Zegge en schrijven 2 keer…..

Zegge en schrijven twee keer ben ik buiten geweest deze week. Eerst voetje voor voetje door de achtertuin, naar de scootmobiel en via de brandgang naar de straat rijden. Doel van die hachelijke ondernemingen was de fysiotherapie. Want ik loop nu nauwelijks, -enkel op en neer naar de toilet in de gang-, dus moest ik wel twee keer per week naar de fysio gaan. Zeker omdat de week tussen kerst en nieuwjaar ook geen fysio mogelijk was. Niet dat ik elke dag mijn oefeningen thuis vergeet. Nee. Ik stap elke ochtend op de hometrainer en maak dan tweehonderd omwentelingen met de trappers. Dan is mijn toch ondanks alles wel sterke hart weer op gang geholpen. Maar nu ik niet naar buiten kan, loop ik ook niet naar de auto of in de winkel, waardoor ik toch wel wat stijver ben geworden. Fijn dat er fysio is! Ik vind het op Zich niet zo lastig om thuis te blijven ik heb genoeg om handen. José heeft er veel meer moeite mee. Zij wil elke dag toch wel even weg uit huis. Zo maar een stukje rijden langs leuke weggetjes of bos of een boodschap. Ze wordt wat onrustig, als ze een hele week moet binnenblijven. Prettig dat Elke aanbood om even mee boodschappen te gaan doen.

Niet omheen

Ik kan er natuurlijk niet omheen. Sneeuw. Ons land ligt zowat plat. Maar laat ik het bij de liefhebbers van de sneeuw houden. Daar hoor ik overigens ook bij. Ik kan er tijden lang naar kijken. Die witte wereld is prachtig van achter glas. De bomen dragen de sneeuw, de takken zijn wit en het landschap ziet er prachtig uit. José denkt natuurlijk al onmiddellijk aan een schilderij van een winterlandschap, bij voorbeeld in onze tuin. Maar wie er echt blij mee zijn, dat zijn de kleinkinderen, denk ik zo maar. Sleeën en in de sneeuw spelen. Ik weet niet of de scholen waarop onze kleinkinderen zitten, de term ‘ijsvrij’ al in het rooster hebben opgenomen. Ik kan me één keer vaag herinneren, dat ik ijsvrij heb gehad. Als kleuter. Er lag zo veel sneeuw, dat er geen doorkomen aan was. Thuisblijven dus toen. Ik is al weer wat jaartjes geleden, dat we een behoorlijke hoeveelheid sneeuw kregen. Dat moet in de coronatijd zijn geweest. Ik heb nog foto’s in mijn archief waarop Cas met papa en mama langs kwam. Buiten blijven natuurlijk, en wij zwaaien van achter glas en uit de open voordeur.  Maar hoeveel sneeuw er ook ligt nu, het is nog niets, vergeleken met de strengste winter uit de afgelopen eeuwen. Die van 1708 op 1709.

Da’s pas winter

Die winter van ruim 3 eeuwen geleden kende bij voorbeeld in Friesland een temperatuur van min 24 graden celsius. Er zijn natuurlijk mooie verhalen bekend. Zo zou de inkt in de inktpot bevroren zijn in Dendermonde, zelfs bomen die onploften van de extreme koude (schijnt te gebeuren bij wekenlange strenge vorst met loofbomen). Volgens de meest gangbare cijfers zouden in Frankrijk alleen al meer dan 500.000 mensen omgekomen zijn in die vreselijke winter. Vogels vielen massaal dood neer, vee die stierf bij duizenden. Van Rusland tot Zuid-Italie, van Noorwegen tot zuid Spanje van de Oeral tot Ierland vroren alle rivieren dicht, en was er zelfs zee-ijs in de Middellandse Zee. Vissers vroren massaal dood op hun boten.

In die verschrikkelijke winter begon de zwaarste koude op 6 januari en dat zou tot diep in maart voortduren. Tot diep in april kon je wandelen op de bevroren Oostzee, lagunes in Venetië bleven 2 maand dichtgevroren. Het Zweedse leger moest alle militaire activiteiten staken, omdat de paarden massaal doodvroren in de stallen. Door dit fenomeen van die vreselijke winter werd massaal de aardappel geïntroduceerd in Europa als voedingsmiddel. Pas tegen de vooravond van de Franse Revolutie zou er weer een reeks superkoude winters zich voordoen in heel Europa.

Die van 1963

Ik kan me de winter van 1963 nog heel goed herinneren met de elfstedentocht met de heroïsche winnaar Reinier Paping op de Bonkeveen in Leeuwarden. Toen was het in ons land ook bar en boos wat het vriezen betreft. Bij de start vroor het liefst 18 graden op die 18^e januari. Om 9 uur was de temperatuur opgelopen tot ongeveer -4°, maar een noordoostenwind stak rond die tijd op en nam geleidelijk toe tot krachtig. De temperatuur daalde van -6° om 11 uur tot -10° tegen middernacht. De combinatie van matige vorst met de krachtige en af en toe harde oostenwind zorgde voor een zeer lage gevoelstemperatuur. Daarnaast was er veel stuifsneeuw, terwijl over Friesland al een pak van 20 cm sneeuw lag. Het ijs was op veel plekken amper begaanbaar. In het ijs zaten ontelbare scheuren, hobbels en spleten. 

Genoeg zo, over de sneeuw. Honderden vluchten op Schiphol vielen uit; de treinen reden nauwelijks normaal en bussen reden vrijwel niet. Een paar dagen deze hoeveelheid sneeuw kan ons land duidelijk niet aan, ondanks het vele werk van de strooiers en sneeuwschuivers van onder meer Rijkswaterstaat. Veel straten bleven nauwelijks begaanbaar. Maar het is mooi om te zien. Alleen als het dooit, blijft er een onbeschrijflijke bende achter. Van de mooie witte wereld is dan nog bar weinig over. Ik moet zeggen dat zelfs het fietspad op weg naar de fysio donderdag mooi schoon was. Dinsdag overigens nog niet. Wel is het een hele tour om van dat fietspad een bocht te maken of de weg op te rijden om over te steken. Daar moet je een ongelijke hobbel ijs over en dat valt niet mee. De bemanning van de strooiwagens en sneeuwschuivers hier in onze gemeente verdient wat mij betreft een tien met een griffel. Over de anderen kan ik niet oordelen. Mijn wereldje was deze week erg klein… 

Gezellig

José vindt het gezellig als er af en toe iemand komt eten. Dit keer nodigde zij het gezin van Elke uit. Altijd gezellig, al kon Wouter er niet bij zijn. Voor de komende week is Meike al uitgenodigd. Zij komen vrijdag genieten van oma's kookkunt. Want dat kan ze nog altijd.  

(Bron: familiearchief f. van son) 

 

Eerste verandering een feit...

Ik begin met iedereen die dit leest een gezond, gelukkig en liefdevol 2026 toe te wensen. Niet omdat het erbij hoort, maar omdat ik dat werkelijk toewens. In de nacht van Oud op Nieuw kregen we al wat appjes van de kinderen, of werd er video gebeld. Op nieuwjaarsdag kwamen Tommy, Nienke en Sven en ook Wouter, Elke, Cas en Sem, om ons een gezond en gelukkig nieuwjaar te wensen. Daarna is José spoorslags begonnen om de kerstboom in te wisselen voor een leuke groene plantenhoek. De eerste verandering in het nieuwe jaar was al om tien over vijf ’s middags een feit. Je mag even meegenieten.

10 jaar eerder

Toen het nieuwe jaar was begonnen, pakte ik van achter mijn laptop terloops het mapje van 2016 uit mijn archief. Toen was onze laatste echte ruim twee weken durende zomervakantie. Het reisdoel was toen Lanzarote, een van de Canarische eilanden. Elke had de accommodatie en locatie voor ons uitgezocht en dan ga je zowiezo met een gerust hart het vliegtuig in.  Ik mag zeggen, het is een  hele fijne vakantie geworden, vol met herinneringen. Dat weet ik nog, maar ook op de foto’s is het duidelijk te zien. Lanzarote is vulkanisch, dus dat was toch nieuw voor ons. En inderdaad in het nationaal park Timanfaya zagen we stoom uit spleten in de aarde komen en kon je zelfs aardappelen gaar laten worden boven een gat in de grond. Op het eiland  is heel veel te zien en te beleven. Cueva de los Verdes en Jameos del Agua, terwijl je geniet van adembenemende uitzichten. En wat dacht je van de geisers in het Vuurgebergte, die om de zoveel seconden uitspuiten. Wij zijn echt wel een beetje van uitrusten op een lekker ligbedje aan het strand, maar dan wel maar een uurtje of zo. We doen en zien liever veel. En we genieten van het eten en de manier van leven van de mensen daar. Het moet niet al te toeristisch zijn met rijen hoge hotels langs het strand en ook all inclusive is niet echt aan ons besteed. We willen een keuze kunnen maken. Zo kon ik er genieten van een typisch ‘canarisch’, maar ook van een brits ontbijtje, Dat wilde ik ook nog wel eens nadat ik er in Manchester kennis mee had gemaakt. Dat hebben ze ook daar, maar ook van alle mogelijke vis en visschotels kan ik altijd en overal genieten. Uiteraard gaat het niet alleen om eten. We maken ook tripjes. Zo gaan we een ritje op een kameel zitten in een soort drunense duinenlandschap en brachten we een kijkje in een prachtige cactustuin; maakten samen een onderwatertocht in de oceaan op 30 meter diepte in een onderzeeboot, compleet met schriftelijk bewijs daarvan; gingen de oceaan op met een grote catamaran; José kroop achter op een jetscooter en stoof ver weg over het water van de Atlantische oceaan. Ik niet. Ik zou niet zonder schoenen tegen de catamaran op kunnen klimmen. We vergaten uiteraard ook niet het bijzonder aparte huis in vulkanische rots van kunstenaar Cesar Manrique. We lieten ook het door de Europese unie gesubsidieerde plantenbedrijf niet links liggen. José kocht er speciale rode verf bij de cactustuin. En wat dacht je van Jameos del Agua, een van de langste grotten van Lanzarote. Hoogepunt was ook de Cueva de los Verdes, al moet ik zeggen, dat die twee laatstgenoemden me -met toen al twee loopkrukken-, beste veel moeite kosten. Kortom, -maar ondanks dat-, zal je begrijpen, dat dit een prachtige vakantie is geworden, waarop we nu nog steeds met veel plezier terugkijken. Nu zou het allemaal niet meer kunnen. Ik heb al moeite met een drempeltje…. Toch kijk ik zo nu en dan, wat er nog wel zou kunnen… Opgeven staat nu eenmaal niet in mijn woordenboek. Daarom stond vorig jaar een kort verblijf van een paar dagen aan de Moezel op het programma. Geslaagd! Dat mag ik gerust zeggen. Op naar de volgende uitdaging.

10 jaar later

Nu tien jaar later, is er nu net weer een nieuw jaar begonnen. Gisteren reed ik samen met José in de sneeuwbuien naar Breda om bij DEVA een schilderdoek en ‘gesso’ te  halen, zodat ze woensdagavond weer naar het schilderen kan. Ik durfde ondanks de sneeuw en toch hier en daar wat gladde stukken, niet een paar dagen te wachten. De weersomstandigheden beloven voor mijn loopwerk namelijk niet veel goeds komende dagen.  Ik moet er niet aan denken om uit te glijden en te vallen. Met een paar ijskoude handen liep ik met José terug samen op weg naar onze geparkeerde auto. Ben ik blij dat we op vrijdag die schilderspullen gingen halen. Toen ik vanochtend uit het raam keek, zag ik meteen mijn gelijk. Sneeuw! Nog geen heel pak, maar het was wel een witte wereld. Gevaar en binnen blijven dus.... Ik vind het wel heel leuk voor de kleinkinderen. Op de laatste twee vakantiedagen toch nog genieten van sneeuw en ijs. Lekker sleetje rijden Sem!

Dankbaar

Het fijne is: ik mag het nog steeds allemaal meemaken. Genieten van José, de kinderen en onze schare van kleinkinderen. Ook nog steeds de wekelijkse pagina in de Langstraat schrijven, af en toe een stukje rijden samen of in Meerseldreef ‘bij de paters’ een bakske drinken, zee, Urk, Zeeuws Vlaanderen en nog veel meer. Ik besef dat ik in de‘verlenging’ bezig ben, maar ja er is kennelijk nog geen eindtijd afgesproken en daar ben ik dankbaar voor. Dat mag je gerust weten. Hopelijk samen op naar de jaarwisseling van 2026-2027. Maak er dit jaar iets moois van, dan probeer ik dat ook.

(Bron: familiearchief f. van Son).

Jakkeren en jagen.....

Bah, wat was het toch misselijk druk in de winkels. Al die mopperende mensen, stuk voor stuk gestrest en vooral jachtig om zeker niets te vergeten voor de Kerst. Duwend en trekkend en vooral in de veronderstelling, dat voorkruipen in de rij voor de kassa, echt tijd oplevert.  Dan heb ik nog niet eens over het filerijden op de parkeerplaats, speurend naar een vrijkomend plekje. Rondje na rondje, terwijl anderen tegen het verkeer inreden en net de leeggekomen plek inpikten. De rust was buiten eigenlijk helemaal weg deze week. Gelukkig niet de hele week, want op kerstavond waren we – evenals vorig jaar- uitgenodigd bij Inge en Bram, Emma en Renée voor dit keer een prima verzorgde, uitgebreide, gezellige en smakelijke vis/vlees- gourmet en een gezellig avondje. Ons viel een paar hele mooie kerstcadeautjes ten deel. Dankjewel!

Eerste Kerstdag hebben José en ik thuis samen in alle rust samen aan het kerstontbijt gezeten. Na een telefoontje kwam Youri gezellig even bij oma en opa op visite en ’s middags kwamen Pieter en Tara met Luuk, Robyn en Joël ook zowat traditiegetrouw bij oma en opa op visite. Natuurlijk was er ook een ‘kerstkleinigheidje’ (leuk scrabblewoord!) voor de kleinkinderen. Ook dat werd een gezellig samenzijn. Op Tweede Kerstdag gingen we op uitnodiging op kerstontbijt bij Elke en Wouter. Compleet met diverse soorten eigen gebakken broodjes en heerlijk beleg. We konden ook de door Cas zelf getimmerde kerstboom met lichtjes bekijken en natuurlijk ook de foto’s van de stadiontour die ze maakten bij Feyenoord aan het begin van de vakantie. We genoten ervan dat Sem zo lekker zat te eten. Oma moest natuurlijk even boven kijken bij de ‘nieuwe’ kamer van Cas en na gezellig nog wat te hebben nagepraat, met Elke en Wouter, gingen we weer door de kou op weg naar huis.

’s middags kwamen ook Meike en Ronald nog even langs. Met een prachtige bos bloemen voor José. Anouk moest werken. Ook hebben we gezellig even bijgepraat onder het genot van een worstenbroodje bij ons. Tommy komt later nog, zo liet hij weten.

We hebben de Kerst samen, José en ik, traditiegetrouw afgesloten met een rustige en gezellige gourmet samen. Weer een Kerst voorbij. Op naar de APK-keuring voor de auto, want dat gaat ook gewoon door.

Ik vind die Kersttijd aan de ene kant heerlijk gezinsgebeuren maar aan de andere kant meteen ook niet zo prettig eigenlijk. Heb veel liever, dat alle weken een klein beetje hetzelfde zijn. Geen donderdag die eigenlijk op een zondag lijkt bij voorbeeld. Dan vergeet je tenminste niet, welke dag het is en ook kan je bij de boodschappen wat rustiger in de winkels rondkijken. Maar als het dan lekker koud is, zoals het begin van deze week, dan maakt dat voor wat de sfeer betreft, wel heel veel goed, al moet ik steeds weer een beetje goed uitkijken voor die laagstaande winter, die oorzaak is van menige aanrijding. Gelukkig waren er ook nog wat vaste medische herkenningspunten, ook deze week: bloedprikken, naar de fysio, medicijnen ophalen en bloeddruk meten. Met dat laatste mag ik twee keer per week José lastig vallen. Tussen Kerst en nieuwjaar mogen we ook nog een keer naar het Amphia samen. Als je eenmaal in de molen zit…. Maar ik ben dankbaar dat ik er nog altijd bij mag zijn. Overigens wordt het ‘eigen risico’ van ons beiden komend jaar al onmiddellijk in 2026 aangesproken. Ik vind dat eigenlijk niet helemaal eerlijk. Vaak kan je er niets aan doen, als je chronisch problemen hebt…Maar ja. De Kerst was in elk geval echt gezellig!

(Bron: familiearchief f. van Son).

 

 

 

Weer een penseel...Heerlijk!

Ik heb de afgelopen weken meerdere keren José gevraagd of ze het niet leuk zou vinden om weer wat te gaan schilderen. Ze bleek er nog niet veel behoefte aan, of gevoel bij te hebben. Het geeft haar rust. Maar afgelopen woensdagavond ging ze dan toch maar met haar vriendin mee naar een schilderclub in ons eigen dorp; ‘om te kijken, proefles’. Ik vond het heerlijk. Ik moest haar wel nog even herinneren woensdagmiddag, dat ze haar schildergerei op orde moest brengen, maar alles werd extra fijn, toen ze voldaan en zelfs ietwat rustig, even na tien uur weer thuis werd afgezet. Ze gaat in elk geval terug. Jammer genoeg pas in het nieuwe jaar, want komende weken is er geen ‘club’. Ze was opgetogen over de manier van lesgeven en meteen gevleid door de opmerking van de betrokken leerkracht, dat ‘zij talent heeft’. Dat wisten we natuurlijk al, maar het deed José goed. Ze is begonnen met een schilderwerkje. Ik laat je maar meteen even de stand van zaken zien. Zoals je ziet, heeft ze op speciaal acrylpapier geschilderd. Het is ook nog niet haar eigen stijl, maar het begin is weer gemaakt. José blij en ik ook! Ik hoop dat ze zich ook thuis van tijd tot tijd op haar schilderkamer terugtrekt.

Me Gusta

Ik vind het leuk. Dat is de vertaling van ‘Me Gusta’. En dat was het. Ik kan dat bevestigen. Het was inderdaad leuk en gezellig. Gisteravond ben ik bij wijze van kerstverrassing voor José met haar uit eten gegaan in tapasrestaurant ‘Me Gusta’ in Oosterhout. In het afgelopen weekend had ik dat in het geniep al gereserveerd, nadat ik Elke per appje had gevraagd of zij ons zou kunnen brengen en halen. Dat lukte allemaal! We kennen ‘Me Gusta’ al een tijdje, want Elke en Wouter hebben ons eerder al eens uitgenodigd om er samen met hen en de jongens te gaan eten. Dat was toen buiten, in het gezellig omsloten terras. Daar is het nu toch net iets te koud voor, schat ik zo maar in. We hebben heerlijk getafeld en gegeten. Voor herhaling vatbaar. Vriendelijk personeel (dat Nederlands spreekt), kwaliteit en gezelligheid. Al moet ik wel toegeven dat het geroezemoes in het volle restaurant toch uiteindelijk wel wat erg druk werd voor ons. Niet enkel voor José maar ook voor mij. Ja. De ouderdom komt echt met gebreken. Breek me de bek niet open…

Cas

Hij komt wel vaker langs bij oma en opa. Gezellig even bijpraten. Dat was ook afgelopen maandag weer het geval Onze kleinzoon uit groep 7 heeft altijd volop te vertellen. Ook dit keer weer. Bij voorbeeld over de nieuwe kamer die hij in de kerstvakantie gaat betrekken in huis. Hij ziet het al helemaal zitten en zijn eerste keer ‘proefslapen’ op zijn andere bed, was hem goed bevallen. We hebben samen ook foto’s gekeken en hij speurde even vluchtig bij de pannen, wat wij zouden gaan eten. Altijd even gezellig, die Cas. Maar ook punctueel. Hij houdt heel goed in de gaten wanneer hij zijn jas weer moet aandoen, om op tijd thuis te zijn. We zijn blij met zijn onaangekondigde korte bezoekjes. Papa en Sem zijn overigens ook nog even geweest deze week. We kregen een prachtige foto van beide jongens, die inmiddels al weer een plaatsje heeft gevonden in onze fotogalerij van kinderen en kleinkinderen. Die moet je af en toe natuurlijk zowieso verversen en wel onmiddellijk bij een gelegenheid als deze.

Ja hoor..

De vakantie is begonnen. De Kerst staat voor de deur. De donkere dagen voor Kerstmis is niets teveel gezegd. De hele dag zowat licht aan in de kamer. De kerstdiners op school zijn weer voorbij. Het was erg leuk liet Cas weten. Ook Luuk kwam nog met papa langs. We hebben hem de lichtjes uit laten blazen zogenaamd. Je weet wel, die lampjes die je door een knipje over te halen, kunt aan en uitzetten. Nu kunnen de echte vakantiedingen weer beginnen, zoals een tour in de kuip, de Markthal, de Euromast op en daarna met de pannenkoekenboot de haven door, samen met papa en mama om maar eens iets te noemen. De kleinkinderen worden weer verwend.

APK

Op de laatste dag van het jaar is voor onze auto de apk gepland. Pieter brengt ons naar huis als we er de auto achterlaten. Ik moet nog wel iemand proberen te regelen om ons weer naar Oosterhout te brengen, zodra we het seintje krijgen, dat de auto klaar is. Het is de laatste dag van het jaar, dus ik hoop dat ik dan niet teveel het boodschappen doen, verstoor.

Laatste week

Twee jaar geleden begon, op het moment van de kerstavond de laatste week voor mijn overleden broertje Marco. Een week van afscheid nemen en toeleven naar het onvermijdelijke. De kanker mocht van Marco niet de winnaar worden. Op 30 december 2023 hield zijn leven op 67-jarige leeftijd op. Veel en veel te jong natuurlijk. Hij mocht niet genieten van zijn pensioen. Met zijn overlijden was meteen mijn band met het gezin, waarin ik opgroeide, verbroken. Hij was mijn enige broer, mijn beide zussen waren al overleden, ook veel te jong en mijn beide ouders ben ik ook al kwijt. Gelukkig stond en sta ik niet alleen op de wereld met José, onze vijf kinderen en de vele lieve kleinkinderen. Maar het voelt vanaf dat moment wel vreemd, dat je niet meer met iemand over je eigen jeugd kan sparren. Het is natuurlijk onvermijdelijk. Als je ouder wordt, vallen steeds meer mensen om je heen weg. Ook daarmee moet je kennelijk leren leven.

(Bron: familiearchief f. van son).

Zuiderburen en apotheek...

Zuiderburen

We hebben zaterdag onze favoriete zeevisser uit Tholen weer een bezoekje gebracht in Willemstad. Dat betekende verse vis halen. Voor mij zijn er dan altijd twee harinkjes om daarmee te proberen eventuele griep buiten de deur te houden. We hebben meteen maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om bij onze zuiderburen te tanken. We hadden toch een vrije dag. Het wordt alsmaar interessanter. Ik tankte nu voor 1 euro 44,5. Het verschil loopt bijna op tot twee kwartjes per liter.

Jarig

Maandag was Nienke, de vrouw van Tommy  jarig. Zondag zijn we op visite geweest gelijk ook om te kijken wat de Sint kleinzoon Sven had gebracht. Hij was volop met papa samen met lego aan het spelen. Het was gezellig en we hebben tussen de middag ook nog een boterhammetje meegegeten, voordat we weer huiswaarts gingen.

Maandag

Na een consult bij de cardioloog moesten we vrijdag nog snel een aanvullend medicijn halen. We zijn vaste klant bij de apotheek. Maandag weer twee medische afspraken. Zien wat dat weer oplevert.De afgelopen week was erg druk. Komende week moeten we wat gas proberen te minderen.....

(Bron familiearchief f. van son)

 

 

Over hoger sferen en ‘smossen’...

Het zal best frisjes zijn in dat gondeltje aan de hoogspanningsdraden. Toen ik donderdag naar de fysio reed in mijn scootmobiel, zag ik werklieden van Tennet hun werk doen in een gondeltje dat aan de hoogspanningsdraden hing. Van de ene mast naar de andere. Als ze bij een mast vertrokken, ging het allemaal wat gemakkelijk met hun gondeltje, maar zodra zo over het laagste punt van de draden waren gekomen, moest er gewerkt worden om weer het gondeltje omhoog te helpen. Zo’n gondeltje heeft wel wat weg van die karretjes op de treinrails, die je met een hefboom zelf moet voortbewegen. Lekker werk als het zonnig is en niet al te koud. Waar dat werk voor is; geen idee…

‘Smossen’ bij de paters

Het zal zonder twijfel nog stammen uit de tijd van het ‘heilige Roomse leven’. Ik bedoel de ruimte in Meerseldreef. Je weet dat José het daar in de zomermaanden erg prettig vindt om op haar gemak, naar de speeltuinkinderen te kijken, vanaf het terrasje, van onder de parasol, -want ik mag immers niet meer in de volle zon-. Noem die plek speeltuin ‘de Zevenster’ of ‘Bij de paters’, zoals ook de binnenruimte wordt genoemd, waar het hele jaar door de inwendige mens van een (non)alcoholische versnapering en een prijsbewust (stok)broodje of anderszins kan worden voorzien.

Nu is het geen terrasjesweer meer, want ook in een dikke jas kan je door en door koud worden. Toch gaan we nu ook naar die plek. Eerst een leuk ritje in de omgeving, te beginnen langs en door het Mastbos en dan de auto proberen te parkeren, liefst zo dicht mogelijk bij de ingang. In het weekend is het extra druk, zowel binnen als buiten in de Mariatuin, die tegenover het kloostercomplex ligt. Daar gaan veel mensen, ouderen maar ook jongeren, nog steeds naar toe. Ik ben er vroeger ook wel eens geweest, zelfs nog toen we op de fiets naar Meerseldreef reden, samen met mijn ouders. Een heuse grot staat er, en er is een soort kruisweg. Er worden diensten gehouden en je kan er een kaarsje aansteken voor Maria. Vroeger hingen er soms krukken en andere hulpmiddelen aan de grot, afkomstig van mensen die op voorspraak van haar waren genezen, zo staat in mijn herinnering gegrift. Hoe het nu is, dat weet ik niet. Ik vertrouw weliswaar sterk op Maria, maar ben niet zo van het uiterlijk vertoon. Wij gaan nooit de tuin in en ook niet naar een van de kerkdiensten, elke dag in de kapel van de paters. Wij houden het op het speeltuinterras als het warm genoeg is of anders even binnen op een kopje koffie. Met of zonder warme appelflap en daarna nog een glas alcoholvrije Leffe blond. Altijd gezellig na een autoritje. Het is er meestal druk in de binnenruimte. Is dat vroeger misschien de refter van de paters geweest? Grote sobere zaal, hoge plafonds, tegels op de grond en aan de muren nu volop heiligenbeelden, crucifixen in allerlei maten en verschijningsvormen, al dan niet onder een glazen stolp. Er staan sobere tafeltjes en stoeltjes. Een paar minuten voor twaalf klepelt buiten, hoorbaar, het klokje bij de paters en even later weer. Is dat misschien de oproep voor het Angelus. Traditioneel wordt het ‘Engel des Heren’ driemaal daags gebeden: om 6.00 uur, om 12.00 uur en om 18.00 uur. Ik weet het niet... Binnen is het in elk geval warm, eigenlijk té warm. Dat komt door twee grote kachels, die hun best doen, als het buiten koud en guur is. Aan de sobere houten tafeltjes zitten vooral wat oudere mensen of een groep met sportievelingen, want die wielrenners zie je er veel. Ze zien dit op hun tochtjes als pleisterplaats. Als de speeltuin open is, -ook nu nog-, zijn er ook ouders of grootouders met kleine kinderen, die eigenlijk het liefst zo snel mogelijk naar de speeltuin willen.

Trek in een hapje? Pas op, want als je een belegd broodje bestelt, moet je wél kiezen tussen stokbrood of wat wij een belegd broodje zouden noemen. Alle beleg is mogelijk, -ook op die flinke stukken stokbrood-, tot aan gebakken spek toe. Had je eigenlijk toch liever een belegd broodje zoals een kadetje of puntbroodje willen hebben, wit of bruin, dan had je een ‘sandwich‘ moeten bestellen. Tosti kan ook, maar dat heet croque, ‘met saus naar keuze.’ En je kan ook ‘smossen’. Dat betekent knoeien. Dat kan bij alle broodjes. Je krijgt er dan -denk ik- wat meer bij. Nooit geprobeerd…. De liefhebber kan ook soep nemen, snacks of panini’s, zo vermeldt het menuboekje. Soep is er zelfs ook om mee te nemen….

Je moet uiteraard geen culinair vier sterren topniveau verwachten, maar het is allemaal zuiver, goed van smaak, met liefde en zorg gemaakt en voor een aantrekkelijke prijs, ook als je met een paar kinderen ’s zomers in de speeltuin zit. Voor José is dat allemaal minder belangrijk. Zij neemt steeds hetzelfde: een wafel met enkel poedersuiker. Van beleg met warme kersen uit pot of slagroom, gruwt ze. Ik neem zelf soms een sandwich frikandel of kroket of soms met gebakken spek. Ik houd van pittig. Maar soms bestel ik ook bewust niets. Dan wacht ik tot we weer naar huis gaan en neem dan een frietje met Belgische sauce tartare bij frietkot ‘Het Beekske’ op een steenworp afstand. De uitbater blijkt een Bredanaar. Hij is er alleen op zondag vanaf één uur en in de zomer in elk geval ook woensdag laat op de middag, geloof ik.

Maar na die ‘vette hap’ gaan we echt naar huis om het licht in het aquarium op tijd uit te doen. ’s Middags moet dat meestal uit. Dat voorkomt al te sterke algengroei, zo merk ik. Wat ‘bij de paters’ betreft. Een kinderhand is snel gevuld, luidt het gezegde. Dat geldt ook voor ons. We zijn tevreden; Meerseldreef blijft voor ons een gezellig uitje..

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Misschien wat erg kort?

Een kort weekendbericht deze keer, want ik voel me zowel geestelijk als lichamelijk uitgeput. Er komt heel erg veel op ons af en het verwerken daarvan kost enorm veel energie. En die kom ik -zelfs normaal gesproken- al tekort. Ik weet dat we komende maandag weer bloed moeten laten prikken en dat we dinsdag naar de kapper gaan. Maar dat is komende week. Eerst maar eens weekend.

Klassefoto’s…..

Er verandert in de loop der jaren het een en ander aan de manier van fotograferen, maar eigenlijk niets aan het feit dat elk jaar weer schoolfoto’s worden gemaakt. Dat was zo bij ons en bij onze kinderen, maar ook bij de kleinkinderen weer. En je kent zonder twijfel het ritueel: oma of opa bellen en de foto’s laten zien. Vroeger kwamen ze langs bij ons, nu gaat het meestal digitaal, of als we een keertje op bezoek zijn bij een van de kleinkinderen.

Luuk

Dit keer liet mama Tara afgelopen week weten, dat er schoolfoto’s waren gemaakt van Luuk, nog maar amper een paar dagen op school. En of wij er ook eentje wilden. Ja natuurlijk, graag. Maar je durft het nauwelijks te vragen, als je ziet wat er voor die foto’s tegenwoordig moet worden neergeteld. Een rib uit je lijf.  Echte klassenfoto’s komen nog maar sporadisch voor. Je raadt het al; privacy-redenen.

Gelukkig heb ik foto’s van de klassen van onze kinderen in ons familiearchief. Van de kleinkinderen ook. Maar tegenwoordig zijn het hooguit foto’s van een kleinkind alleen of met zijn of haar broertje of zusje, maar nauwelijks meer van de hele klas. Privacy is daarin het sleutelwoord. Dat was vroeger wel iets anders. Ik diepte uit het archief mijn klassenfoto van de eerste klas van de lagere school met meneer Van Alphen uit 1957. Ook de groepsfoto van de vierde klas van José leg ik er ook nog even bij. Zij moet dan zo ongeveer 10 jaar zijn geweest. Geen gezever over grote klassen, dat zie je wel en wij hebben daar niets aan over gehouden. Nee, echt niet. Er wordt tegenwoordig veel teveel getheoretiseerd en gepamperd. Blij dat het in onze tijd een stuk minder het geval was.

Weekend

En dan is het nu weer weekend. En inderdaad; het is een weekend waarop in de agenda geen afspraken staan. We gaan kaas halen in elk geval en vleeswaren maar voor de rest blijft het voor mij afwachten, wat er vandaag en morgen op ons pad komt. Misschien heeft José wel een wens…

(Bron: familiearchief f. van son)