Laat ik maar eens beginnen met te vertellen dat het prima gaat met onze jongste telg in de uitgebreide familie. Ons dertiende kleinkind Lena heeft het naar haar zin bij grote broer Sven, mama Nienke en papa Tommy. Dan maar overstappen naar de op een na jongste. Onze jongste kleinzoon Luuk heeft een hobby waarin hij zich helemaal kan uitleven, zo lijkt het. Het is dansen, geen ballroom of stijldansen, maar wat meer frivool. Met veel verve en plezier draait hij, springt en zwaait hij dat het een lieve lust is. Natuurlijk ga ik je een foto uit een uitgebreid filmpje dat in van zijn moeder Tara kreeg, niet onthouden. Ik heb het tot nu toe al diverse malen bekeken en geniet telkens weer, dat hij zo precies met volop enthousiasme de pasjes en klapjes, het draaien en de stapjes imiteert, die zijn dansjuf voordoet. Bewegen is zijn grote passie. Twee andere kleinzonen deden een proefles in een andere bewegingssport. Cas kreeg een padel-les en Sem koos voor tennis. Ze hebben mij laten weten, dat ze het beiden erg leuk vonden.
Rolstoel
Dansen was er voor mij, vooral afgelopen week niet bij. Mijn overbelaste hand was weer een klein beetje op orde, maar in het begin koos ik ervoor -zeer tegen mijn zin- om de rolstoel zo af en toe nog te gebruiken. Ik moet mijn nieuwe bril nog gaan ophalen en dat zal met de rolstoel mooeten. Het is voor mij te ver lopen en ik ben bang mijn hand weer te overbelasten. Het is immers nog steeds niet over. De rolstoel staat nu nog in de kamer, misschien kan ik er nog uit. Voorlopig is hij dan wachtend tot een sterke arm hem op de opslagplaats gaat zetten. Zodra ik er niet meer in hoef, mag het van mij. Ik heb echt een broertje dood aan mijn rolstoel, al was het een goede oplossing toen ik helemaal geen loopkruk aan mijn linkerhand kon velen. Zonder twee krukken kan ik geen stap meer zetten, zoals je weet. Hij mag weer in elkaar geklapt worden. Ik ben bang dat het lopen definitief verleden tijd is, als ik te lang in zo’n stoel zit.
Wandelen
Er was ook voor José iets deze week, dat ze al lang niet meer gedaan had: een stukje wandelen. Niet met mij en ook niet alleen. Onze ‘Saar aan huis’ Ingrid nam haar mee, toen ik donderdag naar de fysio was. José en Ingrid vonden het gezellig en voor herhaling vatbaar. Ze waren net thuis, toen ik van de fysio terug kwam. Het was een verademing voor haar. Ze wordt nog steeds geteisterd door de dagelijkse duizeligheid en misselijkheid. Echt om misselijk van te worden… José geniet als Ingrid er is. Het klikt.
Intussen proberen ze bij de fysio nog steeds de oorzaak van alle ellende te achterhalen, maar toe nu toe zonder echt resultaat.
Pizza voor ons
Inge nam de woensdag voor haar rekening. Toen onze diepvries kapot ging, brachten we maandagmiddag een deel van de inhoud naar haar. Zij had een lade van haar vriezer speciaal daarvoor leeggemaakt. We kregen prompt een uitnodiging om pizza bij haar te blijven eten. Volledig zelf gemaakt door Bram, die zich ontpopte als een prima pizzabakker. Een met vlees en een met vis. Het was heerlijk. Onze nieuwe vriezer werd dinsdag al bezorgd en aangesloten. Woensdag dus kwam Inge met een tas vol diepvries weer terug en José ging samen met haar de weekboodschappen doen bij onze Appie. Normaal doe ík dat, maar lang lopen en door de supermarkt slenteren laat ik voorlopig nog even uit mijn hoofd.
Riskfactory
Cas ging gisterochtend met zijn klas naar de Riskfactory in de centrale in Geertruidenberg, opgehaald en gebracht met de speciale bus. Hij vond het allemaal ontzettend interessant. Vooral de bacteriën die je zichtbaar kon maken als je de muis vastpakte, hebben indruk gemaakt. Groep 8 is inderdaad een fijne klas om dat soort dingen de kinderen bij te brengen.
Haring voor mij
Toen José nieuwe bloesjes en zo ging kopen met twee dochters bleef ik thuis. Moest zelf ook voor eten zorgen. Het kwam mooi uit dat Cas halverwege de middag op weg naar huis vanaf zijn vriendje, even op visite kwam. We aten samen elk een appeltje en hij liet weten dat hij met papa een visje ging halen voor het eten. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om hem te vragen of papa ook voor mij harinkjes wilde meebrengen. En prompt kwam Wouter ze tegen zessen brengen. Gezellig nog even samen gepraat. Dank je wel Wouter! Ze waren weer heerlijk.
Stampvol
Om te laten zien dat onze agenda stampvol zat deze week, vertel ik nog dat ik donderdagavond naar de vergadering van de gemeenteraad ging. Je weet wel, ik schrijf elke week over het bestuur en de politiek van onze gemeente. Deze keer was er zoveel nieuws dat ik niet uit kon stellen, dat ik om meer plaatsingsruimte heb gevraagd. Die kreeg ik gelukkig. Dus komende woensdag staan er zowat twee pagina’s van mij in het weekblad. Zoals je weet maak ik vrijdag de artikelen af voor die pagina’s en José ging ’s middags met dochters Elke en Inge mee om nieuwe kleren te kopen. Ze was er echt aan toe. En toen was het dus alweer zaterdag….. Geen Meerseldreef dus deze week. Te druk. Dat maken we weer wel goed.
Tot slot
Nog even tot slot. Gisteren kreeg ik een telefoontje over de huishoudelijke hulp. Er komt een vervangster voor onze zieke Gabriëlle. Die komt voorlopig komende woensdag weer en dan ook nog over twee weken. Fijn. Is dat ook weer geregeld. Kan ik dat ook uit mijn hoofd bannen.Fijn, want dat zit zo langzamerhand stampvol met dingen die bij ons spelen.
(Bron: familiearchief f. van son)
