Eén dingetje licht ik dit keer uit een toch ook wel weer volledig gevulde week. Het is een lange, mooie en gezellige rit op donderdag. We hebben er een prachtige dag voor uitgekozen, zeker ook wat het weer betreft.
Ze hebben in België toch
soms wel een andere aanpak voor het vragen van aandacht voor de veiligheid op
het wegennet. Ik kan me nog een vrij harde reclame met foto’s herinneren over
gevolgen van ongevallen met bloederige taferelen. Deze keer staan motoren in het centrum van de
belangstelling. Dat merkten we, toen we donderdag een rit maakten naar en door
de Ardennen. ‘Motor gezien, twee keer kijken…’, zo luidde het deze keer. Extra
opletten wanneer je een motorrijder ziet, denk ik dan maar. “Motorrijders
vallen minder op, je vergeet wel eens dat ze er zijn. Ben je ook soms verrast
wanneer ze 'plots' opduiken? Dat komt door hun smalle profiel en omdat hun
snelheid vaak verkeerd wordt ingeschat. Daarom is het zo belangrijk om altijd
twee keer te kijken voor je afslaat, van rijstrook wisselt of een ander
manoeuvre uitvoert”, zo meldt Veilig Verkeer.be. Voor mij hebben motorrijders ook een andere sticker. Ik erger me vaak. Voor een aantal van hen geldt vaak geen maximum snelheid. Of ze rausen door de Biesbosch, hangend in de bochten. Dat soort geeft de mototrijder vaak een slechte naam.
Ik zou zeggen, dat extra kijken in het Belgische verkeer
zowiezo wel extra verstandig is. Vaak moet je bij het afslaan wachten op verkeer dat rechtdoor
komt uit de tegengestelde richting. Op het moment dat je kan afslaan, begint
het verkeer van de zijkanten de kruising al op te rijden. Levensgevaarlijk.
Extra uitkijken bleek ook donderdag
verstandig. Op sommige plaatsen kunnen ze er wat van, die Belgische weggebruikers.
Een van de beruchte plekken is het wegennet rondom Antwerpen en dat is al jaren
zo. En dan heb ik het niet over de kwaliteit van het wegdek. Dat is in
vergelijking met dat van ons, echt abominabel slecht. In Wallonië is het zo
mogelijk nog dramatischer. Maar terug naar Antwerpen. Het is daar al zo lang ik
me herinner een aanhoudend rotzooitje met wegwerkzaamheden, omleidingen, files
en ook dit keer én ernstige ongevallen. Een vrachtwagen klapte op een andere
weggebruiker. We zagen de chauffeur van een andere wagen naar de cabine van de
getroffen chauffeur rennen. Die cabine zat helemaal in elkaar. Hopelijk is de
bestuurder er levend uitgekomen. Het gebeurde voor onze ogen. Even later was
het weer raak. Ik vervloekte mezelf, dat ik er toch voor had gekozen om dit keer de
aangegeven route via de rijksweg te nemen voor de tocht naar de Ardennen in het kader van tijdwinst om
zo langer in de natuur daar te kunnen zijn. Maar het duurde allemaal veel
langer dan de gebruikelijke rit die ik via binnenwegen liever uitstippel….. Een
tochtje door de Ardennen dus. We kwamen door onder meer Hoei, Dinant, Durbuy,
Yvoir en dorpjes waarvan ik nog nooit gehoord had. We genoten van de prachtige natuur, de
vergezichten en de mooie kleine beekjes en riviertjes Ourthe en Lesse, de Maas
en diverse andere stroompjes, die hun weg zochten tussen de bomen. We zochten
en vonden uiteindelijk een leuk zonnig terrasje in het plaatsje Spontin. Daar
streken we neer met de bedoeling iets te eten. Nee dus. Pech. De keuken gaat
pas om zes uur open. “Dixhuit heures”, zo liet de vriendelijke dame ons weten.
Jammer dan. Dan maar een heerlijk fris alcoholvrij Cristal biertje en voor José
koffie en daarna een trappist van Orval. We hebben er heerlijk gezeten, kregen
er een bakje nootjes bij en dat smaakte ook. Eigenlijk hebben we het best goed,
zo ging er door me heen. En ik mag er nog steeds van genieten. We hebben op ons gemak 540 kilometer gereden
die dag. Gekkenwerk? Welnee. Het is maar waar je samen plezier in vindt, zolang
het nog kan. Dit keer eens niet richting zee.Ik heb wel even nodig gehad om bij te komen.
(Bron: familiearchief f. van son)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten