Ja, dat kan ook….

Ik moest deze week een manier vinden om mijn nieuwe bril op te halen. Dat is normaal gezien geen probleem. Parkeren op de Heuvel in Oosterhout en naar de opticien lopen in Arendshof. Maar sinds mijn linkerhand overbelast is, kan ik dat stuk niet meer lopen. De rolstoel stond al beneden in de woonkamer, José en ik hadden hem al uit elkaar gehaald, maar hebben -ook samen- zo weinig kracht, dat we niet wisten hoe we hem in de auto moesten tillen. Laat staan, dat we hem na het bezoek aan de opticien er weer in zouden kunnen tillen. Hulp nodig dus.

Gelukkig klop ik nooit tevergeefs aan bij de (schoon)kinderen. Wouter kwam meteen woensdagavond even langs en legde in no time de volledige rolstoel in mijn auto. Probleem 1 opgelost. Dat moest woensdagavond omdat schoondochter Tara met ons wel naar de opticien wilde gaan op donderdagmiddag na haar werk. Zij kon de rolstoel er dan weer uit tillen en daarna weer in de auto tillen, na het bezoek aan de opticien. Ze nam ook de moeite om meteen met José boodschappen te doen bij Albert Heijn. Door de winkel slenteren zoals José en ik tot voor kort samen deden, is voor mij nu -en ik hoop tijdelijk-  niet mogelijk. Voor José alleen is het wat teveel.

Hulptroepen

En het was niet de enige hulp die we kregen deze week. Inge helpt me bij het invullen van de vele formulieren naar aanleiding van onze gezondheidssituatie en Ronald kwam, op woensdagavond na zijn werk even langs om te voorkomen dat we de deur naar de achtertuin ’s nachts, -of als we weg zijn-, open moeten laten. We kregen de sleutel van het slot niet meer omgedraaid. Hij had het euvel al snel gezien en even zo snel verholpen. “Altijd bellen hoor”, liet hij ons weten. En dan zou ik haast Bram nog vergeten, die voor ons keukenapparatuur mee uitzocht en bestelde. Allemaal nemen ze ons best veel werk uit handen, ook al hebben ze zelf ook de beslommeringen van een eigen gezin.

We kregen deze week ook weer huishoudelijke hulp, al was het voorlopig een vervangster. Onze ‘eigen’ Gabriëlle had zich afgemeld. Komende week komt ‘Saar-aan-huis’ Ingrid weer. Die is een weekje op vakantie geweest. We zouden het zonder al die hulp en medewerking van iedereen niet meer kunnen rooien, zo vrees ik.

José ging woensdagavond weer naar de schilderclub om verder te werken aan haar ‘amarylis’-kunstwerk. Trouw haalt onze schildervriendin Petra haar op en zet haar thuis even na tienen ook weer af.

Fijn, dat je op de hulp van al die mensen kan rekenen. Het ontlast ons en geeft een dankbaar gevoel. En om de week af te ronden: donderdagavond was het debatraad en daar wilde ik uiteraard weer naartoe, al houd ik een hele avond niet meer vol. Vrijdag maakte ik weer alle artikelen voor mijn wekelijkse pagina. Al met al dus weer een stampvolle week.

En dan eten we zondag ook nog eens op uitnodiging buitenshuis. ‘Homemade friet met stoofvlees’ bij restaurant Inge en Bram. “Ja graag”, zei José al, nog voordat ik dat kon doen. Inge helpt me zondag ook met het in gang zetten van het CBR-gedoe, omdat mijn rijbewijs -als 75 jarige- begin volgend jaar op 22 februari verloopt. De auto is ontzettend belangrijk voor ons. Fietsen en lopen gaat niet meer, en alleen op mijn scootmobiel is ook niet prettig, want dan moet José noodgedwongen thuis blijven. Ze komt bij voorbeeld graag in Meerseldreef ‘Zevenster bij de Paters’ en dat is zo’n 40 minuutjes rijden. Daar vindt zij rust. Ook voor het doen van de boodschappen in ons dorp is de auto erg belangrijk. Lopen met zware tassen zit er voor ons tweetjes echt niet meer in.

Ik moet nu op korte termijn voorlopig één acuut probleem oplossen. Het strijken is erg moeilijk geworden voor José. Het lichtgewicht strijkijzer is haar te zwaar. Ze krijgt het nauwelijks nog voor elkaar. Misschien is er een strijkhulpcentrale in onze gemeente. Of een andere oplossing aanwezig. Ik zal eens op zoek gaan. Medicijnen voor de komende maand hoef ik in elk geval voor José niet meer te bestellen en op te halen, want dat is deze week al weer gebeurd. Evenals drie keer fysio, waarvan 1 voor José en het in mijn agenda noteren van mijn volgende bezoekje aan Amphia om mijn ICD te laten controleren. Ik ben nog in afwachting van mijn controlebezoek bij de cardioloog. Dat moet ook ergens in oktober/november komen. Ik ben ontzettend benieuwd, hoe mijn hart zich houdt momenteel. Dat kan zij me vertellen. Ik hoop en vertrouw er op, dat mijn kennelijk toch wel sterke hart, nog lang blijft kloppen. Ik ben José en al die andere fijne mensen nog lang niet beu……

(Bron: familiearchief f. van son)