Ik begin met iedereen die dit leest een gezond, gelukkig en liefdevol 2026 toe te wensen. Niet omdat het erbij hoort, maar omdat ik dat werkelijk toewens. In de nacht van Oud op Nieuw kregen we al wat appjes van de kinderen, of werd er video gebeld. Op nieuwjaarsdag kwamen Tommy, Nienke en Sven en ook Wouter, Elke, Cas en Sem, om ons een gezond en gelukkig nieuwjaar te wensen. Daarna is José spoorslags begonnen om de kerstboom in te wisselen voor een leuke groene plantenhoek. De eerste verandering in het nieuwe jaar was al om tien over vijf ’s middags een feit. Je mag even meegenieten.
10 jaar eerder
Toen het nieuwe jaar was begonnen, pakte ik van achter mijn laptop terloops het mapje van 2016 uit mijn archief. Toen was onze laatste echte ruim twee weken durende zomervakantie. Het reisdoel was toen Lanzarote, een van de Canarische eilanden. Elke had de accommodatie en locatie voor ons uitgezocht en dan ga je zowiezo met een gerust hart het vliegtuig in. Ik mag zeggen, het is een hele fijne vakantie geworden, vol met herinneringen. Dat weet ik nog, maar ook op de foto’s is het duidelijk te zien. Lanzarote is vulkanisch, dus dat was toch nieuw voor ons. En inderdaad in het nationaal park Timanfaya zagen we stoom uit spleten in de aarde komen en kon je zelfs aardappelen gaar laten worden boven een gat in de grond. Op het eiland is heel veel te zien en te beleven. Cueva de los Verdes en Jameos del Agua, terwijl je geniet van adembenemende uitzichten. En wat dacht je van de geisers in het Vuurgebergte, die om de zoveel seconden uitspuiten. Wij zijn echt wel een beetje van uitrusten op een lekker ligbedje aan het strand, maar dan wel maar een uurtje of zo. We doen en zien liever veel. En we genieten van het eten en de manier van leven van de mensen daar. Het moet niet al te toeristisch zijn met rijen hoge hotels langs het strand en ook all inclusive is niet echt aan ons besteed. We willen een keuze kunnen maken. Zo kon ik er genieten van een typisch ‘canarisch’, maar ook van een brits ontbijtje, Dat wilde ik ook nog wel eens nadat ik er in Manchester kennis mee had gemaakt. Dat hebben ze ook daar, maar ook van alle mogelijke vis en visschotels kan ik altijd en overal genieten. Uiteraard gaat het niet alleen om eten. We maken ook tripjes. Zo gaan we een ritje op een kameel zitten in een soort drunense duinenlandschap en brachten we een kijkje in een prachtige cactustuin; maakten samen een onderwatertocht in de oceaan op 30 meter diepte in een onderzeeboot, compleet met schriftelijk bewijs daarvan; gingen de oceaan op met een grote catamaran; José kroop achter op een jetscooter en stoof ver weg over het water van de Atlantische oceaan. Ik niet. Ik zou niet zonder schoenen tegen de catamaran op kunnen klimmen. We vergaten uiteraard ook niet het bijzonder aparte huis in vulkanische rots van kunstenaar Cesar Manrique. We lieten ook het door de Europese unie gesubsidieerde plantenbedrijf niet links liggen. José kocht er speciale rode verf bij de cactustuin. En wat dacht je van Jameos del Agua, een van de langste grotten van Lanzarote. Hoogepunt was ook de Cueva de los Verdes, al moet ik zeggen, dat die twee laatstgenoemden me -met toen al twee loopkrukken-, beste veel moeite kosten. Kortom, -maar ondanks dat-, zal je begrijpen, dat dit een prachtige vakantie is geworden, waarop we nu nog steeds met veel plezier terugkijken. Nu zou het allemaal niet meer kunnen. Ik heb al moeite met een drempeltje…. Toch kijk ik zo nu en dan, wat er nog wel zou kunnen… Opgeven staat nu eenmaal niet in mijn woordenboek. Daarom stond vorig jaar een kort verblijf van een paar dagen aan de Moezel op het programma. Geslaagd! Dat mag ik gerust zeggen. Op naar de volgende uitdaging.
10 jaar later
Nu tien jaar later, is er nu net weer een nieuw jaar begonnen. Gisteren reed ik samen met José in de sneeuwbuien naar Breda om bij DEVA een schilderdoek en ‘gesso’ te halen, zodat ze woensdagavond weer naar het schilderen kan. Ik durfde ondanks de sneeuw en toch hier en daar wat gladde stukken, niet een paar dagen te wachten. De weersomstandigheden beloven voor mijn loopwerk namelijk niet veel goeds komende dagen. Ik moet er niet aan denken om uit te glijden en te vallen. Met een paar ijskoude handen liep ik met José terug samen op weg naar onze geparkeerde auto. Ben ik blij dat we op vrijdag die schilderspullen gingen halen. Toen ik vanochtend uit het raam keek, zag ik meteen mijn gelijk. Sneeuw! Nog geen heel pak, maar het was wel een witte wereld. Gevaar en binnen blijven dus.... Ik vind het wel heel leuk voor de kleinkinderen. Op de laatste twee vakantiedagen toch nog genieten van sneeuw en ijs. Lekker sleetje rijden Sem!
Dankbaar
Het fijne is: ik mag het nog steeds allemaal meemaken. Genieten van José, de kinderen en onze schare van kleinkinderen. Ook nog steeds de wekelijkse pagina in de Langstraat schrijven, af en toe een stukje rijden samen of in Meerseldreef ‘bij de paters’ een bakske drinken, zee, Urk, Zeeuws Vlaanderen en nog veel meer. Ik besef dat ik in de‘verlenging’ bezig ben, maar ja er is kennelijk nog geen eindtijd afgesproken en daar ben ik dankbaar voor. Dat mag je gerust weten. Hopelijk samen op naar de jaarwisseling van 2026-2027. Maak er dit jaar iets moois van, dan probeer ik dat ook.
(Bron: familiearchief f. van Son).
