Dwarsligger....

Het lijkt wat negatief allemaal, een dwarsligger. Maar niets was minder waar. Die dwarsligger was onze kleindochter Robyn. Ik heb je al eens meer over haar verteld. Zij barst van het acteertalent en de creativiteit en daarvan konden wij als oma en opa vrijdagmiddag zelf weer getuige zijn.  Robyn was met groep 8 toe aan de eindmusical, waarmee ze de basisschool vaarwel zeggen. ‘Play the game’ zo heette de musical.

Het bleek een spannende spelshow waarin kandidaten én publiek de mysterieuze Dwarsligger proberen te ontmaskeren. Het begon met de spannende opkomst van de Dwarsligger, maar die blijft onherkenbaar door een lange cape met capuchon en gezichtskap. De kandidaten moeten proberen om bij elk van de drie spellen de enveloppe te winnen met een deel van het Cryptisch Kompas. Die delen geven een aanwijzing om de Dwarsligger uiteindelijk te ontmaskeren. Het is een musical compleet met  GameTalk waarin tafelgasten Eva Verdraai en Diaz Dominant, het extra chaotisch maken. Anti-stresscoach Yogi Zen duikt onverwacht op en zorgt voor komische ontspanning. Ondertussen saboteert de Dwarsligger stiekem de voorbereidingen voor het volgende spel, de Meesterlijke Mime En Raadrotonde. Sabotage zorgt bijna voor mislukking, maar op het nippertje winnen ze ook het tweede deel van het Cryptisch Kompas. In GameTalk gaat het mis met Max’ make-up. Het derde spel, De Dolle Dozen Driehoek mislukt. Door sabotage kan een doos niet worden gebruikt. De kandidaten zijn verslagen, maar moedigen elkaar aan met het lied Morgen Komt Alles Weer Goed. Ze besluiten te proberen om toch de dwarsligger te ontmaskeren. Tijdens de finale mag ook het publiek raden wie dat is. Hoe het allemaal afloopt, dat verraad ik natuurlijk niet. Wél vertel ik dat onze Robyn haar acteertalent toonde in drie rollen:  die van Eva, de Clown en……. de dwarsligger. Samen met onze oudste kleinzonen Joël en Daan hadden we meer dan een uur en een kwartier iets leuks te doen. Jammer dat de stoelen zo gruwelijk hard waren, maar dat is bijzaak. Wij zijn trots op onze kleindochter die ons ook nog verraste met een glasheldere solo tijdens een van de liedjes. Succes en plezier op de ‘middelbare’, Robyn!

Open of niet

Som kom je wel eens een leuk prentje tegen. Zoals op een van de foto’s te zien is. De horecazaak is open, maar je mag de deur niet open doen. Dat kost klandizie, denk ik.  Hier houd ik het bij deze week. Het begon erg warm en eindigt kennelijk ook weer oplopend naar tropische waarden. Dat betekent mezelf rustig houden. Vanochtend gaan José en ik naar Dineke in Etten-Leur, de vrouw van mijn overleden broer Marco en zondagmiddag wordt de verjaardag van Cas en Sem gevierd. We hebben het er allemaal maar druk mee. Het leven gaat steeds maar door en ik mag erbij zijn.

(Bron: familiearchief f. van son)

 

….weer snel vergeten!

 Die aanhoudende regendagen zijn snel vergeten, als het een paar dragen niet regent en af en toe de zon schijnt. Maar de afgelopen week zijn we verwend. Liefst drie dagen mooi, zonnig en zelfs warm weer. Daarna was het gisteren weer rillen geblazen. Toch hebben we een fijne week achter de rug. Dinsdag kwamen Cas en Sem en wilden we naar speeltuin De Financiën in Loon op Zand. ‘Dinsdag rustdag’, zo meldde de site. Niet dus. Het werd uiteindelijk Monkey town in Waalwijk. Ze speelden en tussen de middag werd er een pannenkoek of een tosti gegeten. De jongens kwamen pas na elf uur, dus een hele dag weg zat er niet in. ’s Avonds aten we ‘oma’s nasi’ en voor de jongens ‘toetje van het bord’ samen met oma. Uiteraard mochten ook papa en mama komen eten.

Het was niet het enige uitstapje. Woensdag hebben we een mooi ritje gemaakt in de auto met de airco, want aan de hitte moeten we echt weer wennen. We zochten alle bossen op in de omgeving. Zo kwamen ook in het Cadettenkamp bij Teteringen en we reden over veel weggetjes en zelfs zandpaadjes, waarover we nog nooit gereden hadden. Gezellig en genieten van de frisse lucht en het mooie groen in diverse schakeringen. Natuurlijk wel even uit de auto om op een terrasje een kop koffie en een koel alcoholvrij biertje voor mij en een trappist voor José. En op een bankje in het bos om de thermoskan thee over te gieten in onze bekers. Wel een petje op, want de zon mag niet zijn stralen op mijn hoofd botvieren. En ook goed in de gaten houden, dat mijn vochtlimiet anderhalve liter per etmaal is.

Donderdag na de fysio reden we via een omweg naar ‘de Beiaard’, het gezellige terras bij de Abdij van Postel. Op tijd terug naar huis, want om vier uur kwam de pedicure. En dan vrijdag eerst mijn pagina in het weekblad afwerken. En natuurlijk kleinzoon Daan een felicitatie sturen met zijn verjaardag. Ik kreeg van Tara een mooie foto toegestuurd van onze Luuk. Te mooi om die niet even mee te nemen bij dit weekendbericht. Vanavond komt in elk geval kleinzoon Youri bij ons eten: hij koos voor kleine gebakken aardappeltjes, sperciebonen en oma’s gehaktballetjes met oma-jus. Zondagavond is het de beurt van Dineke, de vrouw van mijn overleden broer. José nodigde haar uit en maakt een lekker etentje. Dat is haar wel toevertrouwd. Gelukkig heb ik het allemaal genoteerd in mijn telefoonagenda.  

Herinnering

Ik merk namelijk, dat ik veel dingen vergeet. Ik kan niet meteen meer antwoord geven op vragen over bij voorbeeld mijn genealogie. Ik moet het steeds even opzoeken, terwijl ik het nog niet zo lang geleden, allemaal zo kon opdreunen. Dat merkte ik bij het doorlezen van mijn boek als laatste redactiecontrole. Het leek of sommige dingen mij niet bekend voorkwamen, terwijl ik ze toch gewoon kon nazoeken. Ook ben ik wat meer bang, dat ik dingen vergeet, al blijkt dat in de praktijk mee te vallen. De ouderdom komt met gebreken, zullen we maar zeggen….

(Bron: familiearchief f.van son)

 

Erg moeilijk…

Niet helemaal onverwacht zijn we toch nog hard op de werkelijkheid gewezen door een telefoontje deze week over de gezondheidssituatie van mijn broer. Zijn behandelingen zijn gestaakt. Alles is gedaan; niets hielp. Hij krijgt nog zuurstof, maar de prognose is erg slecht. Weken tot hooguit enkele maanden. Ga daar maar eens mee om. Ik hoop dat hij geen pijn heeft en nog enige kwaliteit van leven. Het doet pijn en geeft mij een gevoel van machteloosheid. Zeker, als mijn hart besluit om te stoppen, dan is het ook voor mij afgelopen. En wanneer dat is, dat weet ik niet. Maar we gaan nog graag bij mijn jongere broer langs. Ik wil zo lang mogelijk doorgaan, het liefst samen met hem.

Fotoshoot

Ik hoor het je als het ware denken; begin je er nu al weer over. Het antwoord is ja. De foto’s van de fotoshoot van ons uitgebreide gezin zijn er. Wat zijn ze mooi. De fotograaf heeft zijn best gedaan om er iets moois van te maken. Vooral de foto van ons hele gezin, alle 23, is geworden wat José ervan gehoopt had. Niemand staat of zit half verscholen achter de ander; niemand trekt een raar gezicht of heeft de ogen halfdicht en iedereen, inclusief onze allerkleinsten kijken recht in de camera. De fotograaf werd te elfder ure gevraagd op een zondag, ’s morgens vroeg. José en ik zijn er blij mee. Dat was precies wat José nog graag wilde. Een fotoshoot met iedereen, nu ook ik nog op de foto kan. Uitstellen was niet meer verantwoord.

Sint en Piet

Cas en Sem gingen vorige zaterdag naar Gorkum om Sint en Piet in levende lijve Nederland te zien binnenkomen.  Verkleumd door kou en regen kropen ze eenmaal thuis onmiddellijk in een warm bad. Ze hadden het voor geen goud willen missen. Ook Sven bekeek de Sint en zijn pieten. Lekker achter het raam van het werk van papa. En Luuk? Die keek vol verbazing met ‘sint’ in zijn handjes op televisie. Op 2 december komen de kleinkinderen weer voor pakjesavond naar oma José. Dat is vaste prik elk jaar.  Natuurlijk werd er ook in de eigen woonplaats naar de Sint gekeken én de schoen gezet. Want de Sint had gezegd, dat je dat mocht doen. Daarom gingen de kinderen bij Pieter en Tara ook aan de slag om te kleuren voor de Sint. Joël, Daan en Robyn kleurden er lustig op los voor in de schoen. Luuk is er zelfs gewoon even bij gaan staan. Bij Cas en Sem in de buurt konden ze nog eens met de Sint op de foto ook. De pleintjestocht kwam ook bij hun buurt. Spannend hoor.

‘Kiske’

We noemden hem Kiske, zo’n halve eeuw geleden. Ik heb het over Kees den Exter, toen collega-journalist van mij bij dagblad De Stem, rayon Oosterhout, toen nog ‘regionale krant bij overtuiging’. Met zijn vrouw Mariëtte Mulkens, ook van De Stem, zou hij gisteren bij ons een hapje eten. José haar kookkunst wist Kiske zich nog te herinneren. En José zag weer een gelegenheid om lekker haar best te doen. Helaas. Hij belde af en moest vanwege ziekte de afspraak afzeggen. Jammer.

Familieonderzoek

Deze week even geen informatie over familieonderzoek deze week, al heb ik niet stilgezeten, wat dat betreft. Ik kom er nog op terug.

(Bron: familiearchief f. van son).

 

 

 

 

Eigenlijk alleen de maandag….

Als ik terugkijk op de afgelopen week, dan moet ik zeggen, dat eigenlijk alleen de maandag was, zoals gebruikelijk. Ik heb het dan niet over de zondag, want toen werd de verjaardag gevierd van kleinkinderen Daan en Robyn. En zoals vrijwel altijd in onze familie was het een gezellige dag waarin ik ook nu weer in de watten werd gelegd, nu het met mijn gezondheid niet goed gaat. Een speciaal plekje in de schaduw in de tuin met zicht op de statafels en Pieter had ook voor een ventilator gezorgd. Ze zorgen goed voor mij en op die manier kan ik ook altijd bij de feestjes zijn. Foto’s heb ik deze week niet gemaakt. Ik kan mijn handen onvoldoende stil houden. Uit het archief dan de jarige Robyn en Daan die met zijn broertje Luuk poseert op een aap. Volgende week beter.

Terug naar die maandag. Tussen de middag  komen drie kleinkinderen, Youri, Cas en Sem bij ons eten tussen de middag. De twee oudsten lopen voortaan van school naar ons en ik haal met de scootmobiel  Sem op. Oma José dekt intussen de tafel en werkt aan de voorbereiding van het extraatje, dat ze bij toerbeurt mogen kiezen. Dat keer pannenkoeken. Dat werd dus smullen en nadat de monden en handen waren schoongemaakt, liepen de mannen weer naar school en bracht ik  Sem, terwijl José intussen opruimde. Die maandag was dus vrij normaal.

De overige dagen minder. Drie keer ziekenhuisbezoek , twee keer voor mij, de nefroloog en cardioloog en een keer een onderzoek van de knie van José. Die zorgt, met name ’s nachts, voor pijn, waardoor José slaap wordt ontnomen. Gelukkig is het nu in gang gezet en kan ze binnenkort naar de orthopeed voor het vervolg. De nefroloog nam afscheid, want hij vindt dat in de huidige situatie elk ziekenhuisbezoek er voor mij een te veel is. Hij heeft de behandeling en medicatie overgedragen aan de cardioloog. Daar hoorde ik, dat de conditie van mijn hart hetzelfde is gebleven. Voor wat het waard is. Door het ziekenhuisbezoek aan de cardioloog kon Luuk helaas niet komen spelen.

Op de overgebleven vrije dag gingen we tanken, uiteraard in België. Een lekker ritje langs binnenwegen om vervolgens voor liefst 35 cent per liter goedkoper te tanken. Dat is de moeite waard.  Dan blijft de zaterdag , vandaag dus over. Elke en Wouter komen met de kinderen mosselen eten bij oma José, die uiteraard het groen wat erbij hoort, vers zal snijden straks. We kregen na de verbouwing hun kookplaat en oven en trakteren ze nu op mosselen. Eerst mosselen en stokbrood halen zo dadelijk, De mosselen zijn besteld. Ik weet zeker dat  Cas zijn vingers erbij zal opeten en uiteraard heeft oma voor Sem voor iets anders gezorgd. Die ziet mosselen liever in de winkel dan op zijn bord. 

Wat we ook deze week niet vergaten, was het handgemaakte Italiaanse schepijs van ijssalon Enzo in Geertruidenberg. Dat is goed voor mij, zo had de cardioloog nog laten weten. Elke kan dat bevestigen, want die was namens de kinderen meegegaan naar dat controlebezoek. Ik doe intussen noodgedwongen alles in slow motion en houdt me met precisie aan de maximale anderhalve liter vocht per dag en verder goed eten, maar dat deden we al jaren en veel fruit. Langere stukken lopen, dan neem ik de rolstoel en José duwt me. Ik hoop van alle schatten in ons uitgebreide gezin nog lang te mogen genieten. Langer dan de tijd die de cardioloog mij in het vooruitzicht heeft gesteld. Doe ik intussen dan nog iets aan mijn familieonderzoek? Ja zeker. De mailtjes blijven binnenkomen en als ik me er even toe kan zetten, werk ik verder in mijn boek over de familiegeschiedenis. Ik hoop dat het op tijd af komt.

(Bron: familiearchief  f.van son).

 

Een emotioneel tintje….

Het lopen gaat nog nauwelijks, zelfs met twee krukken. Daarom hebben José en ik een rolstoel opgehaald. Dat doet me meer dan ik verwachtte. Ik heb met kunst en vliegwerk mijn hele leven kunnen lopen, maar nu vloeit alle kracht ook uit mijn benen weg. Die rolstoel is dus definitief. Dat doet me emotioneel meer dan ik verwachtte. Maar goed, met een rolstoel kunnen José en ik nog wat leuke dingen doen, zolang het kan. Dat is ook weer zo. José is gepromoveerd en heeft er nog maar een taak bij gekregen, naast die duizend andere taken als mijn mantelzorgster. Ze mag mij voortaan duwen als ik de rolstoel gebruik. We nemen hem mee in de auto en als ik niet meer mag rijden, dan kan hij mee als wij met anderen mee mogen. Zoals bij voorbeeld binnenkort met Elke en Wouter naar het Hof van Saksen in Drenthe. Dan rijden José een ik mee. Het is wel ver immers om zelf de auto te pakken. Safety first! Over tot de orde van de dag.

De jongens

De scholen zijn weer begonnen, dus stonden oma José en ik maandag bij de school tussen de middag. Cas, Sem en Youri komen immers elke maandag bij ons eten tussen de middag. Dit keer was er de keuze van Cas als extraatje: bitterballen en een fricandelletje voor Sem natuurlijk.  Komende maandag moet José aan de bak. Letterlijk, Ze gaat pannenkoeken bakken, want die heeft Youri gekozen en die is aan de beurt. Luuk stak de handen uit de mouwen op het kinderdagverblijf. Hij vond het tijd om de boel even te vegen.

Schilderen

José kan er weer even tegen. Ze heeft nieuwe energie opgedaan bij haar schildervrienden en vriendinnen. Zondag was het de manifestatie KIP, wat staat voor Kunst in het park. In de afgelopen jaren was het prima, soms zelfs wat te warm weer. Dit keer strooide het weer roet in het eten. Regen! Toch konden we na uiteraard weer bezoek van diverse mensen, waaronder ook oma’s kleinkinderen, aan het eind nog een drankje doen. Het was gezellig. Zo snel laten de kunstschilders zich door een buitje regen niet uit het veld slaan.

Sven

Onze kleinzoon Sven kwam vrijdagavond een paar uurtjes bij ons. Papa en mama gingen bij ons in de buurt samen gezellig uit eten en wij mochten even samen spelen met onze kleinzoon. Gezellig. Zo dikwijls ziens wij onze Sven niet, afgezien van de videobelletjes soms op woensdag en af en toe een bezoekje bij hen of bij ons. Dat heb je, als je wat verder van elkaar af woont. Maar nu was het extra fijn. Sven bleef bij ons eten ‘rijst met saus’ is momenteel zijn lievelingseten en natuurlijk een toetje met ‘chocola’, want hij kan het al aardig uitleggen. Hij at prima en opa mocht hem helpen. Hij speelde voor en na het eten, -eigenlijk voor het eerst- uitgebreid met opa. Met de auto’s. Opa boog veel voorover, want op de grond spelen lukt niet meer. Sven was uiterst tevreden en gaf ons een knuffel toen hij weer met papa en mama naar huis ging. En ik, ik was zo oververmoeid, dat ik vrijwel onmiddellijk daarna mijn bed op moest zoeken. Maar wel voldaan. Ik had diverse malen weer kunnen lachten samen met mijn kleinzoon. Onbetaalbaar.Zondag is hij er ook weer bij, als Daan en Robyn samen hun verjaardag vieren. En natuurlijk zijn oma en opa ook van de partij.

Ziekenhuis

De komende periode wordt een echte ziekenhuisperiode.  Dinsdag naar de nefroloog, donderdag naar de cardioloog. Ik heb vorige week al bloed laten prikken. Dat is vaste prik. En dan mogen voor vrijdag ook nog voor José naar het ziekenhuis. Nog even en we breken ons record: 22 keer per jaar naar Amphia.

Genealogie

Op wat mailtjes na, ben ik deze week weer niet aan mijn familieonderzoek toe gekomen. We hebben het gewoon te druk en dan tel ik daarbij ook de ritjes door de Biesbosch en door het bos naar Meerseldreef voor koffie en een alcohol vrij biertje en naar de Bergse Markt voor een ijsje bij Enzo of koffie en een hapje tussen de middag bij het Bergsch bakhuys. Wij doen alleen maar leuke dingen.

(bron: familiearchief f. van son). 

 

Het is even over...

We hebben nu in een paar dagen tijd een hele stapel verjaardagvieringen achter de rug. Nu is het gelukkig even wat rustiger, want de vakantie is aangebroken.

Feestjes

Cas en Sem vierden afgelopen zaterdag hun feestje. Gezellig en heerlijk eten aan het slot. Zondag deden we dat nog eens dunnetjes over. De verjaardag, de 16e, van Emma. De weergoden werkten niet zo goed mee als zaterdag, maar het was desondanks gezellig en ook daar hadden we heerlijk gegeten. Niet zo heel erg die verjaardagen dus. Gezellig om weer eens zowat iedereen bij elkaar te zien.

Volle week

Maandag kreeg de auto een grote beurt en dinsdag kwamen Pieter en Tara met hun gezin bij ons eten. Heerlijk gegeten weer en uiteraard ook dit keer weer gezond. Robyn ging op mijn laptop en tekende in een mum met pixels een poes. Vraag me niet hoe ze dat doet. Een van onze kleinkinderen, Daan dus, liet ook weer zien dat hij uit het goede hout gesneden is. Hij gaat aan de slag bij de MAC om wat centjes bij te verdienen en om te laten zien, dat hij graag de handen uit de mouwen steekt.

Verder

Donderdag kwam Luuk en was het ’s avonds voor mij de laatste gemeenteraad voor de vakantie. Vrijdags snel even de artikeltjes maken voor mijn wekelijkse pagina. We gingen ook deze week een ijsje eten en we reden door de bossen naar Meerseldreef om daar samen lekker op ons gemak te lunchen. Vanavond komen onze vrienden. Het lijkt een week zoals vele anderen, was dat maar zo.  Een kort weekendbericht. Ik heb even andere dingen aan mijn hoofd.

(bron: familiearchief f. van son)

Buiten de oevers…en meer!

Mijn hart heeft even te hard moeten werken en ‘de rivier is buiten de oevers getreden’, zo legde de huisarts maandag uit. Ik had weer een hartritmestoring gehad en mogelijk daardoor vocht achter de longen, wat mij al buiten adem deed zijn, als ik naar de toilet moest. Dat had ik nog niet meegemaakt, dus toch maar even naar de huisarts gegaan. Die hartritmestoornissen komen nu regelmatig voor. Je zou er haast aan gewend raken. Die maandag was overigens ook de dag waarop precies acht jaar geleden mijn moeder overleed. De week begon goed! Medicatie werd aangepast en donderdag ben ik terug gegaan voor controle. Het vocht was rechts weg en links was er nog een restant. Even doorgaan met de extra medicijn dus.

Trouwdagen

Ja, op woensdag waren José en ik 49 jaar getrouwd, ook onze kleindochter Anouk was diezelfde dag jarig. José en ik zijn samen bij het Houtse Meer gaan lunchen. Op 28 mei zij Pieter en Tara tien jaar getrouwd. Zij  trakteerden ons donderdagavond al op een gezellig etentje met hun hele gezin. In Waalwijk. Ik genoot van alle mogelijke vissoorten; en van Luuk, die behoorlijk lekker aan het eten was en mij af en toe in de gaten hield. Iedereen zorgde voor gezelligheid en Joël kon als sushi-specialist natuurlijk controleren, of de sushi, die er ook was, van goede kwaliteit was. En dat was hij! En ik kan zeggen dat de haring, zalm en de grote garnalen om te smullen waren. Dat gold ook voor de mosselen en andere vissoorten. Ik waagde me niet aan de hap zeewater die oester heet. Dat is echt niet aan mij besteed.

Visite

Vrijdag kwam Luuk weer een dagje spelen. Hij mocht bij oma ook in bad. Maar extra leuk was wel, dat ook zijn grote broer graag een dagje meekwam. Hij hoefde niet naar school en vond het wel gezellig om een dagje naar oma en opa te komen. We gingen naar de Drunense duinen en het werd uiteraard een frietje eten met snacks. We brachten ze pas weer na het avondeten naar huis terug en zij en wij kunnen terugkijken op een gezellige dag. 

Vierdaagse

Natuurlijk was er ook de avondvierdaagse. José ging ook een avond kijken naar Cas, die al gewend is aan vierdaagse lopen en Sem, die voor het eerst ook onder bloemen en cadeautjes werd bedolven. Stoer hoor, die mannen.

Stamboom

Ook tijd voor Genealogisch onderzoek deze week. Ik had mailcontact met een vertegenwoordiger van de gemeente Beauvechain en ben weer heel wat meer te weten gekomen, inclusief een mooi illustratie. Het draait allemaal om de Sint Nicolaaskerk, grafkerk van Jauche. Die is verdwenen, alleen in de naam van de hoeve leeft de naam Wahange voort. Op de huidige topografische kaart vind je de nederzetting Wahange en de kerk niet meer terug alleen de ferme ofwel de hoeve wordt op die kaart vermeld. Wahanges was destijds een onderhorigheid of gehucht onder Sluizen bij Hoegaarden (l’Ecluse). De familie Franco Van Sluizen had er heerlijke rechten. Vermoedelijk stamt abt Franco van de abdij van Aulne uit dit geslacht. En ik kreeg nog veel meer interessante gegevens. Mooie week dus eigenlijk toch nog.

(Bron: familiearchief f. van son)

 

 

Belabberd met feestelijk pakjesslot…

Wat een belabberde week weer. Mijn ‘goede’ been laat me nog steeds in de steek. Ik had een paar weken geleden griep en belandde enkele dagen op bed. Daarna verslechterde het lopen, ik had veel pijn, die gelukkig nu zo goed als weg is door de medicijnen. Op de achtergrond zweeft nog wat pijn. Eerst nam ik dagelijks wat paracetamolletjes, nu is dat bijna niet meer nodig. Maar goed, maandag belde de huisarts weer om te vragen hoe het ging. Lopen lukt nog steeds niet; ook niet met mijn twee krukken. Ik kom tot enkele tientallen meters strompelen en dat kost al tijd, pijn en energie. Ik ben mee gegaan met José om sinterklaasinkopen te doen. Dat ging hortend en stotend en met veel tussendoor zitten of ergens tegenaan leunen. Het kost ook ontzettend veel energie en die heb ik niet zoals je weet. De huisarts heeft maandag de medicatie nog maar eens verhoogd en we hopen samen, dat het lopen weer terug kan komen. Ik heb er voorlopig nog even een hard hoofd in, maar doe er alles aan om het lopen weer aan te kunnen. Oefeningen de hele dag door en elke ochtend op de hometrainer. Maar er zit geen kracht meer in mijn spieren, die toch wel gespannen zijn. Hopen dus maar dat het goed komt. Dat is zowel voor José als mij op dit moment uiterst belangrijk.

Dinsdag belde eindelijk na drie duidelijke verzoeken van mij, de longarts dr. Mager van het Antoniusziekenhuis in Nieuwegein, Er waren drie duidelijke mails voor nodig in de afgelopen weken. Ik had hem gevraagd waarom er een medicijn van mij van de lijst was verdwenen, plotseling zonder aankondiging na een bezoek aan hem. Het bleek een fout, zo verzekerde hij mij. Gelukkig maar, want dat medicijn was door de cardioloog voorgeschreven voor mijn hart en had niets met mijn longen te maken. Gelukkig ook was ik –eigenwijs als ik ben- gewoon doorgegaan met slikken van dat medicijn. Maar nu is dat opgelost dus.

Ik ben overigens niet de enige die met gezondheidsklachten kampt. Er zijn er meer in onze uitgebreide familie. Voor zover ik weet is het bij Pieter een ziekenboeg. Daan en Robyn en mama Tara zijn een paar dagen ‘niet lekker’ geweest , maar klein Luuk is echt weer ziek. Hij kwam ook niet, zoals gebruikelijk, op donderdag bij ons. We mogen dan altijd een hele dag oppassen op deze kleine boef. Hopelijk is hij snel weer beter. Luuk is eigenlijk best vaak ziek. Zijn ouders overwegen om een kinderarts te raadplegen. Zou hij ergens allergisch voor zijn?

Oh ja, op woensdag stond er een foto in weekblad De Langstraat van de deelnemertjes aan ‘Tikkie-takkie’ met onze kleine Sem. Hij staat rechts met bril en geniet van het voetballen.

Onderzoek

Het is elke week zo ongeveer hetzelfde liedje, maar het familieonderzoek vordert toch wekelijks beetje bij beetje. Dat geldt ook voor het boek over 15 eeuwen onze familie. Ik ga stug door en vind vrijwel elke week nog iets nieuws, dat me verder op weg helpt om de puzzel met heel veel stukjes helemaal klaar te krijgen. Ik ga elke dag een uurtje achter de laptop zitten. Gelukkig dat er digitaal zo veel te vinden is tegenwoordig. Mijn laptop doet overigens wat moeilijk, maar we hebben nog steeds geen prijs van de vriendenloterij of die andere loterij gewonnen. Dus ik doe het er voorlopig maar mee. Dat moet José met haar keuken en andere wensen ook al jaren.

Pakjesavond

Bij oma en opa brengt de Sint jaarlijks pakjes voor de kleinkinderen. Dat was al zo bij mijn moeder en bij mijn oma. Wij hebben het ook ingevoerd. Alle kleinkinderen met papa en mama komen bij oma en opa. Ze hebben al eerder een brief van sinterklaas in de brievenbus gekregen. De oudere kleinkinderen, die al een tijdje op de middelbare zitten, werden getrakteerd op cadeaubonnen en een derde presentje. De kleintjes kregen meer kleine cadeautjes. Traditiegetrouw wordt er op de een of andere manier duidelijk gemaakt, dat er ergens pakjes liggen. Die worden dan door de kleintjes opgehaald en midden in de kamer op de grond gelegd. Op elk pakje staat een naam. Gisteravond was het weer zo ver. Maar voordat het pakjesavond is, wordt er soep met stokbrood gegeten en staan er diverse hapjes op tafel. Iedereen is altijd tevreden over Oma’s hapjes en de gewilde zelfgemaakte soep van oma José. 's Middags hadden Meike en later ook Inge José geholpen met de voorbereiding. Heerlijk. Vrijdag was het weer zo ver. De kleintjes konden amper wachten. Iedereen was er. Het was supergezellig en de kleinkinderen toonden zich dik tevreden met hu cadeautjes. De hapjes waren zo heerlijk, dat de schalen aan het eind van het feestje leeg waren. Ook de tomatensoep en kippensoep met stokbrood vonden gretig aftrek. Kortom; geslaagd!

Komende week

Vandaag even bij de thuiswedstrijd kijken van Youri om kwart over tien. Verder eens kijken of het ophogen van de medicatie en de bijpassende fysio twee keer per week, de kracht in het been weer terug kunnen brengen. Ik moet er niet aan denken nu al in een rolstoel te moeten, Ik doe er ook zelf alles aan om weer sterkere spieren te krijgen. Ik weet dat mijn ‘goede been’ heel veel werk heeft moeten verrichten, maar hoop, dat het nog een aantal jaartjes door wil gaan. Ik wil nog zoveel doen samen met José. Voor haar is dit ook geen leuke ontwikkeling.

(bron: familiearchief f. van Son)

 

Teampresentatie en klap in het gezicht…

Trots als een pauw rende Youri onder applaus van veel ouders, oma’s en opa’s over het veld richting teamfoto. RFC hield de teampresentatie onder grote publieke belangstelling.  Alle kinderen, van de kleintjes tot de at groteren, werden rond half zeven gepresenteerd. Elke naam werd door de microfoon omgeroepen. Een rasecht staaltje van klantenbinding van onze plaatselijke RFC. Zo tegen half  zes belde Youri om te vertellen over dat ze om tien voor half zeven teampresentatie hebben en of wij ook wilden komen. Natuurlijk! José had net het eten opgezet om het vervolgens weer snel af te zetten. Wij wilden er graag bijzijn en hij vond het erg leuk. Onmiddellijk kwam hij de gebruikelijke knuffels geven, zodra hij ons zag. Altijd even enthousiast die Youri. We pasten deze week tussen de middag op dinsdag weer op Cas en Sem en donderdag de hele dag op Luuk. Een gezellige afwisseling met onze kleinkinderen. Dat was deze week hard nodig.

Tegenvaller

Weer ziekenhuisgedoe. Inderdaad. Na de onderzoeken vorige week, kregen we deze week de uitslag op controle bij de nefroloog. Een fikse tegenvaller werd het. Ik heb kennelijk een nierinfarct gehad. Dat treedt op, als er te weinig bloed bij je nieren komt. Dat kan door diverse oorzaken, zo werd verteld: hartfalen, aderverkalking, of een bloedpropje in de grote nierader, wat kan optreden als je last hebt van boezemfibrilleren, zoals ik. Veel oorzaken mogelijk dus. De gevolgen voor mij en mijn gezondheid zijn duidelijk geworden door de diverse onderzoeken. Mijn ene nier is verschrompeld en mijn andere nier werkt nog maar voor 35%. Erg laag, zo vond ook de specialist. Misschien daardoor zo moe? Misschien mede daardoor zo weinig energie?

Is er een oplossing voor? Tja. De grafiek van de kreatinine loopt omhoog. Verslechtert dus. Maar hoe snel dat de verkeerde kant uitgaat, wordt nu van dichtbij in de gaten gehouden. Je kan er zelf kennelijk niet veel tegen doen, dan goed monitoren hoe de situatie zich ontwikkelt. Dat doet de specialist. Ik heb de eerste lijsten voor de volgende bloed- en urineonderzoeken al weer binnen gehad. Ik blijft onder controle bij de nefroloog, die de zaken op de voet blijft volgen. Je kan weliswaar rigide gaan eten, maar het moet leefbaar blijven, vond ook de specialist. Rood vlees blijkt slecht, maar dat wisten we al. Biefstuk komt bij ons heel zelden bij de gourmet op tafel. Wij eten al zo afgewogen, vrijwel geen zout en nooit vet of te veel. Inderdaad. Het blijft maar aanmodderen met mijn gezondheid. Oh ja. Ik ben nog met José naar de kapper geweest. Ziet in welk geval de buitenkant er tenminste weer goed uit en bij de fysio blijf ik proberen mobiel te blijven. Ik wil immers met José af en toe weg te kunnen blijven gaan en wil ook naar de raadsvergaderingen om verslag te kunnen doen en commentaar te kunnen geven in ons weekblad. Achter de geraniums zitten wil ik –als ik het voor het zeggen heb-, nog lang niet.

Janny

Ik heb je al eerder verteld over het meisje dat mij als baby vaak meenam in de kinderwagen naar de ‘Stad’. Zij speelde als 12 of 13 jarige vaak met mij. Deze week zijn José en ik weer naar haar toe geweest. Ook haar gezondheid, -ze is nu 83-, is niet meer om over naar huis te schrijven. We hebben gezellig een paar uurtjes gepraat en maken uiteraard weer een nieuwe afspraak.

Vandaag

Geen tijd en ambitie gehad om deze week familieonderzoek te doen, kan je begrijpen. Dat komt wel weer hoop ik. Vandaag kom ik daar in elk geval niet aan toe. Vandaag gaan we naar de verjaardag van Luuk, Robyn en Daan. Ze vieren samen hun verjaardag. Vorige jaren was het altijd gezellig in de tuin. Het weer zal er vandaag niet naar zijn, vrees ik.

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Einde van een tijdperk...

We sluiten weer een tijdperk af met deze week. I n de afgelopen jaren hebben we eerst wekelijks een dag op Cas mogen passen en later op zijn broertje Sem. Cas werd dan door mij en later door José naar school gebracht. Nu stopt die periode. Sem gaat na de zomervakantie naar ‘de grote school’. Bij Cas en bij Youri op school. Anouk zit er dan niet meer op, want die verhuist juist naar de middelbare. Nu blijft er maar een kleinkind meer over waarop we bijna wekelijks een dagje mogen passen. Dat is Luuk. Hij genoot afgelopen dagen van een vakantie samen met zijn zus Robyn en broer Daan in Frankrijk. Zijn eerste buitenlandse reis! Natuurlijk had hij het heerlijk samen met mama en papa in het fijne zwembad in Crayssac. We sloten de oppasperiode van Sem en Cas af met een dagje spelen. Binnen en buiten in het zwembad. Tussen de middag onder de parasol buiten eten. Ze speelden, dat het een lieve lust was en kregen af en toe natuurlijk een ijsje en drinken.

Eerste keer

Heel erg leuk! We mogen komende maandag oppassen op Sven, onze andere jonge kleinzoon. Zijn papa en mama gaan samen inkopen doen en daar kunnen ze hem natuurlijk even niet bij gebruiken. Een goede oppas was natuurlijk zo gevonden. Wij rijden gewoon naar Vleuten maandag en gaan lekker weer op visite bij onze Sven. José en ik vinden het heel erg fijn, dat we op onze kleinzoon mogen passen. Het is de eerste keer.

Ze hadden me te pakken….

Nadat ik op zaterdag afgelopen week rust had genomen na de beste wel zware vrijdag, de hele dag in Madurodam, na Youri en Anouk nu met Cas en Sem, kreeg ik het aan het begin van zaterdagavond erg moeilijk. Overgeven en diarree. Zomergriepje, denk je dan. Met bijpassende spierpijn en hoofdpijn. Ik heb me een paar dagen knap beroerd gevoeld. De hele nacht weinig geslapen en diverse malen eruit gemoeten. Zondag de hele dag op bed moeten blijven en nauwelijks gegeten. En ook maandag voor het grootste deel op de bank gelegen. Veel fut om achter de computer te kruipen, had ik niet. Maandag haalde José een paar corona-zelftests, want je wil natuurlijk zekerheid en in geen geval de kinderen en kleinkinderen besmetten. Gelukkig bleek het geen corona en in de loop van de week was de ellende gelukkig weer grotendeels achter de rug. Zou het oververmoeidheid zijn geweest? Fijn  dat het over ging, want met die hitte kan je ziekte echt missen als kiespijn.

(Bron: familiearchief f.van son).