Over pop en beer en meer…..

Wij komen onze weken wel door. Zondag gingen we even naar de verjaardag van een van onze schoonzonen om vervolgens met vrienden uit eten te gaan. De avond ervoor was het laat geworden bij andere vrienden. Maar ik mag zeggen, dat ik er geen last van heb gekregen. Het gaat, -zo voel ik het, tenminste-, naar omstandigheden goed met mij. Afvallen doe ik absoluut niet, integendeel en als dat niet betekent, dat ik extra vocht achter mijn longen heb, dan ben ik eigenlijk tevreden: niet meer zo loom , niet meer zo lang moe na een inspanning of onmiddellijk buiten adem als ik buk bij voorbeeld. Komende week moet ik bloed laten prikken en de 22e gaan José en ik weer op controle bij mijn gewaardeerde cardioloog. Dan hoor ik hoe ik er werkelijk voor sta. Vorige keer was het hart ‘uiterst zwak maar stabiel’. Ik teken ervoor, als ze dat ook nu kan zeggen.

Toch was het nu niet direct het meest prettige begin van de week. Het was die dag precies 52 jaar geleden dat mijn vader plotseling stierf. Elk jaar gaat die datum van 4 februari niet onopgemerkt aan mij voorbij. Het blijft een gemis, ook al is het meer dan een halve eeuw geleden.  Dan denk ik ook onwillekeurige aan mijn overleden broer. Wij zijn na zijn dood uiteraard al weer een keertje bij mijn schoonzus geweest. Nu kwam ze woensdag bij ons op de koffie. Het leven gaat door. Dat merk je aan alles. Hoe moeilijk het soms toch ook wel is.

Ik merk dat ik af en toe wat meer terugdenk aan vroeger. Dat was bij voorbeeld zo, toen ik ’s ochtends de pop van José en mijn beer, die net zo oud is als ik, op de bedrand zag zitten. Die twee zitten er al sinds wij getrouwd zijn. Aan de beer kan je zien, dat die al diverse malen ‘geopereerd’ is. Hij heeft twee nieuwe doeken benen en draagt iets wat op een klein rokje lijkt. Toch is hij een mannetje. Dat ‘rokje’ is ook al tientallen jaren oud en hij heeft er geen moeite mee. Mijn beer heeft ook inmiddels een gehavend gezicht, maar zo lang hij gekoesterd wordt door de pop van José, heeft hij het naar zijn zin, net zoals ik.

Maandag kwamen de jongens eten tussen de middag en toen was ‘s morgens eindelijk de amaryllis in bloei gekomen. De bol kregen we van Inge met de Kerst, maar hij lag bij ons misschien wat te donker. Maar nu is hij dan toch in volle bloei. Of is het een ‘zij’?  Maandagmiddag reden we naar onze orthopedisch schoenmaker Nico in Drunen. We komen al meer dan 20 jaar bij hem en zijn bijzonder tevreden. Dinsdag gingen we tanken in België na de fysio en daarna even bij Ikea binnen.  José ging ook nog naar de schilderclub ’s avonds. Woensdag dus mijn schoonzusje op de koffie en op donderdag kwam de pedicure. Wij hebben inderdaad een boordevolle agenda. Want zaterdag komt onze jongste kleinzoon een nachtje bij ons logeren voor het eerst. Luuk is met carnaval de boze wolf en zijn zus Robyn is roodkapje. "bowowa" zegt hij zelf. De boze wolf. Papa en mama kunnen dan een avond carnavallen. Uiteraard gaat dat goed, want onze boef is graag bij ons.  En daarna begint er weer gewoon een nieuwe week.

(Bron: familiearchief f. van son)

 

 

Jong geleerd is oud gedaan….

Het leven gaat door, zoals het al vele eeuwen door is gegaan. Ook in ons uitgebreide gezin. De jongste kleinzonen doen van zich spreken deze week. Sven kon buiten al alleen op zijn loopfiets uit de voeten en Luuk vond het uiteraard erg interessant om zelf te winkelen bij AH, zoals zijn moeder en zijn oma doen. Jong geleerd is oud gedaan. Er kregen van Luuk ook een uitnodiging voor zijn verjaardag. Sven en Luuk lopen als een kievit en doen dat een stuk sneller dan opa dat nog kan. Mijn mobiliteit neemt langzaam verder af. Als ik een keertje meega om samen met José te winkelen, dan ben ik al snel toe aan rustpauzes. Bij IKEA bekeken we deze week een nieuw vloerkleed. Dan komen we automatisch op rustplek restaurant terecht en daar wacht mij in dat soort gevallen een bruin broodje met zalm. Gelukkig niet die kleine IKEA balletjes met friet. Als ik die al zou willen proberen, dan is de lust nu zéker verdwenen. Toen ik de auto parkeerde, had ik meteen genoeg van die balletjes. Alleen de naam al…. En dan nog plantaardige vleesballetjes ook. Mij niet bellen!

Eigenlijk vreemd

Wij rijden op dit moment best wat kilometers om nog zo veel mogelijk ‘leuke dingen’ te doen samen, nu het nog kan. Over ‘leuke dingen doen’ gesproken; vanavond gaan we op uitnodiging eten bij oudste dochter Inge en Bram en beide kleindochters Emma en Renée. Maar nog even terug naar die vele kilometers. Dat betekende dat we begin van de afgelopen week weer toe waren aan een auto-tankbeurt. Lekker is dat toch dat je bijna veertig cent per liter goedkoper uit bent, als je in België tankt. Maar wel vreemd. Praten over dat zogenaamde éne Europa is schering en inslag, maar van dit eenheid is weinig sprake. Het geldt zeker niet voor de benzineprijs bij voorbeeld en zo kan ik nog wel een aantal meer dingen noemen. Voor een deel zal er het ‘kwartje van Kok’ nog wel tussen zitten, maar daarnaast ziet het kabinet, demissionair of niet, de auto nog steeds als een belangrijke melkkoe. Over melkkoe gesproken; Wakker Dier heeft een zwak voor zogenaamde ‘sloopkoeien’. Nee, ik leg het niet uit. Zoals gebruikelijk bij dat soort clubs is er weer onvoldoende nagedacht. Zoek het maar op, als je het persé wil weten. Te gek voor woorden, als je het mij vraagt. Ze willen weer zo graag aandacht. Als ze het over het echte dierenwelzijn hebben, dan sta ik daar wel achter; maar dit…

106

Het zou opmerkelijk zijn, als hij nu nog zou leven. Maar anders zou mijn vader afgelopen donderdag zijn honderd-en-zesde verjaardag hebben gevierd. Helaas is hij dit jaar al 51 jaar geleden plotseling veel te jong gestorven. Daarom een foto ter ere van zijn verjaardag. Daarop komt hij in 1966 met zijn fiets en aktetas thuis van zijn werk. Hij heeft 2 weken vakantie! Mijn vrouw José heeft hem nooit gekend, mijn kinderen evenmin. Dat vind ik jammer, want ik had en heb mijn vader nog steeds hoog staan. Ik ben zelfs soms jaloers op zijn rust en regelmaat, zijn humor en relativeringsvermogen. Sommige karaktertrekken vind ik terug bij mezelf, andere bij mijn broer. Die is overigens intussen gestopt met de chemo, die niet werkte. Hij is gisteren met immuuntherapie begonnen. Hopelijk slaat het aan. Hierbij laat ik het voor deze keer.

(Bron: familiearchief f. van son).

 

 

Herinnering, Cobra… en 15 eeuwen...

 De Herfstvakantie is achter de rug. Geen oppaskleinkinderen deze week. Dat betekende voor mij, dat ik behoorlijk heb kunnen werken in ons familieboek ‘Poort naar het verleden’, met als ondertitel  ‘een wandeling langs vijftien eeuwen voorouderfamilie’. Het heeft heel wat veten in de aarde, voordat het boek van de pers rolt. Maar ik ben deze week best flink opgeschoten. Het wordt een serie van meerdere boeken in A5 formaat, want er is erg veel te vertellen. Natuurlijk met veel passende kleuren en zwart-wit illustraties. Ik moet nog wel even geduld oefenen, want het moet een degelijk werk worden. De informatie is er nu zo goed als en de afwerking is begonnen.

26 oktober

De datum van 26 oktober blijft in mijn herinnering gegrift. Op die dag in 1917 werd mijn vader geboren. Dit jaar was het precies vijftig jaar geleden, dat hij op 4 februari plotseling stierf. Ze zeggen wel eens, dat zo’n verlies slijt, maar ik denk daar anders over. Op beide data, elk jaar weer, sta ik stil bij dat verlies. Ik was nog net geen 21 toen hij stierf. Dan kan je eigenlijk je vader nog niet missen, heb ik gemerkt en merk ik nog. Ik zet bij dit bericht een foto van een deel van zijn persoonsbewijs uit 1942 en een elftalfoto van NAC 2. Hij staat tweede van links.

Cobra

We maakten van de vakantieweek gebruik om op vrijdag naar het Cobra museum voor moderne kunst te rijden. De is een van de lievelingsmusea van José. Het ligt in Amstelveen. Eerst naar de fysio en daarna gingen we er een dag op uit. We troffen het, want er waren vier nieuwe tentoonstellingen. Een ging over 100 jaar Corneille. Die kunstenaar werd een eeuw geleden geboren. Ook was er een tentoonstelling van kunstwerken, gemaakt door kankerpatiënten en de expositie Kosmogonie, Zinsou, een Afrikaanse kunstcollectie. Een tostie tussen de middag in het museumcafé en koffie en thee en onze dag was compleet. We zagen ook sommige werken, die we zelf mee hebben ‘aangekocht’ als deelnemers aan de vriendenloterij. Daarom konden we op vertoon van onze vipkaart gratis het museum in. Om kunst te kijken; niet vernielen zoals die milieufanaten doen, die zichzelf vastlijmen aan kunstwerken. Dat gaat nog even goed, totdat iemand zich zodanig aan die geschifte lui ergert, dat er iets gebeurt. José heeft in elk geval een fijne dag gehad en ik ook. Ze heeft best weer wat ideeën opgedaan voor kunstwerken, die in de komende periode naar eigen invulling zullen worden gemaakt. We kwamen in hartje Amstelveen op de weekmarkt terecht, op weg naar het Cobramuseum.  Honderden kramen en het krioelde van de mensen. Hoezo de weekmarkt loopt achteruit….

Routine

Nu kan de routine weer worden opgepakt. Oppassen op kleinkinderen, naar de fysio en tussendoor wat werken aan onze hobbies.

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Slijten? Echt niet...

Afgelopen dinsdag was het op de kop af 48 jaar geleden, dat mijn vader tegen de middag plotseling overleed. Hij was pas 54. Mijn moeder, nog geen 48, bleef met 4 opgroeiende kinderen achter. Ik als oudste was nog geen 21. Mijn vader werd zittend tegen een muur gevonden op zijn werk. Overleden aan de gevolgen van kransslagaderproblemen. Hij is begin januari nog wel een korte tijd ziek thuis geweest, maar toch voor zo ver ik weet, heeft hij geen signalen gekregen, dat er iets goed mis was.

Ik heb het daar nog jaarlijks moeilijk mee. Niet dat ik enkel op de 4^e februari en de 26^e oktober, zijn verjaardag, aan hem denk. Er zijn zo veel momenten, dat ik hem mis; graag had gewild, dat hij dingen nog had mogen meemaken. Hij kent José niet, ook onze kinderen niet en evenmin onze kleinkinderen. Ik kan zonder overdrijving en zelfmedelijden zeggen, dat ook nog na 48 jaar het gemis nog steeds goed voelbaar is. Het leven is doorgegaan, maar toch elk jaar op 4 februari sta ik sinds 1972 even extra stil bij het gemis van mijn vader. Ik had hem nog zo veel willen vragen, nog zo veel van hem willen leren. Nee. Geen kwestie van nostalgie. Ik heb veel met hem mogen doen, veel naar NAC geweest; van hem geleerd om het weer in te schatten, als we gingen fietsen; veel naar wielerwedstrijden, zelfs naar het wereldkampioenschap.

Ik dacht er zondag aan. Wat had hij genoten van de dames veldrijdsters, Ryan Kamp en Matthieu van der Poel.

Goede sport was zijn lust en zijn leven. Daarvan genoot hij.

Veel praten, dat deed mijn vader niet. Maar als hij iets zei, dan was het ter zake doende en raak. Dat allemaal mis ik nog steeds. Er is begin deze eeuw een mooie tekening gemaakt van hem. Die  hangt bij ons in een sobere lijst aan de muur. Ik kijk er vaak naar in het voorbijgaan.

Terug naar die hartproblemen. Die zitten kennelijk in de familie. Mijn broer en ik ondergingen beide een open hartoperatie met omleidingen. Ik toen ik 53 was, mijn broer later in hetzelfde jaar. Ik moet onwillekeurig terugdenken aan mijn betovergrootvader Pieter van Son. Ik heb hem natuurlijk nooit gekend, maar toch, die stierf plotseling op zijn werk toen hij 54 was. ’s Morgens vroeg lopend naar zijn werk en nooit meer teruggekomen. Net als mijn vader, die fietsend opgewekt wegging en nooit meer bij ons aan tafel of op zijn favoriete plekje bij de haard zat. De vader van die Pieter werd overigens maar 45 en diens opa stierf rond zijn 53^e jaar. Of dat ook hartproblemen waren, dat is in die tijd in de bronnen niet vermeld. Daar kan ik enkel naar gissen. Dat heb je, als je je met genealogie en familiegeschiedenis bezighoudt.

Je zal het niet gek vinden, dat ik onze twee zonen op het hart heb gedrukt, om zich zo nu en dan te laten controleren. Voorkomen is beter dan genezen. De medische wetenschap was in de tijd van mijn vader nog niet zo ontwikkeld als in 2004, toen ik na twee hartinfarcten op één dag twee weekjes moest wachten op de noodzakelijke operatie in de Klokkenberg. “Nu opereren zou zijn als snijden in nat karton”, zo had Pieter Eggens, die mij opereerde, laten weten. Ik heb het allemaal gehaald. Gelukkig. Je weet dat ik absoluut niets met godsdienst heb, maar Maria heeft een plekje in mijn hart. Zij beschermt en leidt mij. Dat heb ik al vaak ondervonden. Ik heb het volste vertrouwen, dat ze dat ook zal blijven doen.

(Bron: familiearchief f.van son ; Schilderij gemaakt van mijn vader C. van Son; Overl.reg.1842, 24-02-1842, Pieter van Son, arch.nr. 2903, akte 10, Chaam; Overl.reg. 1972, Breda, 7-2-1972).  

Misselijke week....

Dit jaar zou mijn vader honderd geworden zijn. Zou, want zoals je weet, stierf hij volkomen onverwacht al op 54-jarige leeftijd in 1972. Op de dag af vandaag 45 jaar geleden. Ik moest nog 21 worden. Die dag staat ook nu nog haarscherp in mijn geheugen gegrifd.  Ik zat op school in Tilburg; Geschiedenis en Nederlands tweede graads op de “nieuwe lerarenopleiding” aan de Tivolistraat, gevestigd in een grote villa. Toen ik op die normale doordeweekse dag thuis kwam tegen de middag, was mijn moeder niet thuis. Er lag een briefje. “Papa is niet goed geworden”. Een vreemd gevoel bekroop me. Ik wilde bellen en ging even naar John Jacobs. Daar in de winkel hadden ze telefoon. Wij nog niet. Ik belde mijn tante. “Kom maar hier naar toe”, hoorde ik aan de andere kant van de lijn. Ik op mijn mobyletje naar de Spadestraat. Ik hoefde niet te bellen. Mama deed open. Ik vergeet nooit meer dat ze toen zei: “We zullen het voortaan alleen moeten doen, jongen”.  Mijn benen konden me maar amper dragen; een soort doof gevoel alsof ik net uit een ruimte met harde muziek was gekomen, zoemde door mijn hoofd. Ik kan dat gevoel ook nu nog na 45 jaar in mijn herinnering terugroepen. ’s Ochtends had ik hem nog uitgezwaaid. Hij ging om tien over 7 altijd weg en zwaaide in het donker met zijn sigaretje, zodat wij terug konden zwaaien. En nu zou hij nooit meer thuis komen. Ik was van slag; woest en niet-begrijpend. Waarom juist mijn vader. Mama en de kinderen Marianneke, Marco, Lieke en ik als oudste konden toch totaal nog niet zonder hem......  Elk jaar rond die vierde februari moet ik weer aan die momenten terugdenken. Nee. Dat slijt echt niet. Ik voel me dan –net als deze week-  allerminst topfit. Ben emotioneler dan anders, kan mijn gedachten niet op orde houden en kom duidelijk veel energie tekort. Het leven gaat door. Ja ja....dat weet ik, maar als dan ons jongste kleinkind Cas dan juist in de afgelopen week zo ontzettend ziek en zielig is, zodat doktersbezoek, een ‘abonnement’ op de huisartsenpost, een spoeddoorverwijzing naar het ziekenhuis en zelfs een opname nodig blijkt,  dan heb ik het niet breed. Ik zou het graag van het manneke willen overnemen. Ik voel me dan extra machteloos, zo lijkt het. Dan laat ook het internet het afweten... Wat zijn mensen zoals ik toch eigenlijk rare wezens.... Gelukkig knapt onze Cas nu langzaam maar zeker weer op. Dan kan het normale dagelijkse leven tenminste weer zijn beslag krijgen. ’t Is maar niks als er een van de kinderen of kleinkinderen ziek is. 

(Bron: familiearchief f.van son: 4 februari sterfdag Cor van Son, 45 jaar geleden in 197; 2 februari 2017 Cas in Ziekenhuis).