Welverdiend genieten…….

De vakanties zijn begonnen. In de komende twee maanden gaan onze kinderen ook een of meerdere weekjes weg. Genieten van een verdiende rust. Voor het zo ver is, zouden we woensdagavond voor Elke, Cas en Sem, bij oma een gourmet-etentje hebben. Papa Wouter was er niet, want die had iets op zijn werk, als ik het goed begrepen heb tenminste. Maar door die gourmet-gezelligheid ging een streep. De niet zo beste gezondheidssituatie van José kon dat op dat moment niet aan, dus het vlees ging onverrichterzake de vriezer in. Jammer. Het wordt nu echt tijd, dat ze uitvinden waarom José al weken lang geteisterd wordt door misselijkheid, duizeligheid en hoofdpijn. Gelukkig wordt hard aan een oplossing gewerkt.

De ‘Achtwacht’

Youri heeft op knallende wijze afscheid genomen van zijn basisschooltijd. Dat ging uiteraard met de eindmusical, die voor ouders, broertjes en zusjes, maar ook voor de oma’s en opa’s werd opgevoerd in de aula van het Dongemond college. Een knallend optreden in de musical ‘Meesterwerk’. De ‘groep-achters’ gaven er blijk van uitstekend geoefend te hebben. Het verliep vlekkeloos, goed gezongen en gespeeld en aan de gezichten kon je zien dat ze er plezier in hadden. Het verhaal is simpel maar vol humor. Het speelt in het stedelijk museum en daar staan prachtige schilderijen die tot leven komen. Eén beroemd schilderij ‘de Achtwacht’ heeft een reparatieperiode achter de rug en wordt vandaag voor het eerst weer getoond. Dieven willen het stelen, maar vissen achter het net. Youri, die suppoost ‘Luca’ speelde, (geliefd bij de levende schilderijen) staat onder verdenking, maar gelukkig tovert ‘Hans Klokhuis’ het schilderij op tijd achter een grote doek weer terug. Eind goed al goed… Prachtig gedaan Youri, samen met je klasgenoten. Jullie speelden erg enthousiast. Oma en opa Van Son hebben genoten en veel foto’s gemaakt. We laten er vanzelfsprekend een paar zien. En Youri. Die heeft uiteindelijk best zin om naar het Dongemond te gaan, al vindt hij het best vervelend, dat hij nu op mandag tussen de middag zijn neefjes niet meer kan vergezellen bij oma en opa. Een nieuwe periode voor hem en voor ons.

(Bron: familiearchief. Van son) 

 

Ja echt....!

Deze week mocht ik 75 jaar worden. Nooit verwacht en toch gekregen, zou je kunnen zeggen. We hebben het nog niet met de kinderen en kleinkinderen gevierd. Het bleek erg moeilijk, zo niet ondoenlijk om in de vakantieperiode een geschikte datum te vinden waarop iedereen erbij zou kunnen zijn. Wat in het vat zit verzuurt niet….

Samen

Daarom gingen José en ik samen op pad op 2 juli. Verrassing voor José. Niet voor mij, want ik had bij voorbeeld al een tafeltje gereserveerd voor een uitgebreide lunch. Het werd een leuke dag naar de kust. Naar Westkapelle, want daar kan ook ik de zee zien via de panoramaroute. Over een duinrug lopen, lukt me niet meer en trappen lopen is al helemaal te veel gevraagd. Dus daarom. Vervolgens via de waterwerken van de stormvloedkering naar Westenschouwen, waar we heerlijk vissalade aten en elk een flinke fish & chips bij Brasserie Zeelust.

Gelukkig kon José er toch ook van genieten. Zee is heel fijn, vindt zij. Helaas is haar gezondheid niet zo goed momenteel. Er wordt uitgezocht wat de duizeligheid, misselijkheid en hoofdpijn veroorzaken. Ik maak me zorgen daarover, want het is niet haar bloeddruk. Maar ze is in goede handen momenteel. Hopelijk komt er snel een oplossing.

Emma en Youri

Wel, tot zo ver mijn verjaardag. Het was niet de enige deze week. Ook kleindochter Emma vierde dat zij er weer een jaartje bij heeft gekregen. Natuurlijk gingen wij vrijdagmiddag naar haar toe, met een klein presentje. En dan zondag viert Youri zijn verjaardag. Vandaag komen Pieter met Tara en Luuk vanochtend. We gaan het aquarium weer even schoonmaken. Ik kan dat niet meer alleen en José kan het echt ook niet meer. Al met al toch weer een week om vooral dankbaar te zijn!

(Bron: familiearchief f. van Son)

 

Nee, echt niet….

Ik zou niet moeten klagen, maar alles ver boven 30 graden Celsius is voor mij een crime. Ik kan de warmte van mijn lichaam niet meer zelf regelen. De energie en dus kracht ontbreekt mij in de eindfase hartfalen. Mezelf rustig houden blijkt niet voldoende. Mijn lichaam koelt er niet van af.

Bij die hitte van om en nabij 35 of meer graden, merk je dat wij daar in ons land niet op ingespeeld zijn. Het is zo rustig op straat, dat het lijkt of Oranje de WK-finale aan het spelen is. Er zijn dus kennelijk meer mensen die de koelte opzoeken, als die tenminste te vinden is.

Wij, José en ik rijden -na de noodzakelijke werkzaamheden- vrijwel dagelijks naar Meerseldreef deze week. Het is er heel lang koel achter de dikke kloostermuren van ‘Bij de Paters’. Een koud flesje water of Tonic, Cola of een alcoholvrije Leffe blond voor ons op tafel. Niet te veel natuurlijk, want mijn limiet is anderhalve liter. Dat mag ietsje meer zijn bij die hitte, zo liet mijn cardioloog me weten, maar geen twee liter. Ik zou wensen, dat er wel vijf liter zou mogen om mijn dorst te lessen en mij te koelen, maar dat werd ten strengste afgeraden. Dat zou mijn hart al teveel belasten. Dat wil ik uiteraard niet. Mijn hart is erg trouw en klopt al langer, dan me in 2023 werd voorgehouden. Wat mij betreft mag dat zo nog een tijdje doorgaan, al moet ik wel toegeven, dat ik me tijdens een hitteperiode wel eens veel beter heb gevoeld. Maar toen was het ook geen 37 graden of meer. Ook dat is een feit. We gaan natuurlijk niet buien op het terrasje zitten, zoals op de foto’s te zien is. Dan moet het maximaal 24 of 25 graden zijn en graag een beetje wind. Deze week kozen we voor binnen bij de Paters.

’s Nachts staat bij ons op de slaapkamer een ventilator. Niet op ons gezicht gericht, We kunnen er in elk geval na een tijdje de slaap mee vatten. Wel vroeg wakker, want de temperatuur gaat nauwelijks omlaag ’s nachts.  Inge liet ons een dezer dagen weten, dat het bij haar 24 graden is dankzij de airco boven. Dus als we even wilden bijkomen, waren we van harte welkom. We zijn naar haar toe gereden en bleven gezellig mee-eten. Wat een paar graden toch een verschil maken, Onze verplaatsbare airco haalt die 24 graden niet, helaas.

Vandaag staat ons de laatste krachtinspanning te wachten in deze hitteperiode. Cas en Sem vieren samen hun verjaardag. We mochten ook op een avond komen volgende week, maar wij vinden dat feestje en die blijde gezichten van onze kleinzonen nu juist net zo leuk. Dus straks met de cadeautjes naar ‘de jongens’ , al zal de temperatuur weer niet meevallen. Doen we gewoon onze pet op en drinken een glas ijskoud bubblewater. Dan houden we het wel enkele uurtjes vol, voordat we op het heetst van de dag komen.

Na het weekend is het weer normaal. 24 graden of zo. De jongens komen dan weer tussen de middag om de gehaktballetjes en ‘oma-jus’ te genieten. Van chefkok oma, zo zou Youri het omschrijven. Het zal een van de laatste keren zijn met z’n drieën. Youri gaat immers naar de middelbare. Het einde van een tijdperk dus.

(Bron: familiearchief f. van son)

 

Weer even wennen…

De eerste volle week weer thuis na onze vakantie. Het leven is intussen ook hier gewoon weer doorgegaan. De jongens kwamen eten maandag, dinsdag hadden we een medische afspraak, dinsdag en donderdag ging ik -na enkele weken- weer naar de fysio en donderdag kwam de pedicure. Gisteren ben ik bij mijn speciale kleermaker een paar nieuwe broeken gaan laten aanmeten. Over een handvol weken zijn die klaar. En tot slot is het zondag nog vaderdag ook. Geen cadeautjes hoor! Wij zijn bij thuiskomst door onze (schoon)kinderen al meer dan genoeg verwend!

Vakantie

We waren op vakantie en ik wil er nog twee dingen graag uitlichten. Ik bereid onze vakanties traditiegetrouw altijd goed voor: kijken wat er in de regio te zien is en informatie nazoeken. Ook deze keer.

Romeinse resten

Zo maakten we een dagtripje naar Autun. Dat stadje heette in de Romeinse tijd Augustodunum. Het was een van de belangrijkste Romeinse steden in Frankrijk. De stad werd rond 15 v.Chr. gesticht door keizer Augustus om de macht van Rome in Gallië te tonen en kreeg de bijnaam het "Tweede Rome". Er bleef een aantal Romeinse bezienswaardigheden bewaard, zoals de resten van het grootste Romeinse theater buiten Rome. Er konden ooit 20.000 toeschouwers in. Maar er bleef meer bewaard zoals de tempelruïne, gewijd aan de Keltisch-Romeinse god Janus.  Ook zijn er nog resten van twee stadspoorten, de porte Saint-André en porte d'Arroux. Ze zijn nog steeds in gebruik als verkeersdoorgang. Even buiten de stad ligt dan nog de Pyramide de Couhard. Het is een ietwat mysterieuze, 27 meter hoge stenen piramide die diende als Romeins grafmonument. Ook heeft Autun dan nog resten van de vroegere stadsmuren uit latere periode. De moeite waard dus voor ons En wat zo fijn is: je kan zo de plaats van het amfitheater zo bezoeken. Je rijdt gewoon met de oude boven de resten en kan er naar hartenlust fotograferen. Entree heffen? Daar doen ze niet aan. De poort staat voor iedereen open.

Veel Merovingisch

De middeleeuwen zijn mijn favoriete tijd. Dus kon ik Curtil-sous-burnand in de heuvels tussen Cluny en Chalon-sur-Saône niet links laten liggen op onze vakantie in Zuid-Bourgondië. Archeologen ontdekten daar in 1948 bij la Croix de Munot een Merovingische begraafplaats uit de VI en VII eeuw. Je kan er nog steeds iets van bewonderen. Onder een houten afdak en voorzien van een verklarende plaquette vind je nog steeds twee stenen sarcofagen en resten. En ook hier geldt: aan entree heffen doen we niet. Het ligt er zo, midden in het glooiende landschap aan een smal weggetje. Je kan er o naar toe lopen, de glooiende heuvel op. Er is veel Merovingisch gevonden in die omgeving. In de Vroege Middeleeuwen woonde namelijk in de buurt van Le Petit Munot een groep van zo’n honderd mensen van Gallo-Romeinse afkomst. Het oude Romeinse Rijk is in elkaar gestort en de Bourgondiërs bezetten het gebied. De kleine groep van Le Petit Munot leeft eerst onder het bewind van de Bourgondiërs en vervolgens, na de veroveringen van Chlotarius de Eerste (zoon van Clovis I en Chlotilde van Bourgondië), onder de Franken. Hij die necropolis, (of liever grote oude begraafplaats), is bij opgravingen zowel invloed van de culturen van de Bourgondiërs als van Franken gevonden. In november 1948 ontdekt de archeoloog Marcel Lafond bij la Croix de Munot een eerste gewelf in het landschap, het is gemarkeerd door stenen aan het grondoppervlak met daaronder een perfect bewaard gebleven skelet. Bij dit skelet lagen voorwerpen die kenmerkend zijn voor het Merovingische tijdperk: een mes, een scramaasaxe (een mes als alledaags gereedschap of als wapen) en een gespplaat. Tot aan 1959 werd een systematisch zoektocht uitgevoerd. In die jaren werd een grafveld van 125 meter lang en 50 meter breed opgegraven en werden meer dan 400 graven ontdekt. Er werden er 402 geïnventariseerd. De Merovingers hebben in het gebied Saône-et-Loire veel meer sporen nagelaten. Ze vestigden zich in de vallei van Grosne en Guye door grote landgoederen uit de Gallo-Romeinse tijd in beslag te nemen. In Bonnay, dat er in de buurt ligt, zijn eveneens overblijfselen uit deze periode gevonden. Begraafplaatsen uit de Merovingische tijd werden ontdekt bij de zuidelijke ingang van Besanceuil (Le Mouillot) en dicht bij de kerk van Saint-Hippolyte (nu een ruïne) werd een trapeziumvormige Merovingische sarcofaag gebruikt als waterbak. Ook in het gehucht Saint-Léger, vlakbij Château, werd een Merovingische sarcofaag hergebruikt als drinkbak. In de steengroeve van La Lie werden diverse sarcofagen uit deze periode gevonden. Naast de kerk van la Montagne le Dun kun je zo’n sarcofaag nog zien staan. De Gallo-Romeinse begraafplaats van Mont (Cortevaix) wordt in de 6e eeuw hergebruikt door de Merovingers. In 1952 brengen opgravingen ten zuiden van de Grand Creux deze Gallo-Romeinse en Merovingische begraafplaats aan het licht, evenals een crematiekuil. Crematiegraven dateren uit het midden van de 2e eeuw onder het Hoge Romeinse Rijk. En ook nog in Blanot is er tijdens de Merovingische periode al bewoning, in de buurt van de kerk is een necropolis met graven uit de 6e-7e eeuw gevonden. In Brancion bevestigen teruggevonden graven bij de kerk dat in de 6e eeuw de Merovingers al op deze plek woonden. De oudste delen van het château Pierreclos staan op de plaats van een oude heidense necropolis, die omsloten was door een stenen muur. En of dat niet genoeg is; ook in Suin zijn opgravingen gedaan die getuigen van de aanwezigheid van Merovingers. Oorspronkelijk is de naam van Suin ‘Sedunum’, een Keltisch woord voor ‘versterkte heuvel’. Onder de Merovingers behoort Suin tot Pagus Cabillonensis (Pays de Chalon). Leuk om te weten, waar je naar kijkt, vind ik. Wij zijn namelijk niet zulke strandliggers of zonaanbidders.

(Bron: familiearchief f. van Son)

 

 

het zit er op... Gelukt!

We zijn zojuist terug gekomen van een tiendaagse vakantie in de Bourgogne. Het was zes jaar geleden. Eerst gooide corona roet in het eten en daarna kreeg ik in 2023 te horen, dat ik nog maar maximaal een jaar te leven zou hebben. Vorig jaar durfden José en ik toch weer een paar dagen weg te gaan. Al waren het er maar drie naar een hotelletje aan de Moezel. Maar dit jaar trok ik de stoute schoenen aan en ging met de auto 756 kilometer op pad naar Zuid-Bourgondië. Het was zwaar maar is gelukt. We hebben veel gezien en genoten, al werd de terugreis zo nu en dan geteisterd door een zware bui en veel opspattend water van het oude asfaltwegdek in noord Frankrijk en vooral België. Ik moet zeggen, dat ik net snap, dat er nog een tocht wordt aanbevolen, waarbij je dwars door Charleroi moet….. Kijk, je weet dat het al tientallen jaren hommeless is met het verkeer langs Antwerpen, maar daar…..

We hebben erg veel moois gezien, zoals een boeddhistisch klooster met tempel in Boulaye, uiteraard Cluny en ook Autun met de resten van de stadmuur en het Romein amfitheater en op haar grondgebied verscholen in het groene heuvelland het prachtige museum Bibracte. We bezochten Curtil-sous-burnand om er de Merovingische grafresten te bekijken en de kanaalbrug over de Loire in Digoin. Het Bergdorpje Uchon  met prachtige natuur, Sain-leger-sous bouvray, Chalons sur Saone, Ozolles, Paray le monial en Charolles. Een mooi streek voor wat de natuur betreft. Maar na in totaal 2347 kilometer waren we toch weer blij, toen we thuis uit de auto stapten. In huis bleken onze kinderen voor een grote verrassing te hebben gezorgd. Er was heel veel geschilderd en opknapwerk gedaan, toiletten en badkamer gerenoveerd en in de koelkast vonden we een heerlijke homemade maaltijd en er was voor een gezonde Nederlandse maaltijd groenten en fruit. We waren perplex met zo’n verrassing. Vind je het vreemd, dat wij zo weg zijn van onze (schoon)kinderen? We zijn ze erg dankbaar!

Feestje

Anouk is in één keer geslaagd voor de middelbare. Knap werk. Joël is weer naar Roemenië voor onderzoekswerk, maar nu als begeleider en maandag komen ‘de jongens’, drie van onze kleinzonen weer lunchen tussen de middag. Alles gaat weer zijn gangetje. Wij zijn nog bezig met uitpakken en wassen, moe maar voldaan.

(Familiearchief f. van Son) 

De foto's houd je van mij tegoed. Het programma werkt vanochtend niet, helaas!

 

Op een mooie Pinksterdag.....

Even terug naar zondag. Toen was het Pinksteren. Een prachtige zonnige mooie Pinksterdag. Maar het was ook 24 mei. En precies op de dag af 52 jaar geleden, vrijdag 24 mei 1974, zijn José en ik in Zundert getrouwd. Veel wind die dag, veel zonnige perioden en een hele drukbezochte receptie. We hebben gefeest in de Katerstraat, zo kan ik me nog herinneren. En na het feest -echt waar- reed ik met de eigen auto naar onze eerste gezamenlijke woning; een flat driehoog tegenover de sporthal Oosterheide aan de Palestrinalaan 125 in Oosterhout. Waarom Oosterhout? Ik werkte daar toen in het team van de Oosterhout-redactie van Dagblad de Stem, toen nog een regionale krant uit overtuiging. Die flats, -tegenwoordig zouden ze het appartementen noemen, denk ik- , staan nu op de nominatie om te worden gesloopt.

Maar terug naar die mooie dag; het was toen overigens geen Pinksteren. Ik ging José met speciale taxi afhalen thuis aan de Berkenlaan en vervolgens deden wij die dag het gemeentehuis aan voor het officiële gedeelte én de Trudokerk. Zo was dat toen nog. Bij de voorbereiding liet pastoor Van Ginneken ons weten, dat hij mooie teksten en een mooie mis voor ons had. Maar we kenden hem. We hadden daarom zelf al teksten gemaakt, om het allemaal wat meer passend in onze stijl te krijgen. Hij ging schoorvoetend akkoord. Na de dienst knielden we uiteraard ook even voor het Maria-altaar “om de zegen af te smeken op kinderen die Gods voorzienigheid ons zal toevertrouwen”, zoals het toen nog heette.  De kerk had nog ontzettend veel invloed in die tijd. Die kinderen zouden er komen. Vijf prachtige kinderen, die nu na 52 jaar inmiddels samen al voor veel kleinkinderen hebben gezorgd.

Na alle plechtigheden en plichtplegingen die dag maakten we foto’s in het bosrijke buitengebied. Midden tussen de koeien en langs de boorden van een beekje met toen nog kristalhelder water. We kijken terug op een fijne dag. Ik wil je een paar foto’s uiteraard niet onthouden.

Sweet sixteen

Anouk werd op diezelfde 24^e mei zestien jaar. Het was zaterdag 23 mei groot feest. ’s Middags voor de oma’s en opa’s en familie, ‘s avonds de partij met disc-jockeys voor vrienden en vriendinnen. Het was heel warm, maar Ronald en Meike hadden voor mij een goed plaatsje bij de ventilator gereserveerd. Daar kon ik het met ijsklontjes en ijskoud drinken nog net uithouden. Ik kan echt niet meer tegen tropische warmte, zo merkte ik vorig jaar ook al. Maar het was gezellig en Anouk was blij met haar cadeautje. Uiteraard een kijkje op het tuinfeest ’s middags. Geslaagd dus. Oh ja. Dat geslaagd zijn, komt vanzelf voor haar. Ze heeft nu vakantie en gaat vanzelfsprekend werken….en veel meer verdienen. Zondagochtend kwamen Inge en Bram de airco voor ons van zolder halen en weer aansluiten. De kinderen zijn bezorgd om ons. Dat merken we aan alles. Wat mij betreft ruimschoots voldoende om het daar vandaag bij te laten. Komende week moet je mijn weekendbericht een keertje missen. Ik heb belangrijke dingen af te werken. Hoop dat je me dat vergeeft.

(Bron: Familiearchief f. van son).

 

Bij voorbeeld Hollandse pot.....

Luuk, Pieter en Robyn zijn zondagmiddag gezellig bij ons geweest. We hadden afgesproken, dat ook zij kwamen eten. Jammer genoeg kon Tara er niet bij zijn. Zij lag ziek op bed. Het was geen reden voor Oma José om al vroeg in de keuken alles in gereedheid te brengen. Ze houden van een Hollandse pot. Dus er stonden gebakken aardappeltjes, sperzieboontjes en kipfilet op het programma met nog eens ijs toe. Ze hebben het zich goed laten smaken en het was erg gezellig samen. Leuk gepraat met kleindochter Robyn over haar fikse prestaties in de eerste middelbare. Ze is zeer serieus. Natuurlijk kwamen ook haar kwaliteiten op het podium weer even aanbod. En Luuk, die er weer voor, dat we uit zijn keukentje iets konden eten. Hij zette daarbij zijn koksmuts op. Tevens onderzocht dokter Luuk onze gezondheid en -en passant- liet hij bij gelegenheidskapster Robyn ook nog even zijn haren knippen, terwijl hij heel goed stil bleef zitten, totaal opgaand in zijn rol.

Gehaktballetjes

Op maandag was de gebruikelijke komst van Youri, Cas en Sem. Ze komen immers altijd op maandag, als het tenminste geen vakantie is, roostervrije dag of studiedag. Want dat is het eigenlijk best vaak. Het zal afgelopen maandag een van de laatste keren zijn dit schooljaar, dat die drie kleinzonen bij ons op maandag komen lunchen. Ik heb je al eens verteld, dat ze bij toerbeurt aan oma José mogen laten weten, wat ze dan graag willen eten. Na de pannenkoeken vorige week op verzoek van Youri, was het maandag de keuze van Cas: gehaktballetjes met natuurlijk oma-jus. Want zo noemen de mannen het door hen geroemde kook- en bakwerk van oma, als het om gehaktballetjes gaat. Wij vinden het altijd erg leuk, als ze er zijn. Ze zijn meestal uitgelaten en dolenthousiast. Ze hadden zin in de avondvierdaagse. Cas vindt het altijd gezellig. Voor Youri hoeft het niet zo, maar de zak snoep in het vooruitzicht past hem wel. Oma en ik gingen natuurlijk naar de intocht op donderdag. Met een cadeautje voor elk. De traditionele ijscobon van Enzo. Mooi natuurlijk met zo’n prachtig warm Pinksterweekend voor de boeg. Ook dat hoort erbij. Youri zal er waarschijnlijk op maandag niet meer bij zijn, denk ik komend schooljaar. Hij gaat naar het Dongemond. De basisschool is hij echt ontgroeid.

Vrijdag

Gisteren, 22 mei was de sterfdag van mijn moeder. Zij overleed op 91 jarige leeftijd in 2015. Al weer meer dan tien jaar geleden dus. Ik heb nog een foto opgediept uit ons familiearchief van de dag waarop zij 90 werd. Een hele leeftijd. Ik ga er niet voetstoots van uit dat ik ook zo oud word, maar het zou natuurlijk toch zo maar kunnen. Ik ben immers al aardig een paar jaar op weg in mijn extra-time, nadat op 23 juni 2023 mij werd verteld, dat ik in de eindfase hartfalen zat, dat er medisch geen lichtpuntjes waren en dat ik maximaal nog één jaar te leven had. Zie daar…. En als het goed gaat, dan hoop ik op de komende 2 juli zelfs al 75 te worden. Wie had dat gedacht. Denk maar aan de regel: ‘Je kan niet veranderen wat je overkomt, maar wel de manier hoe je daarnaar kijkt en mee omgaat’…. 

Sweet sixteen

Kleindochter Anouk viert nu al feest. Vandaag staat haar ‘sweet sixteen’ partij gepland. Overdag voor oma en opa en ’s avonds party voor haar vrienden en vriendinnen. Ze is jarig op 24 mei, morgen dus. Over 24 mei gesproken. Op vrijdag 24 mei 1974 zijn José en ik getrouwd. Dat wil dus met andere woorden zeggen, dat wij op die vierentwintigste onze 52^e trouwdag vieren. Samen uiteraard, want het is immers geen kroonjaar, al zien wij dat wel zo. Elk jaar is voor ons een kroonjaar. Of het nu allemaal positief gaat met de gezondheid, of niet. We blijven er in geloven; in goed en slechte tijden.

(Bron: familiearchief f. van son)