Het zit er bijna op….

De kinderen zijn dezer dagen allemaal al thuis of werken de laatste vakantiedagen af. Gelukkig heeft niemand met bosbranden te maken gehad. Niet in Spanje, niet in Frankrijk en evenmin op Terschelling of in Kroatië. Want dat waren de reisdoelen. De een reisde van regio naar regio in Frankrijk, de ander genoot op een terrassencamping in Spanje, een bleef in eigen land op Terschelling en het andere gezin ging naar Kroatië. Dan mis je er nog een natuurlijk. Die houdt het dit jaar bij dagtrips, want zij hebben andere prioriteiten gesteld. Vakantie dus met natuur, rust, een snuifje cultuur en sport en vooral genieten, ook culinair. Maar ik vind het fijn dat ze zo goed als allemaal weer veilig thuis zijn. Ik plaatste enkele vanuit de vakantieoorden toegestuurde foto's. Je zou zo terug willen....

Jammer

Ondanks alle pogingen tot verbetering, is de gezondheidstoestand van José onveranderd. Het blijft aanmodderen dankzij duizeligheid en algehele malaise. Hopelijk gaat de medicatie aanslaan, die we van de huisarts kregen.

Weinig

Er is ook bij ons weinig nieuws. Dat is zo in de vakantieperiode. Als de kleinkinderen weer naar school moeten, verandert er een en ander. Zo gaat een kleindochter naar de examenklas op het middelbare; gaat de andere bekijken welke richting ze eigenlijk uit wil en gaat Youri bij voorbeeld voor het eerst naar de middelbare school, terwijl Cas naar het afsluitende basisschooljaar overstapt. Youri komt op de maandag tussen de middag niet meer lunchen bij oma, want dat kan niet meer als je op school moet blijven. Dat betekent dat alleen de twee broers, Cas en Sem, nog zullen komen.

Ik hou het allemaal graag een klein beetje bij. Zij zijn stuk voor stuk in mij geïnteresseerd en ik in hun. Ik zou het haast vergeten. Er begint ook een nieuwe periode voor onze tweede dochter. Zij begint na een periode van gezondheidsperikelen aan een nieuwe baan. Dat gaat haar ook weer lukken. Ze solliciteerde en het was meteen raak. Dat zijn we van haar zo langzamerhand gewend geraakt. Bij ons staan elke week nog wel een of soms meer medische bezoekjes in onze agenda. Soms een belcontrole vanuit het Amphia en natuurlijk ook wekelijks meestal twee keer fysio voor mij. Dat houdt me in de running, zal ik maar zeggen.

Nu rest nog een korte vakantieperiode, waarin je leuke dingen kan doen en dan neemt het normale leventje weer zijn gang. Ik heb er eigenlijk ook wel weer zin in, al is mijn grootste wens dat de ellende van José wat draaglijker wordt.

(Bron: familiearchief f. van son)  

 

Nog steeds niet weg....

De hitte is, - voorlopig in elk geval-, voorbij. José en ik hebben er ons weer met hangen en wurgen doorheen geworsteld. Ik kan je vertellen, dat de tropische temperaturen niet zo prettig zijn. Al kon ik er vroeger van genieten. Nu is dat anders, voor José en voor mij. En dan is het er zo nu en dan nog erg benauwd bij ook.

Dat is extra vervelend voor José, die zich nog altijd, nu al vijf weken lang, dag in dag uit, de hele dag door, ellendig voelt: duizelig, misselijk, zo nu en dan benauwd en hoofdpijn. Samen met de researchafdeling van het Amphia, onze cardioloog en anderen, proberen we voorlopig door medicatie uit te sluiten, te achterhalen wat die ellende bij José kan veroorzaken. Nog steeds geen verbetering helaas.

Nu zetten we op advies van de cardioloog een zijstap om via de huisarts mogelijk bij Neurologie terecht te komen. Ik probeer erdoor te komen bij de huisarts. Maar dat is niet zo makkelijk. In elk geval niet in de vakantieperiode. Dan maar even een vervangende huisarts die uiteindelijk na min nabellen, advies geeft een pagina over duizeligheid en misselijkheid bij ouderen, op thuisarts.nl goed door te nemen. Zonder twijfel goedbedoeld, maar die had ik uiteraard zelf al gevonden.

Een nieuwe afspraak met de eigen huisarts maken dan maar. Dat is ook niet zo gemakkelijk als het lijkt. Donderdag digitaal een vraag gesteld, een uitgebreide vragenlijst ingevuld over haar klachten en een verzoek om een afspraak. Dat leverde een reactie op, waarin ik het advies kreeg een afspraak te maken.

Had ik al meerdere malen gevraagd, maar alles moet kennelijk precies volgens het stramien. Dat deed ik gistermiddag dan maar -na nutteloos wachten op een seintje van de huisartspraktijk-, met een telefoontje naar de telefoniste. “Nee, digitaal kan u geen afspraak maken, alleen een vraag stellen…”.

Goed, weer stress, maar het doel is bereikt, ik kan inderdaad dinsdagmorgen(!) om vijf over half negen terecht met José. Dan gaan we daar weer proberen om oplossingen te krijgen.

Eén ding is zeker: ik ben een pitbull als het om de gezondheid van José gaat. Na de huisarts zijn er in mijn stappenplan op weg naar verbetering, indien nodig nog meer stappen te zetten. De oorzaak moet boven water; de medicatie -ook van neurologie- moet opnieuw onder de loep. Dit is voor José geen doen, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Ze klaagt niet, maar ligt vaak even op de bank om bij te komen. Ze spant zich niet extra in, maar de ellende blijft. Voorlopig nog in elk geval.

Volgende week hoop ik een wat zonniger weekendbericht te kunnen schrijven. Dan weer met foto's. Geniet maar een weekje van wat minder warm weer.

(Bron: familiearchief f. van son).

Welverdiend genieten…….

De vakanties zijn begonnen. In de komende twee maanden gaan onze kinderen ook een of meerdere weekjes weg. Genieten van een verdiende rust. Voor het zo ver is, zouden we woensdagavond voor Elke, Cas en Sem, bij oma een gourmet-etentje hebben. Papa Wouter was er niet, want die had iets op zijn werk, als ik het goed begrepen heb tenminste. Maar door die gourmet-gezelligheid ging een streep. De niet zo beste gezondheidssituatie van José kon dat op dat moment niet aan, dus het vlees ging onverrichterzake de vriezer in. Jammer. Het wordt nu echt tijd, dat ze uitvinden waarom José al weken lang geteisterd wordt door misselijkheid, duizeligheid en hoofdpijn. Gelukkig wordt hard aan een oplossing gewerkt.

De ‘Achtwacht’

Youri heeft op knallende wijze afscheid genomen van zijn basisschooltijd. Dat ging uiteraard met de eindmusical, die voor ouders, broertjes en zusjes, maar ook voor de oma’s en opa’s werd opgevoerd in de aula van het Dongemond college. Een knallend optreden in de musical ‘Meesterwerk’. De ‘groep-achters’ gaven er blijk van uitstekend geoefend te hebben. Het verliep vlekkeloos, goed gezongen en gespeeld en aan de gezichten kon je zien dat ze er plezier in hadden. Het verhaal is simpel maar vol humor. Het speelt in het stedelijk museum en daar staan prachtige schilderijen die tot leven komen. Eén beroemd schilderij ‘de Achtwacht’ heeft een reparatieperiode achter de rug en wordt vandaag voor het eerst weer getoond. Dieven willen het stelen, maar vissen achter het net. Youri, die suppoost ‘Luca’ speelde, (geliefd bij de levende schilderijen) staat onder verdenking, maar gelukkig tovert ‘Hans Klokhuis’ het schilderij op tijd achter een grote doek weer terug. Eind goed al goed… Prachtig gedaan Youri, samen met je klasgenoten. Jullie speelden erg enthousiast. Oma en opa Van Son hebben genoten en veel foto’s gemaakt. We laten er vanzelfsprekend een paar zien. En Youri. Die heeft uiteindelijk best zin om naar het Dongemond te gaan, al vindt hij het best vervelend, dat hij nu op mandag tussen de middag zijn neefjes niet meer kan vergezellen bij oma en opa. Een nieuwe periode voor hem en voor ons.

(Bron: familiearchief. Van son) 

 

Ja echt....!

Deze week mocht ik 75 jaar worden. Nooit verwacht en toch gekregen, zou je kunnen zeggen. We hebben het nog niet met de kinderen en kleinkinderen gevierd. Het bleek erg moeilijk, zo niet ondoenlijk om in de vakantieperiode een geschikte datum te vinden waarop iedereen erbij zou kunnen zijn. Wat in het vat zit verzuurt niet….

Samen

Daarom gingen José en ik samen op pad op 2 juli. Verrassing voor José. Niet voor mij, want ik had bij voorbeeld al een tafeltje gereserveerd voor een uitgebreide lunch. Het werd een leuke dag naar de kust. Naar Westkapelle, want daar kan ook ik de zee zien via de panoramaroute. Over een duinrug lopen, lukt me niet meer en trappen lopen is al helemaal te veel gevraagd. Dus daarom. Vervolgens via de waterwerken van de stormvloedkering naar Westenschouwen, waar we heerlijk vissalade aten en elk een flinke fish & chips bij Brasserie Zeelust.

Gelukkig kon José er toch ook van genieten. Zee is heel fijn, vindt zij. Helaas is haar gezondheid niet zo goed momenteel. Er wordt uitgezocht wat de duizeligheid, misselijkheid en hoofdpijn veroorzaken. Ik maak me zorgen daarover, want het is niet haar bloeddruk. Maar ze is in goede handen momenteel. Hopelijk komt er snel een oplossing.

Emma en Youri

Wel, tot zo ver mijn verjaardag. Het was niet de enige deze week. Ook kleindochter Emma vierde dat zij er weer een jaartje bij heeft gekregen. Natuurlijk gingen wij vrijdagmiddag naar haar toe, met een klein presentje. En dan zondag viert Youri zijn verjaardag. Vandaag komen Pieter met Tara en Luuk vanochtend. We gaan het aquarium weer even schoonmaken. Ik kan dat niet meer alleen en José kan het echt ook niet meer. Al met al toch weer een week om vooral dankbaar te zijn!

(Bron: familiearchief f. van Son)