Feestelijk begin en eind….

 Een feestelijk begin van de week en ook het einde was feestelijk. Onze kleinzoon Luuk vierde zijn verjaardag voor oma en opa. Dat betekent, dat we op pad gingen om een leuk cadeau te kopen, want dat hoort erbij. Zaterdagmiddag zat hij al op ons te wachten. Het cadeau viel in goede aarde en ook zus Robyn keek zelfs even op van haar mobieltje om de nieuwe aanwinst van haar kleine broertje te bekijken. Uiteraard kwam ook supergrote broer Joël oma en opa even begroeten. Gezellig zo’n leuk tussendoortje. En daarmee was het nog niet klaar, want schoonzoon Bram was zondag jarig. Even op de koffie met taart uiteraard en de kleindochters Emma en Renée waren ook van de partij. Voor Bram een boekenbon, zodat hij zelf zijn keuze kan maken. Onze oudste dochter mama Inge was er uiteraard ook.

Ander verhaal

Met onze twee andere dochters was het een ander verhaal. Nu onderging Meike een spoedingreep in het Elisabethziekenhuis in Tilburg. Maar inmiddels is zij weer thuis om op te knappen. Ronald, Anouk en Youri en ook de rest van ons uitgebreide gezin flink was geschrokken, net zoals wij. Oma en ik zijn zondagavond tot laat in de avond bij de kinderen gebleven, en papa was in Tilburg. Het zou fijn zijn, als alles weer bij het oude zou zijn. Respect voor oma José. Die blijft bij dat alles overeind en zorgt, waar ze maar kan. Ik kijk vooral toe, want veel helpen, dat kan ik niet meer. Ik fungeer als chauffeur en als toeverlaat en steuntje in de rug en hoop dat ze het op rolletjes kan laten blijven lopen. De week had wel weer een erg feestelijk slot. Want gistermiddag konden Cas en Sem hun papa en mama gelukkig ook weer omhelzen. Na vijf weken in een Spaanse ziekenhuis mochten Elke en Wouter weer met het vliegtuig naar Nederland. Thuis zal het herstel zonder twijfel voorspoedig gaan, nu het gezin weer compleet is. Het huis was door vrienden en bekenden van binnen en buiten versierd.

Gehaktballen

De gehaktballen-met-omajus  op maandag tussen de middag, vielen goed in de smaak bij Cas en Youri. Voor Sem hoeft dat allemaal niet zo. Die heeft het liefste gewoon boterhammen, zoals hij altijd zegt. Dat komt dan goed uit, want komende maandag is hij aan de beurt om te kiezen.

Ik laat het hierbij voor deze week. Te veel andere belangrijker dingen te doen.

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Aan bijlagen heb je iets....

En ja hoor. Ik kwam afgelopen week weer eens even aan het schrijven van mijn boek toe. Ik ben nu bij hoofdstuk 29 en op pagina 425 van ons familieboek. Ik spit nu de gegevens van mijn opa door. Jan van Son van de groentewinkel aan de Ginnekenweg in Breda. Dit jaar op 18 februari nu honderdvijftig jaar geleden, werd mijn opa geboren. Johannes van Son, in gewone mensentaal dus gewoon Jan. Ik heb veel informatie over mijn opa, die ik al kleine Fransje zelf nog even gekend heb. Hij speelde met mij in de achtertuin zo nu en dan. Ik mocht op zijn rug zitten. Dat kan ik me nog vaag herinneren.  Opa Jan was getrouwd met oma Leentje (Helena Maria) Kools. Maar mijn oma heb ik nooit gekend. Zij stierf al in 1942 tijdens de oorlog. Opa, door mijn moeder ooit gekenschetst als "een tevreden oud manneke. Hij genoot van zijn rokertje en hielp op zijn gemak in de tuin en met de groenten. Hij zat graag bij het potkacheltje en rookte zijn pijpje". Die rust zal mijn vader kennelijk van zijn vader geërfd hebben. Ik jammer genoeg niet. Hoewel ik steeds rustiger wordt, kan ik nog niet tippen aan hen.

Akten

Uiteraard beschik ik over kopieën van diverse akten, foto’s, originele persoonlijke papieren en adresboeken, waarmee je het leven van opa en oma heel goed in kaart kan brengen. Wat ik naast de trouwakte met handtekeningen ook bewaarde, dat zijn de zogenoemde ‘huwelijksbijlagen’. Dat waren bescheiden, die je moest overleggen als je in het huwelijk trad. En dat deed opa Jan dus en wel op 6 augustus 1902 in Ginneken en Bavel, waar hij ook geboren was, om precies te zijn  op het adres wijkletter B-71 in Bavel, in 1898 lag dat in de omgeving van de Brigidastraat.

Zowel uit de trouwakte als uit die bijlagen kan je heel wat zinvolle informatie halen. Zoals bij voorbeeld uit het uittreksel uit het geboorteregister van hem en zijn vrouw, de namen van vader en moeder; het bewijs over de dienstplicht en bij voorbeeld ook de verklaring dat er geen bezwaar tegen het huwelijk is ingediend na de verplichte drie afkondigingen. Ik heb zelfs nog een origineel boekje met Brabantse volksverhalen, waarin Jan en zijn vrouw Leentje beide twee keer de revue passeren. Een prachtig tijdsbeeld. Opa Jan stierf op zaterdag 21 februari 1953 om 14.00 uur, zo lees ik in zijn overlijdensakte. Jan van Son stierf inwonend bij zijn zoon Cor en diens vrouw Riet, mijn ouders. Hij was ziek geweest, vermoedelijk griep. De aangifte van overlijden werd gedaan op 23 februari. Niet zo vreemd dus, want in het weekend was de burgerlijke stand van de gemeente toen ook niet open. Door alle gegevens, illustraties, bidprentje en persoonsbewijs wordt mijn opa als het ware weer even tastbaar.

Kleinkinderen

Uiteraard kwamen dinsdag tussen de middag Cas en Sem weer bij ons eten. We haalden ze op en brachten ze daarna ook weer naar school. Oma had voor een verrassing gezorgd, door pannenkoeken te bakken. Dat was smullen. Donderdag was Luuk weer van de partij. Hij speelde die dag een beetje voor boef. Kastjes optrekken, poezenvoer pakken. Maar eten ging er wel in. Zijn papa en mama samen kwamen hem weer ophalen, vroeger dan normaal.  Dat was ook weer even gezellig wat bijkletsen, voordat hij al zwaaiend weer mee ging. Vrijdag wilde hij toch even opa en oma zien, zo bleek, dus videobelde Pieter. Dat vond Luuk maar raar, dat hij zijn opa en oma zag en hoorde, maar niet kon aanraken.

Toch nog even

José en ik gingen samen weer naar onze vriend de kapper in Oisterwijk. Kunnen we er weer even tegen. De pedicure kwam en ik liet mijn orthopedisch schoeisel nog eens wat aanpassen bij Nico in Drunen. De pijn aan mijn tenen is nu zo goed als weg. Duimen dus. Komende week is het overigens weer ziekenhuis. Twee keer. Maandag controle voor een operatie begin deze maand en woensdag een vervelend onderzoek. Hopelijk kan ik donderdag toch even de Raad volgen, al is het maar vanuit huis. Daar houd ik het maar bij voor deze week.

(Bron: familiearchief f. van son)

 

Over afwisseling gesproken…

Als ik in mijn telefoonagenda kijk, dan zie ik – op een paar blauwe na-  enkel paarse streepjes bij afspraken of taken deze week. Twee keer de fysio, het tijdig bestellen van de deeltaxi voor die dag dat ik mijn oogoperatie heb komende week en een telefoontje van die afdeling ter voorbereiding van die operatie, een afspraak met de pedicure en het inbrengen van de route op mijn mobieltje naar het ziekenhuis in Dordrecht voor komende maandag. Niet dat al die strepen allemaal zo spannend zijn, maar ik lijk zo onderhand wel een administratiekantoor om alles bij te houden. Gelukkig waren er ook nog leuke dingen.

Carnaval

Zo was er natuurlijk carnaval. Geen school voor de kinderen. Wij hoefden dinsdag dus Cas en Sem niet op te halen en na de lunch bij oma en opa weer terug te brengen van en naar school. Zij waren er overigens een paar dagjes gezellig tussenuit deze week. Donderdag was onze zoon Pieter jarig. Maar toen mocht ook Luuk weer een dagje komen spelen. Hij loopt nu als een kievit, dus geen rust voor oma José. En dat niet alle kinderen gelijk zijn, merkte ik ook, toen ik hem op schoot nam op net als met Cas en Sem toen ze kleiner waren “liedjes zingen” te doen, zoals Sem het noemde. Niks bijzonders, maar dan kropen ze bij mij op schoot en voordat ik begon met het schrijven van artikelen voor mijn pagina, keek ik even een aantal minuutjes naar kinderen die samen met hun juf speelden en liedjes zongen. Sem kon dat best een halfuurtje erg leuk vinden, maar  Luuk was het na een minuut of vijf al beu en wilde verder spelen. Voordat hij op donderdag kwam, kreeg ik al een foto toegestuurd van het kinderdagverblijf. Onze charmeur mocht natuurlijk bij de juf op schoot in zijn carnavalspak. Ik had je graag de hele foto laten zien, maar je weet het hé die privacy…. Daarom een kleine uitsnede. En ook een foto van toen hij “liedjes zingen” deed bij opa op schoot en een foto met papa tijdens carnaval.

Onderzoeken

Natuurlijk zijn we zelf ook nog even weg geweest deze week, woensdag gereden door een voor ons nog onbekend stukje land van onze zuiderburen. Gezellig om de zinnen te verzetten, want al dat aankomend medische gedoe komende week gaat José en mij toch niet in de koude kleren zitten. Ik had uiteraard ook weer een paar uurtjes de tijd om aan familieonderzoek te doen. Ik kreeg weer een mooi artikel binnen van de hand van Nicolas Ruffini-Gonzani over kerk en klooster in Florennes in de tiende en elfde eeuw.  Het bevatte weer een aantal interessante gegevens die mijn onderzoekpuzzel en mijn familieverhaal dat ik schrijf over vijftien eeuwen familiegeschiedenis, van mooie details voorzien. Het is immers niet een gortdroog verhaal van vader op zoon of dochter. Dat leest niet en is een stuk minder interessant.  Ik ben geabonneerd en krijg zowat wekelijks dit soort artikelen binnen, die over mijn zoekgebied gaan.  Dus zou ik er best een dagtaak aan kunnen hebben om ze te lezen en er gegevens uit te verwerken, uiteraard met bronvermelding. Vaak zijn die artikelen in het Frans, maar toch ook wel in mijn eigen taal, bij tijd en wijle. Daarnaast begint dit weekend het Belgische wielerseizoen. Ook dat wil ik zo nu en dan graag volgen. Eigenlijk heb ik het veel te druk….

Eén jaar

Ik kan en wil er niet aan voorbij. De oorlog waarin die immorele gek Oekraïne binnenviel, was vrijdag precies een jaar oud. Wanner stopt die fanaat eens met ademhalen, zo zou je hopen. Хай живе Україна, Leve Oekraïne! Jammer dat er nog zoveel bedrijven zaken doen met de Russen. Jammer onder meer Heineken….

(Bron: familiearchief f. van son;  academia.edu )

 

Wat een week weer……

Ik ben nog niet bijgekomen van het minder prettige nieuws over mijn nieren, of de volgende brief van Amphia valt weer op de deurmat. Op maandag nog wel. Dan komt er toch geen post?  Ik moest bloed laten prikken, want er was iets fout gegaan bij Amphia. Meteen na de fysio, waar ik om 9 uur al welkom was, meteen maar naar Amphia in Oosterhout om kalium te laten prikken, want daar ging het over. We moesten ruim een uur wachten tot er geprikt kon worden. Dat zal je net zien. Meteen daarna naar huis, een boterham eten en vervolgens mijn nieuwe schoen aanpassen bij de orthopedisch schoenmaker in Drunen. Wat zou ik toch allemaal met die tijd doen, als er niets met mijn gezondheid mis was. Een beetje cynisch mag toch wel hé.  Het was niet het enige ziekenhuisbezoek deze week en ook niet de enige Amphia post. Ik kreeg nog een brief voor een afspraak voor de controle van mijn ICD/Pacemaker en er kwamen nog wat mailtjes binnen over uitslagen van eerdere onderzoeken. Ik kan zo onderhand een secretaresse in dienst nemen voor dat ziekenhuiswerk. Ik heb echt een abonnement op Amphia. Zo ook gisteren weer. In oktober staat weer een bezoek aan het ziekenhuis in Nieuwegein op het programma. Longscan maken en daarna om de uitslag daarvan bij dr. Mager. Het blijft bezig. 

Ophalen

Donderdag was druk. Ondanks dat Luuk niet kwam, hadden we toch volop te doen. De pedicure kwam, ik moest Pieter in Etten-leur ophalen, waar hij zijn auto voor de apk had gebracht en meteen daarna moest ik naar de raadsvergadering. Gelukkig konden we binnendoor terug naar Oosterhout en naar huis. Het was immers ongelooflijk druk op de rijkswegen. Thuis werken is er kennelijk niet meer bij. Amper tijd gehad om adem te halen en dat voel ik. Moet ik eigenlijk beter doseren, maar je kan niet altijd plannen. Gelukkig hadden we ’s middags al warm gegeten. Rode kool, heerlijk. Vrijdag moest ik al weer om 8 uur bij de fysio zijn. Je kan op de scootmobiel al goed merken, dat het een stuk kouder is geworden.

Familieonderzoek

In de loop van vrijdag heb ik snel de artikelen voor mijn wekelijkse pagina in het weekblad gemaakt en op de andere dagen deze week gelukkig enkele uurtjes afleiding kunnen vinden in mijn familieonderzoek. Dat is door alle ellende van de afgelopen periode eigenlijk zowat een ‘stiefkindje geweest’. Ik ben nu voor mijn boek bezig bij de familie Van Florennes en de vertakkingen en banden met Verdun of d’Ardennen, met Marbais en Jauche. Een echte puzzel, en niet in het minst vanwege het vele fout doorgekopieerde werk en genealogie op het internet. Ik zou willen, dat ‘onderzoekers’, al zou ik ze zelf zo niet willen noemen, zich niet inlieten met dit vervuilend kopiëren. Het zal wel aan dovemansoren gezegd zijn,  vrees ik. Ik houd me bij echte bronnen, ook al duurt het dan aanmerkelijk langer voor je echt resultaat hebt.

(Bron: familiearchief f. van son; MM Cambrai ms. 54 fol. 5r.  kalender september op 4.  Godefroid  le Captif. op 12 Arnoul frère de Gérard I. en het kasteel van Ham-sur-Heure).

 

Verdrietig.

Het blijft in mijn gevoel en herinnering een van de meest verdrietige momenten in ons leven. De geboorte van ons negende kleinkind Juna Elynn, dochtertje van Pieter en Tara. We konden haar niet vasthouden en koesteren, helaas. Op 19 maart bleek in het ziekenhuis, dat haar hartje niet meer klopt en op 21 maart 2018 werd zij alsnog geboren. Heel verdrietig. Ik ben nog altijd dankbaar dat wij toch op afstand van haar afscheid mochten nemen. Zij heeft voor altijd in ons hart én in onze stamboom een speciaal plekje. In de lente en zomer zien we haar nog vaak als dartel vlindertje samen met haar vriendjes en vriendinnetjes tijdens een van onze tochtjes in de natuur, of zittend in ons achtertuintje. Op het internet brandt speciaal voor haar vanaf het begin een eeuwig lichtje.

Ma

Het was toch al een week van herinnering. Gisteren op 19 maart zou mijn moeder 97 zijn geworden. Ze werd 91. Ook een mooie leeftijd. Ik moet het eerst maar eens zien te halen.

Stemmen

Normaal gesproken worden verkiezingen bij ons op woensdag gehouden. In verband met pogingen om de drukte op de verkiezingsdag te spreiden, kon je ook al op maandag of dinsdag gaan stemmen. Dat was speciaal bedoeld voor de mensen uit risicogroepen. En daar hoor ik toevallig ook bij. José ging ook mee om te stemmen. Dat doen we immers altijd samen. We kregen dit keer zelfs het rode potlood mee. Ik ben blij dat dat Haagse circus weer achter ons ligt. Laat ik maar niet verder uitweiden. Ik heb het niet zo op die Haagse politiek. Ik houd me liever bezig met het lokale wapengekletter. Bij ons is immers ook genoeg te beleven. Op naar de volgende verkiezingen, als de Raadsleden ook bij ons worden gekozen. Ben nu al benieuwd welke partijen met welke kandidaten mee gaan doen volgend jaar.

En ik

Wij zijn weer naar het ziekenhuis geweest. Echo en hartfilm en controle door de cardioloog. Het leidde allemaal weer tot een nieuw hoofdstuk met nieuwe medicijnen. Het houdt maar niet op.

(Bron: familiearchief f. van son)

 

Wachten duurt lang

Ik wacht nu al ruim een week op bericht uit het ziekenhuis, wanneer ik weer mag komen. Wachten duurt lang, ook al voel ik me goed, het knaagt aan je en aan José en de kinderen. Maar in deze coronatijd kan je wel willen dat het snel gaat, maar dat helpt niet. Daarom toch nog maar even geduld oefenen.Ik 

neem wat meer tijd voor mijn nieuwe familieboek. Ben in de definitieve versie al zo rond pagina 120 van de dik 450 gekomen. Het krijgt nu al body. Alles voor de laatste keer aan het checken en de typefouten en verkeerde zinsconstructies eruit halen. Ik merk wel, dat ik ’s middags nog een paar uur naar bed moet. Ik ben dan moe, als ik een hele ochtend heb gewerkt of een tijdje bezig ben geweest met mijn boek, artikelen voor de Langstraat of met mijn nu nog jongste kleinzoon Sem. Op bed slaap ik dan echt zowaar echt een paar uurtjes en wordt herboren wakker. Ik ben nog erg snel moe maar loop zo af en toe een klein stukje op en neer in de brandgang. Kom liever geen mensen tegen in deze tijd waarin ik extra kwetsbaar ben na de operatie in deze coronatijd.

Donderdag en gisteren is ’s morgens Sem weer geweest om te spelen. Cas komt dan enkel ontbijten en samen met zijn broertje en mij de visjes eten geven. Cas wordt daarna door José naar school gebracht. Niet op mijn scootmobiel dus, maar hij begrijpt dat heel goed. ’s Morgens vroeg wil hij graag voor schooltijd nog even met de legoboerderijspullen spelen. Wat zou hij graag langer spelen, maar het woord school doet hem opveren, want hij gaat erg graag naar school.

Sem begint ’s morgens met het spelen van de trein. Vrijdag betekende dat op tafel op en leer laten rijden van de locomotief tussen hem en mij. Hij genoot en liet oma weten “met opa, oma”. Later hebben we nog even kinderliedjes gezongen en meegespeeld op de computer. Hij hangt dan heerlijk op zijn gemak tegen mij aan. “Niet de bril, opa”, zo wil hij tegenwoordig. Vroeger moest ik dat ding altijd juist van hem opzetten.

Als ik dan aan de slag ga met artikelen schrijven, dan trekt Sem naar oma José om haar te zeggen “kom oma, keuken”. Hij pakt dan haar hand en trekt haar mee. Hij wijst naar een mandarijntje of appel of een koekje of kleine pepernootjes van Zwarte Piet. Als het aan hem ligt, wil hij de hele ochtend eten, maar dat kan natuurlijk niet. Als hij met Oma naar Albert Heijn gaat, dan weet hij precies waar het kleine winkelwagentje voor kinderen staat, waar zij een stukje fruit mogen pakken.

Oma José zet hem daarom maar in het winkelwagentje. Ze is te bang dat hij er tussenuit knijpt. Want een boef is het. Maar wel leuk en prima opgevoed. Keurig “dankjewel oma” of “asjeblief oma”, als hij iets krijgt of geeft. Dat vinden wij uiteraard erg plezierig. Cas is altijd erg dankbaar als ik hem ’s morgens zo af en toe help, als hij zijn boterham, maiswafel of cracker smeert.  Het liefst regelt hij alles zelf. Ik pel soms een eitje voor hem en dan maken we er samen schijfjes van met de eiersnijder. Altijd gezellig.  Volgende week weer, als corona geen roet in het eten strooit. (bron: familiearchief f.van son)

 

Vier op een rij...

We hebben een ietwat vreemd carnaval achter de rug, geregeerd door wind en hier en daar regen. Deze week kregen wij ook vijf kleinkinderen over de vloer. Door het bezoek aan het ziekenhuis in Eindhoven naar tante Regien, konden wij dit jaar niet bij de optochten zijn. Normaal gesproken gaat oma José wel met de een of andere mee. Dat zou dit keer zonder twijfel Oosterhout zijn geweest, omdat in Oosterhout kleindochter Renée mee liep. Toch even een fotootje van fotograaf Renée. We hebben natuurlijk geen foto van de optocht. Zij maakte nepfoto’s van publiek en gaven een keurig nepfotootje af….. Toen we de auto dinsdagavond terugbrachten, vertelde Renée honderd uit. Zoals ik al schreef: er kwamen er deze week vier.

Cas en Sem kwamen donderdag de hele dag. Mama moest werken. Ik zat een deel van de weg ook te werken aan mijn wekelijkse artikelen. In zijn fantasie was ook Cas aan het schrijven voor de Langstraatkrant. Over een verbrand huis en nog wat andere plaatselijke nieuwtjes. Niet te vergeten een belangrijke brief naar kantoor. Sem vond het allemaal prima. Die kwam met een mandarijn aanlopen en bij mij op schoot zitten. Je raadt wel waarom.

Vrijdagmiddag kwam Robyn spelen. Het is haar afgelopen week kennelijk goed bevallen. Haar moeder bracht haar en papa pikte haar na het werk weer op. Zodra Youri er lucht van kreeg, stond ook hij bij oma voor de deur. Uiteraard wisten ze ook dit keer prima waarmee ze wilden spelen, want het was eigenlijk te koud om buiten in de speeltuin aan het werk te gaan.Aan dce aanrecht moest de stand bij het voetballen worden opgetekend.

Dinsdag bezochten José en ik mijn tante Regien. Ze is al behoorlijk op jaren, 90 om precies te zijn. Wij probeerden altijd nog contact met haar te houden. Regien is de weduwe van Jac, lievelingsbroer van mijn moeder uit Heeze. Toen Jac nog leefde, was hij mijn moeders steun en toeverlaat . José en ik zijn diverse malen ook met ons ma naar Heeze gereden, op bezoek bij Jac en sinds het midden van de jaren tachtig ook Regien. Zij bezochten mijn moeder diverse keren per jaar en dat werd bijzonder op prijs gesteld. Ook na de dood van Jac eind 2011. Mijn moeder ervaarde dat contact altijd als erg gezellig. Toen zij overleed, zijn wij naar Regien blijven gaan in Heeze. Tot nu toe dan. De kans is groot, zo merkten we, dat dit een van de laatste keren zal zijn. Haar lichaam is ‘op’, zoals ze dat noemen. Blij dat we toch nog een keer naar haar toe konden, al lag zij nu al in het ziekenhuis. Ik werd gevraagd om tijdens haar komende afscheid van deze wereld, een woordje te doen. Vreemd dat het nu al werd gevraagd op verzoek van haar, maar ik vind het een eer. Maar zo ver is het nog niet.

(Bron: familiearchief f.van son). 

  

Een middagje ziekenhuis....

Vrijdag fysio. Dat is normaal. Maar verder zou vrijdag van gisteren anders zijn dan alle andere. Mijn hartfrequentie en bloeddruk bleken niet zoals ze normaal zijn, zo constateerde Jasper van de fysiotherapie. Misschien zou het zinvol zijn even de huisarts te raadplegen. Zo gezegd zo gedaan en even na elf zat ik bij de huisarts. Hartfilmpje, controles en meteen –nadat de cardioloog geraadpleegd was, door naar het Amphia-ziekenhuis. Pieter en Tara die even bij ons waren, brachten ons.

Daar de hele riedel op de hartbewaking inclusief inbrengen van een infuus en niets eten en drinken. Bloedonderzoek was in orde. Nog geen glas water, want als er iets gedaan moest worden, moest ik 6 uur nuchter zijn. Ja inderdaad. Een tablet en medicijn ingespoten via het infuus hielpen niet. Ik had kennelijk een fikse hartritmestoornis, zo bleek en uit zichzelf ging die niet over.

Dat betekende dus een cardio-versie onder narcose. Een soort resetten van je hart met het doel het weer op orde te krijgen en de atrium-flutter – want dat was het-, te lijf te gaan.

Om even na vijven, de hele middag al in het ziekenhuis gelegen, werd ik naar de OK gebracht om een krap halfuurtje later weer terug op de kamer te komen. Een stuk meer opgelucht en alles klopte weer zoals nodig en normaal is bij mij.

Gelukkig. Mijn derde geslaagde cardioversie achter de rug. Daarna gingen drie sneetjes brood erin als koek in het ziekenhuis, evenals het kopje thee en glas appelsap. ’s Avonds tegen zevenen mochten we weer naar huis, nu met Elke. Ons huishouden komt hopelijk weer snel tot rust. Gelukkig is die korte opname achter de rug. Vandaag gaan we naar Tommy, die zijn verjaardag viert. Proficiat jongen! Alsof er niks gebeurd is. Ik vond dat ik je dit toch even moest vertellen.... Zo zit je woensdag- en donderdagavond bij de raadsvergadering, zo lig je vrijdagmiddag onder narcose op de operatiekamer. Die vorige week heeft er toch flink ingehakt. Ik ben er nog moe van.

(Bron: familiearchief f.van son: cardioversie 30 maart 2018).