Zeg nou zelf....

Ik heb kennelijk weer bijgetekend. Na het controlebezoek aan mijn cardioloog en een electrocardiogram, bloedonderzoek en bloeddrukmeting kwamen José en ik donderdag bij het Amphia weer blij en toch weer verrast buiten. Ze was tevreden. De kwaliteit van mijn hart was zo ongeveer gelijk aan de situatie van een jaar geleden, alleen het bloedbeeld was iets minder, maar dat kan ook volgens de cardioloog liggen aan het feit, dat ik in de afgelopen weken toch wat ziekte-ellende heb gehad. Zoals een behoorlijke virusaanval en ritmestoornissen, een verkoudheid en algeheel malaisegevoel deden me enkele keren al om zes uur ’s avonds mijn bed opzoeken. Zoals ik me nu voel, kan ik er weer even tegen. Dat moet ook wel, want er is veel te doen. Aan hard werken is nog zelden iemand dood gegaan. ‘Ledigheid is des duivels oorkussen’, zo riep mijn oma al.

Verrast

Maar eerlijk gezegd zijn we toch weer verrast. Ik zit immers al geruime tijd in de extra tijd, sinds ik op 23 juni 2023 te horen kreeg dat ik nog maximaal een jaar te leven had….. Ik ben een vechter. Niet dat elke dag even lekker verloopt en aan het begin van de avond moet ik toch weer even bijtanken. Voldoende rust nemen, goed eten en drinken, een uitstekende verzorging door José, die mij ondanks haar eigen medische problemen toch steeds met raad, maar vooral daad terzijde staat. En ik blijf me vasthouden aan iemand die me nog nooit in de steek heeft gelaten en op wie ik nog steeds een rotsvast vertrouwen heb.

Je moet er ook zelf iets aan doen.  Zo blijf ik voorzichtig en uit de buurt van grote groepen mensen zo ver dat kan. Als de fysiotherapeut verkouden is, krijg ik een belletje of ik liever misschien een keertje oversla. Ik zit elke ochtend op de hometrainer, -van veel beweeg ik niet, om dat het niet kan-, ik heb er de energie en kracht niet voor. Toch loop ik in het ziekenhuis de lange gang heen en terug, ga mee de winkels in met José om samen boodschappen te doen en draai ik niet om, als ik mijn auto niet ergens voor de deur kan parkeren. Een regelmatig leven houdt mij op de been, denk ik.

Gewoon door

Het leven gaat intussen gewoon door. Op maandag komen de jongens weer tussen de middag eten. Maandag had Youri snacks gekozen en komende maandag staat op verzoek van Cas tosti op het programma. José werd woensdag weer gewoon opgehaald om naar de schilderclub te gaan. Ze was wel vroeger thuis dan normaal, want er waren maar een paar schildervrienden en vriendinnen niet gekomen, kon ik uit haar reactie opmaken. Donderdagavond ging ik naar het begin van de vorming van een nieuw College in mijn gemeente en gisteren maakte ik weer mijn wekelijkse pagina in ons weekblad. Je mag best weten dat ik blij ben, dat ik er nog altijd bij mag zijn.

Met de dingen die ik zelf niet kan veranderen, heb ik tegenwoordig makkelijker vrede. Zo zie ik NAC gewoon degraderen omdat ze het sinds begin seizoen al vertikken om een scorende spits aan te trekken; zo ben ik niet zo geërgerd als vroeger, als het regent en ik er met de scootmobiel door moet. Ga dan met de auto, zou je zeggen. Maar door mijn uiterst geringe mobiliteit ben ik net zo nat, omdat ik tergend lang erover doe om uit de auto te stappen en met mijn twee krukken naar een gebouw te lopen. Ik berust er dus maar gewoon in.

(Bron: familiearchief f. van son).

Juna's lichtje.....

Vandaag 21 maart, nu acht jaar geleden, werd in 2018 onze kleindochter Juna Elynn geboren. Zij mocht niet bij ons blijven helaas. Wij konden haar nooit in onze armen nemen. Gelukkig mochten we wel afscheid van haar nemen.
Voor ons hele gezin kleurde die dag zwart in onze herinnering en in het boek van onze familiegeschiedenis. Wij vergeten haar niet. Ons kleine vlindertje. Sinds die dag brandt er ter herinnering en nagedachtenis eeuwig een lichtje voor haar op het internet. Rust zacht lief vlindertje!

(Bron: familiearchief f. van son)

 

Pensioen brengt rust…..

Een geriatrisch arts op maandagochtend over de vloer, controle op de hartfalenpoli van het Amphia op de vroege dinsdagochtend, medicijnen ophalen voor José op dinsdagmiddag en dan donderdagochtend voor mij nog fysio. Lijkt me wel weer genoeg medisch werk voor ons voor één week. Dinsdag moest ik fysio afzeggen omdat ik uiteraard met José mee ging naar het Amphia.

Ik had het daarnaast druk met het schrijven van artikelen voor mijn wekelijkse pagina in weekblad De Langstraat. Een Interessant, maar vooral ook moeilijk onderwerp en uiteraard ook over de komende verkiezingen. Daarvoor ging ik uiteraard donderdagavond naar het speciale lijsttrekkersdebat om ook daarover onze inwoners te kunnen informeren, zo snel mogelijk digitaal en schriftelijk komende week. Automatisch brengt dat met zich mee, dat elke vrijdag, -zeker de ochtend- volledig in het teken staat van het schrijven, zoeken naar foto’s en redigeren van mijn pagina. Dan mag je ook nog even in de agenda zetten, dat José woensdagavond naar haar schilderclub is. Voor mij een hangavond die woensdag. Daar was ik wel aan toe. Donderdag tussen de middag kwamen ‘de jongens’ bij ons eten. Normaal doen ze dat op maandag, maar dat was deze week door onze afspraak op die dag niet mogelijk. Wie zei er eigenlijk dat je bergen met rust krijgt als je met pensioen gaat…..

Onverstoorbaar

De natuur gaat zoals je mag verwachten, onverstoorbaar zijn gang, als je hem maar met rust laat. Bij ons is de amaryllisbol opnieuw gaan groeien. Waarschijnlijk is het warme weer de oorzaak. In de afgelopen weken kwam uit de bol opnieuw een lange stengel met een knop in top. Even wachten tot de Kerstamaryllis die we jaarlijks van Inge krijgen, wellicht met Pasen wéér een bloem op tafel tovert. Als je de natuur maar gewoon zijn gang laat gaan.

NAC

Laat ik deze week eens een keertje stilstaan bij NAC, mijn favoriete club. We worden niet erg verwend dit seizoen. Een 3-3 thuis tegen Feyenoord is het laatste van de paar wapenfeiten dit seizoen. Het is allemaal nog lang niet voldoende om degradatie te ontlopen. Zeker nu ze ook weer Greiml drie wedstrijden kwijt zijn, dankzij een domme overtreding. In de komende weken moet NAC punten binnen harken, anders wordt het volgend seizoen gewoon weer Keukenkampioendivisie. Ik roep al vanaf begin seizoen dat er een echte spits nodig is. Er is te lang gewacht, vrees ik. We hebben die echte nog steeds niet binnen. Ik ben benieuwd wie er na dit seizoen een andere club mogen zoeken, en wie uit zichzelf gaat op weg naar positieverbetering. Ik vrees dat we het komende seizoen weer van voor af aan moeten beginnen.

Wat komt

Komende week mag ik maandag bloed laten prikken, ter voorbereiding op het naderend controlebezoek aan de cardioloog. Dinsdag is het weer retourtje Amphia voor een medische ingreep bij José. Ze kan meteen mee terug naar huis. Dat is dus een meevaller. Donderdag is de geboortedag van mijn moeder. Zij werd geboren op 19 maart 1924. En komende zaterdag staan wij weer stil bij ons vlindertje Juna Elynn, die op 21 maart 2018 werd geboren. Dankbaar dat we afscheid mochten nemen van onze kleindochter, die we helaas nooit in onze armen konden nemen. Een zwarte bladzijde. Ze blijft in onze herinnering en telkens als ik een vlindertje zie, denk ik nog steeds aan haar. Sinds die 21^e maart brandt op het internet eeuwig een lichtje voor haar.

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Prachtige week....

We hebben in meerdere opzichten een prachtige week achter de rug. Dat kan ik zonder overdrijving zeggen.  Het weer was heerlijk lenteachtig; de jongens, -onze Youri, Cas en Sem- kwamen na maanden op maandag tussen de middag weer bij ons eten en José en ik kunnen daarvan nog altijd echt genieten. Ook de kleinzonen bleken in hun nopjes. En we hoefden maar één keer naar het ziekenhuis deze week om bloed te laten prikken.  In de komende twee weken is dat wat de medische zaken betreft, weer heel wat anders.

Het is al op …..

Even iets van me afschrijven deze week…. Het is vandaag pas 7 maart, maar ons eigen risico voor  ‘de zorg’ blijkt al anderhalve maand meer dan opgebruikt. Zowel voor José als voor mij. Onze zorgverzekeringen waren er als de kippen bij om een factuur te schrijven voor ons ‘eigen risico’. Graag betalen binnen twee weken, schreef er een. Gelukkig is gespreide betaling mogelijk, want in één keer, twee maal € 385,00 aftikken is mij wat te gortig. Er moet ook elke maand immers net als bij iedereen een behoorlijke zorgpremie worden betaald.

De kosten van de zorg rijzen de pan uit, dat kunnen we overal lezen. Maar ik denk, dat er best een behoorlijke luizenkam kan worden gehaald door de opzet en het gebruik van onze prima zorgmogelijkheden. Begin eens met al die administratieve rompslomp te verminderen. Pak daarnaast -en dan bedoel ik écht- de cowboys eens aan, die veel meer zorguren declareren dan de mensen krijgen, die de zorg echt nodig hebben. Zo verdwijnen er enkele miljarden al in de zakken van criminelen. En er is echt meer. Hoe haal je het in je hoofd om te bezuinigen op de zorg.

Ga er eens verder met de bezem doorheen voordat je bezuinigt. Kijk, mensen die ziek zijn en er niets aan kunnen doen, dat zij chronisch ziek zijn, laat ik buiten beschouwing. Maar ze worden wel over één kam geschoren met degenen die er maar op los leven en zich niet bekommeren bij voorbeeld om gezond te eten en drinken en ook verder gezond te leven. Een vooreeldje? : ‘Te dik? Dan snel ozempic’. En dat dat geneesmiddel wel in combinatie moet met lichaamsbeweging en dieet, dat vergeet een aantal graag snel en men gaat door met de ongezonde levensstijl. Zo kan ik best nog wat meer dingen bedenken. Waarom niet het zorgstelsel eerlijk herzien? Denk aan het motto ‘de vervuiler betaalt’. Dat kan best eens nader onder het vergrootglas, denk ik. En stop met dat hyperig gedoe. ‘Stoptober’ en ‘Dry january’ en dat soort acties kosten onnodig veel zorggeld. Recht je rug en stop zelf met roken en te veel drinken. ‘Ik kan het niet, ligt op het kerkhof’, riep mijn oma al en ‘niet willen ligt ernaast’. 

Binnen de zorg zelf kan ook nogal wat veranderen. Veel te weinig handen aan het bed in vergelijking met het aantal ‘bazen’ dat nodig zou zijn om alles goed te regelen. Maar genoeg geklaagd. Het is vechten tegen de bierkaai. Als het eigen risico dankzij dit kabinet omhoog gaat, dan kan je op je vingers natellen wat dat in ons land gaat opleveren. En dan niet de maandelijkse premie weer maar verhogen in ruil voor een kleine of geen eigen risico.

Het weer is te goed om me daar verder aan te ergeren. Wij gaan komende weken weer een paar keer naar het Amphia of er komt een medicus bij ons thuis. Maar ja, wij hebben er niet om gevraagd of naar gehandeld of losbandig geleefd, om nu extra zorg nodig te hebben.

(Bron: familiearchief f. van son).