zaterdag 22 juli 2017

Die dakdekker zit mij dwars.... Anouk niet!

Het is nota bene al 261 jaar geleden, maar ik kan er me nog kwaad om maken. Een werkloze dakdakker zag in 1762 namelijk kans om mij met behoorlijke problemen op te zadelen. Niet dat mijn huis zo oud is, maar toch heb ik nu nog last van die man. Ik zal het uitleggen.
De nieuwe kerkschuur van Gilze, het dorpje waar mijn voorouders toen woonden en werkten, was bijna klaar. Veel parochianen hadden er aan meegewerkt. In de nacht van 19 op 20 juni 1762 werd er brand gesticht. Bij die brand werd de nieuwe schuurkerk, die de dag erna officieel zou worden ingewijd, volledig door brand verwoest. Ook het huis van pastoor Simon van Herck ging in vlammen op, evenals zo’n 25 huizen, 9 schuren en stallen en de brouwerij in de kom van het dorp. Het dorp in rep en roer. Iedereen dacht er het zijne van. De geruchtenmachine ging snel door het dorp: de brand moest het werk zijn van die misselijkmakende dakdekker Adam Schellekens. Hij mocht niet meewerken aan het dak en dat had hem woest gemaakt. In de herberg had hij eerder al – uiteraard met flnk wat drank op- uitgekraamd: “Al bent gij zoo besig met de kerk, gij zult er tog geen playsier van hebben”, zo werd door een getuige verklaard... Schellekens hád al niet zo’n beste naam. Want 11 jaar eerder was hij al verdacht geweest van brandstichting in het huis van Jan Otten op Nerhoven in Gilze. Logisch dat hij vluchtte naar Oostenrijks-Brabant, het tegenwoordige België.
Omdat de nieuwe schuurkerk nog niet in gebruik was genomen, bewaarde de pastoor de doop-, trouw- en begraafregisters zo lang thuis. Jammer. Ook die gingen bij de brand verloren. Heel veel van die gegevens zijn daardoor niet meer te achterhalen. En die vormen toch een schat aan informatie voor een genealoog zoals ik. Met veel overgave schreef de pastoor immers in het doopregister steeds de namen van de borelingen. Mét hun vader en moeder, en de datum waarop de jongen of het meisje werd gedoopt. In de trouwregisters kwamen datum en namen van de bruid en bruidegom én hun ouders en soms ook getuigen. Geboortekaartjes werden in die tijd nog niet rondgestuurd, laat staan dat ze bewaard zijn gebleven.
Zo’n doop was meestal op de dag van de geboorte of één of hooguit een paar dagen later. Niet gedoopt betekende immers dat je geen ‘kind van god’ was. De jonge ouders wilden dan ook geen risico nemen,  daartoe zonder twijfel opgeroepen, -lees bang gemaakt-, door de pastoor. Die goeie man heeft na de brand alle mogelijke moeite gedaan om bij nog levende parochianen de gegevens te achterhalen. Uiteraard leverde dat volop fouten op. Die mensen hadden toen immers andere dingen aan hun hoofd. Vandaar dat er van diverse voorouders maar weinig exacte of zelfs foutieve data bekend zijn. Gelukkig kan je ze aan de hand van andere gevens wel vrij nauwkeurig berekenen, maar handig is anders.
Geboorten werden hier eigenlijk pas echt vanaf 1 januari 1811 door de burgerlijke overheid bijgehouden Dat gebeurde met het van kracht worden van het Wetboek Napoleon of Code Civil in het arrondissement van Breda. Dat schreef voor dat je voortaan binnen 3 dagen na de ‘verlossing’ de pasgeborene moest aangegeven. Dat moest gebeuren door de vader, de vroedmeester, vroedvrouw of eventuele andere personen die bij de geboorte waren geweest. In aanwezigheid van 2 getuigen werd onmiddellijk een akte opgemaakt. Gelukkig zijn die geboorteakten sindsdien wel bewaard gebleven! Vrijdagmiddag was der nog een leuk intermezzo. Een middagje ‘Verschrikkelijke Ikke’ met Anouk en Italiaans bij Allora. Dat ‘verschrikkelijke’ sloeg niet op onze kleindochter. Die was erg lief en dankbaar. Heerlijk tussendoortje bij al dat stamboomgedoe.
(Bronnen:  Gilze 1000 jaar, bijdrage tot de geschiedenis van Gilze (Gilze 1992),A.J. Brekelmans e.a. Auteur(s): Brekelmans, A.J.; Corstens, A.L.G.; Geertruij, A.L. van. Uit: Gilze: Historische Werkgroep 1000 jaar Gilze, 1992. blz. 82 e.v. en 236 e.v.; Algemeen Rijks Archief (ARA), Staten-Generaal, invent.nr. 3557 fol. 44 en GAGR (gemeentearchief Glze en Rijen, invent.nr. 12, fol. 38 en 39v) (13-07-1761);  Doopregister 5-6-1756 Gilze).










zaterdag 15 juli 2017

Voortaan 'jong belegen'.....

Ik ben nu echt met pensioen. Heb mezelf woensdag gekwalificeerd als ‘jong belegen’. Woensdag was mijn afscheid van het Dongemond college. Heel veel collega’s hadden de moeite genomen om mijn afscheid om te toveren tot een warme deken met veel aardige, op camera opgenomen, afscheidzinnetjes. Blij verrast was ik woensdagmiddag ook door de hartelijke woorden van Jack Mol en directeur Martin van den Kieboom. De laatste houdt zich meestal wat op de achtergrond bij de teamleiders, maar deze keer maakte hij een uitzondering. Heel veel collega’s en oud-collega’s heb ik de hand kunnen drukken. Een mooi afscheid. Vrijdagochtend ben ik nog even terug geweest naar school, om ook enkele andere collega’s nog uit te zwaaien.. en voor het laatst een visje mee te prikken vanaf de ,barbecue.
Ik werd donderdag al meteen in het diepe gegooid. Youri en Robyn, twee van onze kleinkinderen kwamen een dagje bij ons. Die mond van Robyn staat echt geen seconde stil. Ze wil steeds maar zorgen voor iedereen. “Was een leuk feestje hé Opa, heb je de cadeautjes al uitgepakt”, “Moet jij thee of ranja Opa”, en heb je daarop “thee” geantwoord, dan komt er steevast “wel even koud laten worden”. Intussen loopt ze gewoon door, zonder uit haar rol te vallen. Youri – jullie weten wel, die met die blauwe ogen- houdt zich staande door dingen die zij wil hebben, zelf eerst te pakken en iets anders soortgelijks aan te bieden. Die weet wel hoe hij met zijn nichtje moet omgaan. Ik kan op zo’n dag –met andere woorden- beter niet aan ingewikkelde stamboomdingen beginnen, want ze haalt je de hele dag uit je concentratie. Even een verademing als José beide kleintjes meeneemt om boodschappen te doen. Hoe durft ze met twee tegelijk....

Ik voel me eigenlijk niet veel anders dan vorige week. Met pensioen zijn is niks bijzonders. Misschien dat ik het ga merken als de vakantie voorbij is en de scholen weer beginnen. Ik kijk nu in elk geval terug op een heel warm afscheid met veel collega’s en mijn hele gezin compleet.

Vandaag is het de verjaardag van Cas, die tijdens het afscheid onder de tafels met zijn autootjes speelde. Precies zoas ik al voorspeld had. Toen hij me zag staan achter de microfoon, kwam hij npg even handje geven “Opaaa”. Ik was ook blij dat Joël er woensdag bij kon zijn. Die kan immers als middelbare scholier zich een beetje voorstellen hoe dat schoolgebeuren in zijn werk gaat.

Nou vanmiddag dus naar Cas en zondag uit eten bij het Houtse Meer met Elke en Wouter. Maandag begint dan de eerste echte vrije week. Nou, vrij. Dat blijft altijd maar even afwachten. Ik weet niet of er kleinkinderen komen. De scholen zijn immers met vakantie. Maar die vakantie duurt bij mij  –hopelijk- langer dan ooit tevoren.
(Bron: foto’s Jolanda Groeneveld: afscheid van het Dongemond college 12-07-2017).






zaterdag 8 juli 2017

Voor de broodnodige variatie....


Wie denkt dat ik op mijn lauweren kan gaan rusten, die heeft het grondig mis. Ik mag dan woensdag op het Dongemond echt mijn officiële afscheidsbijeenkomst krijgen, maar de hele dag op mijn stoel zitten of in de tuin liggen, is er echt niet bij.
Neem nou de afgelopen week. Zondag was mijn 66e verjaardag en ons hele gezin was van de partij. Mooie kunstwerkjes voor de jarige opa van de kleintjes; hapjes, drankjes en gezelligheid en rond etenstijd de heerlijke zelfgemaakte soep en pasta van sterrenkok José waarbij iedereen zijn vingers aflikte. Een geslaagde dag! Maandagochtend ging ik naar de fysio en daarna voor BN De Stem naar de opening van de locatie voor dagverpleging in Geertruidenberg. Een artikeltje geschreven en geupload. Dinsdagochtend nog even naar school om de woordjes voor mijn geslaagde leerlingen en mijn speech voor het afscheid uit te printen.

Woensdag weer fysio en ’s avonds gezellig barbecuen ter gelegenheid van de verjaardag van onze kleinzoon Youri. Donderdagochtend een cadeautje kopen voor kleindochter Emma die zondag 10 wordt en verder de hele middag en avond in de snikhete Lambertuskerk van Raamsdonk voor de diplomauitreiking. Met woordjes voor een aantal groepjes geslaagde leerlingen. Mijn laatsten!

Vrijdagochtend weer fysio daarna een vergadering met het plaatselijke PvdA-bestuur en ’s middags de pedicure.

Gisteravond kwamen mijn broer Marco en Dineke voor mijn verjaardag. Gezellig. Vandaag komt Cas en morgen hebben we Emma’s verjaardag. Ze zal zonder twijfel blij zijn met de cadeautjes. Het is dan ook een kroonjaar. Op de middagen zie je meestal niks in mijn staan deze weken, maar dat is bewust. Het is immers Tour. En die volg ik graag. Voor de Nederlanders hoef ik het niet te doen, die praten meer na de wedstrijd, dan dat ze rijden. Maar gelukkig hoefde  ik op donderdag de meest saaie lange rit zonder hoogtepunten niet te volgen omdat ik andere, belangrijkere bezigheden had. Het heeft zo moeten zijn. Je ziet het; een stampvolle agenda en ben bang dat het elke week wel zoiets zal zijn. Niet dat ik het erg vind, want het zijn allemaal liefhebberij; dingen die ik graag doe. Tussendoor ben ik in de  vrije uurtjes nog met de stamboom bezig in de pogingen problemen te tackelen of ik ben samen met José boodschappen doen of op de kleintjes aan het passen. Nee. Ik ga me niet vervelen. Dat staat als een paal boven water. Ik vraag me alleen af hoe het echt zal zijn als ik écht niet meer ’s morgens om half acht naar school ga. Het zal zonder twijfel even wennen zijn. Maar alles went. Er staat zoveel leuks tegenover, dat ik echt blij kan zijn met mijn pensioen. Woensdagmiddag trek ik echt de deur op het Dongemond college achter mij dicht. De scootmobiel staat dan niet meer bij de trap en anderen nemen mijn taak over. Er is een tijd van komen en een van gaan. Tenminste...... Je weet immers nooit of ik er nog eens terug kom om in te vallen bij noodgevallen of om te surveilleren. Ik weet zeker dat ik dat dan weer met plezier zal doen.
(Bron: familiearchief f.van son; drukke week begin juli: tekeningen van de kleintjes, snikhete diplomauitreiking, middagje Tour, stamboombronnen lezen).





zaterdag 1 juli 2017

Het zit er op!



Nu is het echt zo ver. Alles wat ik op school nu doe is voor het allerlaatst. Afgelopen woensdag heb ik voor het laatst in mijn werkloopbaan aan het VMBO van het Dongemond college gesurveilleerd. Het ging om een proefwerk geschiedenis en een voor wiskunde voor klas 1G. Ik heb mijn spullen na afloop keurig ingeleverd bij Veronic. Dat werd door Arthur Weijers op de gevoelige plaat vastgelegd. En daarmee zat het werk in mijn favoriete ‘eigen’ lokaal 43 er op. Op diezelfde woensdag had ik mijn laatste vergadering van de medezeggenschapsraad waarvan ik voorzitter was. Donderdagochtend heb ik –alvast voor mijn verjaardag van morgen- op school op kleine appelflapjes getrakteerd en donderdagmiddag stond de laatste vergadering van de personeelsgeleding van de MR op het programma.
Nu rest nog de diploma-uitreiking op 6 juli als ik –net als de meeste andere leraren- enkele leerlingen mag toespreken bij het overhandigen van hun diploma.
Dan wacht enkel nog mijn officiële afscheid op woensdag 12 juli. Daarna staat er echt een streep onder 15 jaar leraar Maatschappijleer aan het VMBO van het Dongemond college. Een mooie tijd. Nu kan het terugkijken en vooruitkijken en gaat mijn pensioen echt beginnen. Gisteren bezocht ik mijn nieuwe Cardioloog. De ‘oude’ stierf –hoe gek- aan een hartaanval.
De nieuwe haalde meteen een streep door de betablokker die ik dagelijks slik. Voortaan nog maar de helft daarvan om te proberen. Op alle fronten begin ik aan nieuwe fase in mijn leven dus. Mensen die mij kennen, die zullen weten, dat ik me niet ga vervelen. Er worden bij ons thuis zeker geen geraniums op de vensterbank gezet, zodat ik daar achter kan gaan zitten.
Nee. Werk en hobbies genoeg. Freelance medewerker van de redactie van BN de Stem, voorzitter en lid van de steunfractie van de PvdA Geertruidenberg en uiteraard mijn andere – voor mij de meest belangrijke- bezigheden; meer tijd voor mijn vrouw José, onze kinderen Inge, Meike, Tommy, Pieter en Elke en hun aanhang en de kleinkinderen. Ik vond het belangrijk genoeg om dit allemaal deze week nog even aan je te laten weten!
(foto: Arthur Weijers: laatste surveillance op 28-06-2017.)



zaterdag 24 juni 2017

Hè hè ...............


Het was me het weekje wel. Wat een weer. Zo’n week heeft goede, maar ook minder leuke kanten. In Nederland is het altijd hollen of stilstaan, wat het weer betreft. Ik zou zeggen: kunnen we nou niet afpreken dat we overdag zo’n 24 of 25 graden nemen en dan ’s nachts afkoelen en een buitje. Dan kan je lekker slapen en overdag genieten. Iedereen tevreden. Maar nee. Het moet meteen enkele graden boven 30 graden celsius zijn. Geen wonder dat Cas woensdagochtend de pijp aan Maarten gaf. Figuurlijk gezien gelukkig. Oma José had dinsdagavond het grote zwembad al in de tuin gezet en gevuld met water. Woensdagochtend deed zij er in alle vroegte diverse emmers warm water bij, zodat Cas onder de parasol, uit de zon, heerlijk zou kunnen zwemmen. Misschien liet Youri ook zijn gezicht nog wel even zien; oma was er klaar voor. Ze willen met warm weer immers niet samen lachen op de traplift zoals enkele weken geleden, toen het koud was.
Maar toen ging woensdagochtend vroeg plotseling de telefoon.
Cas was niet lekker, had een beetje koorts en kon dus niet in het zwembad. De warmte had zijn tol geëist. Dus bleven de deuren dicht, gordijnen dicht, ramen dicht, de plafondventilator draait deze week al een paar dagen op volle toeren en ook de staande ventilator draaide zijn rondjes. Het was met andere woorden redelijk behaaglijk in de kamer.
Dat betekende niet, dat Cas lekker aan het spelen ging, zoals gewoonlijk. “Oma tillen” liet hij weten en hij had het niet breed. Voelde zich allerminst lekker. Zielig als je zo’n kleintje met een spierwit vertrokken gezichtje en doffe oogjes tegen oma aan ziet hangen.
Normaal wil hij ook bij opa, maar toen ik thuis kwam van school, bleef hij toch het liefste bij oma. Zo af en toe had hij een opleving en speelde kort met de auto’s om vervolgens weer terug naar oma te gaan met zijn handjes in de lucht, zodat ze hem kon optillen. Tegen de middag, toen hij met moeite een waterijsje had weggewerkt, huilde hij wat klagerig. Water of iets anders drinken wilde hij niet: “hoefe niet”. Aanvankelijk wilde hij ook zijn boterham niet. Maar dat veranderde toen ik favoriete kinderliedjes op mijn telefoon liet klinken. “Opa zitte, toep toep”, zo verbastert hij you tube. Hij vleide zich op mijn schoot en nam stukje na stukje brood en at zo uiteindelijk zijn hele boterham. Een beetje drinken, een heel klein beetje water, en toen wilde Casje wel “bedje boem”. Naar boven dus. En eenmaal in zijn bedje veranderde oma José vlug van verzorgster en oppasoma in Chefkok van Huize van Son en bereidde het avondeten, zo ver klaar als kon: een frisse maaltijdsalade, klaar om –zodra Cas wakker werd- , er weer voor hem te zijn. Ik ging tussendoor naar de fysio, zoals elke woensdag, maar de hitte die mij al enkele dagen echt parten speelt, voorkwam dat ik alle oefeningen kon doen.
Toen Cas uit zijn bedje kwam, werd het langzaam maar zeker beter. Hij kwam, na weer een ijsje -voor het broodnodige vocht-, langzaam maar zeker weer in zijn normale doen. De favoriete autootjes werden van stal gehaald en hij speelde na een tijdje weer als anders. Gelukkig maar.
Donderdagochtend had ik een uurtje surveillance in een bloedheet lokaal op school. En ’s middags reden José en ik lekker naar het mastbos in Breda, heerlijk zitten onder het verkoelende bladerdak van de oude bomen. ’s Avonds naar de gemeenteraad. Wat een vertoning zeg! Zal de warmte wek zijn geweest.
Ik beperk me in deze dagen tot het zo rustig mogelijk op mijn sta-op-stoel te zitten en ’s avonds te verhuizen naar de ligstoel in de achtertuin. Veel moet ik niet doen met dit weer. Dat maakt mijn lichaam me heel goed duidelijk. Volgende week schijnt het zo’n 25 graden te worden. Prima. Zouden ze dan eindelijk de weerafspraak begrijpen, die ik in de zomer graag met de weergoden wil maken? We zullen zien.
(Bron: familiearchief f.van son. Neefjes op de traplift, ‘toep toep’, Zomer 2017).