Het gaat zijn gangetje…..

Om te beginnen even een vervelend bericht. Tante Regien, bij wie wij vorige week nog op bezoek gingen in het Eindhovense Catharinaziekenhuis, is overleden. Zij is inmiddels zelfs gisteren al in Heeze begraven. Toch nog snel gegaan allemaal. Wij vinden het prettig, dat wij haar nog even een bezoekje hebben gebracht en kort met haar hebben kunnen praten. Dat geeft toch een tevreden gevoel. Het was tenslotte mijn lievelingstante. Uiteraard waren wij bij het afscheid vrijdagmiddag in haar woonplaats Heeze. Ze werd 90.

Deze week stond verder in het teken van onze tafel en 6 stoelen. Wij boden ze te koop aan. Er zijn weliswaar voldoende sites, waarop je dat tegenwoordig kan doen, maar vooral dankzij Ronald zijn ze inmiddels verkocht. Wij hebben binnenkort een nieuwe tafel en stoelen, dus gaan de huidige naar een tweede leven. De kamer is al wat veranderd, want de nieuwe tafel is nog iets groter dan deze. Dat heb je met een uitgebreid gezin met kinderen, schoon- en kleinkinderen.

Ik heb het ook druk gehad deze week met mijn artikelen voor de Langstraat. Volgende week staan er een paar mooie artikelen in ons weekblad. De moeite van het lezen waard, denk ik.

Donderdag moest ik wel mijn aandacht verdelen. Cas en Sem waren er weer. Cas moest naar school gebracht worden en van school gehaald en Sem bleef bij ons spelen. Dat betekent ’s morgens na het ontbijt eerst even samen naar de liedjes zingende peuters kijken op mijn laptop. Hij weet dat als geen ander. Daarna gaat hij weer spelen. Dat kan hij erg goed. Ik sta versteld van zijn fijne motoriek. Ik zorgde ervoor dat Cas op de scootmobiel naar school werd gebracht en weer van school gehaald, zowel ’s morgens als ’s middags. José zorgde voor Sem en deed een boodschapje met hem. ’s Middags had zij het druk. Sem werd al snel wakker, maar wilde toch nog wel even bij opa blijven liggen op de bank. Zo kon José het avondeten voorbereiden. Cas was moe na school en wilde toch wel even bij opa “teeveetje kijken”. Deze keer had Cas een ander idee over wat we moesten eten. Zijn gebruikelijk “nasi en toetje op het bord” veranderde dit keer in “zelfgemaakte frietjes, oma”. Heerlijk. Met uitzondering van het ‘toetje op het bord’ is dat ook voor mij een van mijn lievelingsgerechten. Het liefste als er ook AH-kippenpoten bij zijn, al is het alleen al om die club Wakker Dier te jennen. Alle supermarkten verkopen kip en ook goedkopere. Dit keer geen kippenpoten. Dat wordt geknoei voor de kleintjes. Maar frietjes… hmmm. Zeker als José ze snijdt, voorbakt, laat afkoelen en afbakt. Je zou er je vingers bij aflikken en dat doe ik dan ook. Oh ja. Ik hoorde ook nog even dat Renée met plezier terugkijkt op haar eerste hockeytraining bij de nieuwe club. En tot haar grote vreugde werd ze in de klas eindelijk "de koele kikker"en nog wel met algemen stemmen. Want je mag niet op jezelf stemmen, zo liet ze weten. 

Fijn als het leven op zijn gemakje doorgaat. Belangrijk tot slot nog: José heeft nu officieel AOW! Of er veel zal veranderen waag ik te betwijfelen. Ik weet zeker dat zij geen tijd en zin heeft om achter de geraniums te kruipen. Je snapt, dat ik deze week weinig tijd kon besteden aan mijn nieuwe boek over de geschiedenis en genealogie van onze familie. Veel te druk. Gepensioneerd? Ik snap dat ik ’s avonds best moe ben. Maar als je gepensioneerd bent, dan ben je toch in de periode van ‘genieten van je welverdiende rust’. Welke rust?

(Bron: familiearchief f. van son).

Vier op een rij...

We hebben een ietwat vreemd carnaval achter de rug, geregeerd door wind en hier en daar regen. Deze week kregen wij ook vijf kleinkinderen over de vloer. Door het bezoek aan het ziekenhuis in Eindhoven naar tante Regien, konden wij dit jaar niet bij de optochten zijn. Normaal gesproken gaat oma José wel met de een of andere mee. Dat zou dit keer zonder twijfel Oosterhout zijn geweest, omdat in Oosterhout kleindochter Renée mee liep. Toch even een fotootje van fotograaf Renée. We hebben natuurlijk geen foto van de optocht. Zij maakte nepfoto’s van publiek en gaven een keurig nepfotootje af….. Toen we de auto dinsdagavond terugbrachten, vertelde Renée honderd uit. Zoals ik al schreef: er kwamen er deze week vier.

Cas en Sem kwamen donderdag de hele dag. Mama moest werken. Ik zat een deel van de weg ook te werken aan mijn wekelijkse artikelen. In zijn fantasie was ook Cas aan het schrijven voor de Langstraatkrant. Over een verbrand huis en nog wat andere plaatselijke nieuwtjes. Niet te vergeten een belangrijke brief naar kantoor. Sem vond het allemaal prima. Die kwam met een mandarijn aanlopen en bij mij op schoot zitten. Je raadt wel waarom.

Vrijdagmiddag kwam Robyn spelen. Het is haar afgelopen week kennelijk goed bevallen. Haar moeder bracht haar en papa pikte haar na het werk weer op. Zodra Youri er lucht van kreeg, stond ook hij bij oma voor de deur. Uiteraard wisten ze ook dit keer prima waarmee ze wilden spelen, want het was eigenlijk te koud om buiten in de speeltuin aan het werk te gaan.Aan dce aanrecht moest de stand bij het voetballen worden opgetekend.

Dinsdag bezochten José en ik mijn tante Regien. Ze is al behoorlijk op jaren, 90 om precies te zijn. Wij probeerden altijd nog contact met haar te houden. Regien is de weduwe van Jac, lievelingsbroer van mijn moeder uit Heeze. Toen Jac nog leefde, was hij mijn moeders steun en toeverlaat . José en ik zijn diverse malen ook met ons ma naar Heeze gereden, op bezoek bij Jac en sinds het midden van de jaren tachtig ook Regien. Zij bezochten mijn moeder diverse keren per jaar en dat werd bijzonder op prijs gesteld. Ook na de dood van Jac eind 2011. Mijn moeder ervaarde dat contact altijd als erg gezellig. Toen zij overleed, zijn wij naar Regien blijven gaan in Heeze. Tot nu toe dan. De kans is groot, zo merkten we, dat dit een van de laatste keren zal zijn. Haar lichaam is ‘op’, zoals ze dat noemen. Blij dat we toch nog een keer naar haar toe konden, al lag zij nu al in het ziekenhuis. Ik werd gevraagd om tijdens haar komende afscheid van deze wereld, een woordje te doen. Vreemd dat het nu al werd gevraagd op verzoek van haar, maar ik vind het een eer. Maar zo ver is het nog niet.

(Bron: familiearchief f.van son). 

  

Over "trubbelig" gesproken

Ik hoefde deze week niet naar de Efteling om in een achtbaan terecht te komen. Een raadsvergadering op maandagavond, controlebezoek aan de cardioloog op dinsdag en meteen een bloedonderzoek en opvragen van long-scans van mij uit het Antoniusziekenhuis in Nieuwegein. Woensdag mochten we weer een dagje op Cas en Sem passen en donderdag maakten José en ik een ‘wereldreis’ met de Valys naar tante Regien in Heeze. Diezelfde dag kreeg ik telefonisch de uitslag tijdens contact met de cardioloog over het bloedonderzoek en werden veranderingen afgesproken in mijn medicijnen. Vrijdagochtend weer naar de fysio en daarna artikelen voor de Langstraat maken voor mijn pagina ‘Bestuur en politiek’. Meteen daarna heb ik ook de huisarts gebeld voor een nieuwe bloedprikactie over een week, om te kijken hoe mijn nieren op de nieuwe medicijnen gaan reageren. Vrijdag waren ook Youri en Anouk bij ons omdat er gestaakt wordt op school. Gezellig dus! Pa en Ma moesten werken, dus dan moet ‘stand-in’ oma opdraven. ’s Middags op die vrijdag heb ik even een uurtje gerust op bed en dan is het ineens weer zaterdag. Niet denderend geslapen deze week. Wat mij vooral bezighoudt: mijn bloedbeeld is niet in orde. Naar de reden blijft het voorlopig nog even gissen maar vooral zoeken. Voor mij reden genoeg om me al druk te maken. Zo zit ik nou eenmaal in elkaar. Ik hoop er maar het beste van. Kan er eigenlijk toch zelf niets aan veranderen. Gelukkig was mijn cholesterolgehalte erg laag. Maar igenlijk wist ik al dat José elke dag weer voor een goede, verse en gezonde pot eten zorgt. Dus dat was niet nieuw. José is ook nu weer mijn steun en onderzoek. Daarnaast leef ik ook zowat als een monnik. Nauwelijks alcohol, al ruim dertig jaar niet roken, regelmatig leven en rust nemen en op tijd naar bed. Maar dat blijkt niet altijd een garantie.

Er is deze week dus niet zo veel terecht gekomen van mijn andere hobby, het stamboomonderzoek en de geschiedenis van onze familie. Aleen een uurtje maandagochtend bezig geweest met de Giselberten en de Bacs uit de twaalfde en dertiende eeuw. Ik vind daar nog steeds veel plezier in. Druk bezig aan mijn nieuwe boek over dat onderwerp.

’s Middags heb ik deze week tussen de bedrijven door op de bank de ritten van de nog prille wielerseizoen in de Tirreno-Adriatico en Parijs-Nice bekeken. Fijne afwisseling. Ik heb niet zo veel meer te vertellen deze week. Dus laat ik het hier maar bij. Het is weer weekend. Op naar weer een nieuwe week. Kijken wat die gaat brengen.

(Bron: familiearchief f.van son)