Mijn week was, laat ik het maar turbulent noemen. Er was weinig tot geen tijd om rustig achterover te hangen of op de bank even mijn ogen dicht te doen. Ik had doodgewoon teveel aan mijn hoofd. Dat zal voor een deel wel het gevolg zijn van het begin van de week; maandag 26 oktober. Die datum was de verjaardag van mijn veel te jong overleden vader. Dat speelt elk jaar weer door mijn hoofd, evenals 4 februari, de dag waarop hij plotseling stierf. Ik ben dan -ik zou haast zeggen- traditiegetrouw, wat van slag. Zo’n dag kan je wel eens hebben. Dan gaat het allemaal niet vanzelf, lijkt het.
Maar het was niet het enige. Ik moest dinsdag worden gekeurd voor het verlengen van mijn rijbewijs nu ik de 75 ben gepasseerd. Ik was zenuwachtig. De auto is voor ons het vervoermiddel dat ons in staat stelt dingen te doen, omdat we zelf niet meer zo goed uit de voeten kunnen. We doen er boodschappen mee, rijden er mee naar onze zoon in Vleuten, en natuurlijk ook naar Meerseldreef, waar José zo op haar gemak is. Nu zij vanwege haar gezondheid ook veroordeeld is tot de benenwagen en ik maar amper meer een kort stukje lopen kan en de scootmobiel rest, wordt onze mobiliteit wel erg beperkt, als ik geen auto meer zou mogen rijden. De bus is geen alternatief. Dan rest de deeltaxi of zoiets. Je bent je vrijheid dan zo goed als kwijt. Vandaar dus die zenuwen.
José had deze week haar laatste fysio voor de duizeligheid. Een oplossing is er nog steeds niet. De huisarts krijgt van de fysio een brief. Diezelfde huisarts kwam onaangekondigd binnen vallen om José weer eens te onderzoeken, precies zoals hij al eerder deed tijdens een controle. We hadden een afspraak met ‘Saar aan huis’; Ik kreeg een mail over de thuiszorg, waar ik meteen achteraan moest en waar geen contact te krijgen was; de pedicure kwam; er was contact met de bank toen een zending niet klopte; ik moest uiteraard naar de debatraad en er waren wat telefoontjes nodig naar aanleiding van al onze noodzakelijke hulp. Ik werd er langzamerhand steeds vermoeider door. Toen ook die Raadsvergadering nog tot half twaalf duurde en ik gisteren de eigen pagina in ons weekblad moet schrijven, was de koek echt op. Ik miste de nodige energie. Juist dan is het alsof de kinderen, -het lijkt automatisch, maar dat is het niet-, weer bijspringen. Pieter komt vanochtend mijn aquarium schoonmaken; Inge regelde een aantal afspraken; Elke zorgde voor het rustmoment, door ons uit te nodigen om gisteravond bij haar te komen eten.
Dan zakken mijn gestreste schouders weer wat en krijg ik weer enigszins rust. Er moet veel, steeds meer geregeld worden in het kader van ons beider gezondheid. Dat vreet aan mij. Ook thuis moet de organisatie ne de gang van zaken kloppen. Dat alles zorgt ervoor dat mijn hoofd overloopt.
Maar intussen gaat alle gewoon door. De verjaardag van José komt eraan. Ik heb wat leuke cadeautjes uiteraard. Verwacht dat zij er blij mee zal zijn. Maar het grootste cadeau voor José is zonder twijfel, dat iedereen erbij kan zijn, inclusief onze jongste telg Lena. Om te voorkomen dat het José allemaal wat boven het hoofd groeit, stelde Inge voor om de verjaardag bij haar te vieren. Een aanbod dat dankbaar wordt aangepakt. Uiteraard krijgt José steun om de soep, broodjes en hapjes te maken. Want het moet natuurlijk een feest worden, zoals zij dat altijd zelf deed. Ik ben er dankbaar voor dat de kinderen het belang van deze verjaardag inzien.
De Jongens
Even iets anders. Maandag kwamen Cas en Sem weer lunchen. Geen grote wensen hoor. Cas wilde wel een hardgekookt eitje op zijn boterham en ook Sem zag dat wel zitten. Dat was een prettige uurtje tussen de middag. Cas liet ook weten dat hij naar een avond van de middelbare school van zijn voorkeur moest. En Sem, die zag een kiwi. Daar is hij gek op, dus die werd met huid en haar opgegeten, want zo doet hij dat het liefste.
Topchef Sem
Gisteravond een gezellige afsluiting van de week, toen we bij Elke, Wouter en de jongens mochten komen eten. Altijd leuk. Maar dit keer toch wel echt bijzonder. Topchef Sem had zich ingespannen om er iets moois van te maken. Hij maakte zelf een menukaart en serveerde alle borden uit, zoals een professional het niet beter kon. Eerst de gasten en hijzelf als laatste. We aten heerlijk. Broccolisoep met rucola en spekkies, Hasselback aardappels met spercieboontjes gewikkeld in ham en een heerlijk stuk vlees met lekker jus. En daarna nog een toetje. Om van te smullen, door Sem prima gemaakt. Heerlijk dus en vooral ook zo gezellig. We deden na het eten nog een spelletje maar ik voelde al snel mijn energie naar het nulpunt gaan. Donderdagavond pas na twaalf uur naar bed, na de Raadsvergadering, vrijdag de artikelen schrijven voor de pagina en een hele dag bezig zijn. Dan ben ik ’s avonds echt afgebrand. Maar het was heel gezellig en daaraan hebben wij echt behoefte. En ik zeker, na zo’n turbulente week. Mijn opgetrokken schouders zijn gezakt en mijn hoofd is weer wat leger.
(Bron: familiearchief f.van son)
