Volop jarig en best eng……

Het lijkt wat vreemd, zo’n titel, maar hij dekt de lading van het weekendbericht van vandaag. Ik heb het namelijk over de verjaardag van José en over, hoe kan het anders, Halloween, het enge feestje van een paar van onze kleinkinderen.

Volop jarig!

Maar laat ik met José beginnen. Ze was gisteren jarig, maar kreeg al een mooie bos bloemen van Ingrid, haar ‘Saar aan huis’ op donderdag. Uiteraard had ik op haar verjaardag een tafeltje gereserveerd en ook een heel ander persoonlijk cadeautje voor haar. Een speciaal voor haar geschreven lied, opgenomen in een professionele studio. Ze was er geëmotioneerd door. Maar dat was nog niet alles, want gisterochtend in alle vroegte kreeg ze al een gesproken boodschap van kleinzoon Luuk en zijn papa, gistermiddag werd ze telefonisch toegezongen door het clubke van Meike, Tara feliciteerde telefonisch met een kort gesprekje en gisteravond kwam de ‘taxi’ van dochter Elke voorrijden, om ons naar het restaurant te rijden. Dan had ik in elk geval geen parkeerproblemen. En na ons etentje zorgde Pieter ervoor, dat we na een heerlijke zeebaars voor de deur van ‘De Vrijheid’ werden opgepikt en thuisgebracht. Waar hebben we dat toch allemaal aan verdiend. Niets is onze  kinderen teveel. En toen gistermiddag werd aangebeld, werd nog een mooie bos bloemen afgeleverd van Inge, Bram en onze kleindochters Emma en Renée. José vond het allemaal erg leuk en lief. Het leek soms wat teveel, ze was gelukkig. Dan te weten, dat de koek nog niet op is, want zondag wordt bij Inge de verjaardag van José gevierd en iedereen heeft al eerder laten weten, daar graag bij te zijn. José hoeft bijna niets te doen. Kinderen en kleinkinderen bakken diverse cakes, boterkoek; maken soep en hapjes. Voor ‘elck wat wils’. En José, die hoeft vrijwel niets te doen, want ze hoeft zelfs niet af te wassen en op te ruimen thuis. Dat bleek toch een beetje teveel van het goede voor haar. Ze wil vandaag toch graag wat boodschapjes mee doen en morgen wat vroeger bij Inge zijn, om nog wat te helpen bij de voorbereidingen. Het bloed kruipt, waar het niet gaan kan. En de telefoon? José was blij met alle felicitaties die digitaal werden afgeleverd. We hebben gisteren de hele middag lekker rustig op de bank gezeten. José genoot van haar favoriete serie Vera op Videoland. Wat een verjaardag…..

En dan best eng.

Halloween. Ik heb er persoonlijk niks mee, maar in de wijk van onze kleinzonen was het behoorlijk eng. Zo liep er iemand met een kettingzaag achter iedereen aan. Ook zat er ergens een voor een deur met een bakje snoep. Het leek een pop, maar als je een snoepje pakte, dan liet hij je schrikken. Sem ging met zijn moeder mee de wijk in, maar Cas bleef met papa liever thuis. En bij Luuk in Oosterhout was weer de enge wandeling, met de meest enge mensen, al dan niet met hakbijl. Ons spookje Luuk, dat vorig jaar nog liever niet de enge wandeling deed, wilde nu wel. Tenminste als papa erbij bleef. Men had zich weer ingespannen om het nog enger te maken, als ik de foto’s zie, die Luuks moeder mij opstuurde.  Die Halloween is weer voorbij. Op naar de tijd van de Sint en Kerst.

(Bron: familiearchief f. van son).

 

 

 

Turbulent en topchef Sem……

Mijn week was, laat ik het maar turbulent noemen. Er was weinig tot geen tijd om rustig achterover te hangen of op de bank even mijn ogen dicht te doen. Ik had doodgewoon teveel aan mijn hoofd. Dat zal voor een deel wel het gevolg zijn van het begin van de week; maandag 26 oktober. Die datum was de verjaardag van mijn veel te jong overleden vader. Dat speelt elk jaar weer door mijn hoofd, evenals 4 februari, de dag waarop hij plotseling stierf. Ik ben dan -ik zou haast zeggen- traditiegetrouw, wat van slag. Zo’n dag kan je wel eens hebben. Dan gaat het allemaal niet vanzelf, lijkt het.

Maar het was niet het enige. Ik moest dinsdag worden gekeurd voor het verlengen van mijn rijbewijs nu ik de 75 ben gepasseerd. Ik was zenuwachtig. De auto is voor ons het vervoermiddel dat ons in staat stelt dingen te doen, omdat we zelf niet meer zo goed uit de voeten kunnen. We doen er boodschappen mee, rijden er mee naar onze zoon in Vleuten, en natuurlijk ook naar Meerseldreef, waar José zo op haar gemak is. Nu zij vanwege haar gezondheid ook veroordeeld is tot de benenwagen en ik maar amper meer een kort stukje lopen kan en de scootmobiel rest, wordt onze mobiliteit wel erg beperkt, als ik geen auto meer zou mogen rijden. De bus is geen alternatief. Dan rest de deeltaxi of zoiets. Je bent je vrijheid dan zo goed als kwijt. Vandaar dus die zenuwen.

José had deze week haar laatste fysio voor de duizeligheid. Een oplossing is er nog steeds niet. De huisarts krijgt van de fysio een brief. Diezelfde huisarts kwam onaangekondigd binnen vallen om José weer eens te onderzoeken, precies zoals hij al eerder deed tijdens een controle. We hadden een afspraak met ‘Saar aan huis’; Ik kreeg een mail over de thuiszorg, waar ik meteen achteraan moest en waar geen contact te krijgen was; de pedicure kwam; er was contact met de bank toen een zending niet klopte; ik moest uiteraard naar de debatraad en er waren wat telefoontjes nodig naar aanleiding van al onze noodzakelijke hulp. Ik werd er langzamerhand steeds vermoeider door. Toen ook die Raadsvergadering nog tot half twaalf duurde en ik gisteren de eigen pagina in ons weekblad moet schrijven, was de koek echt op. Ik miste de nodige energie. Juist dan is het alsof de kinderen, -het lijkt automatisch, maar dat is het niet-, weer bijspringen. Pieter komt vanochtend mijn aquarium schoonmaken; Inge regelde een aantal afspraken; Elke zorgde voor het rustmoment, door ons uit te nodigen om gisteravond bij haar te komen eten.

Dan zakken mijn gestreste schouders weer wat en krijg ik weer enigszins rust. Er moet veel, steeds meer geregeld worden in het kader van ons beider gezondheid. Dat vreet aan mij. Ook thuis moet de organisatie ne de gang van zaken kloppen. Dat alles zorgt ervoor dat mijn hoofd overloopt.

Maar intussen gaat alle gewoon door. De verjaardag van José komt eraan. Ik heb wat leuke cadeautjes uiteraard. Verwacht dat zij er blij mee zal zijn. Maar het grootste cadeau voor José is zonder twijfel, dat iedereen erbij kan zijn, inclusief onze jongste telg Lena. Om te voorkomen dat het José allemaal wat boven het hoofd groeit, stelde Inge voor om de verjaardag bij haar te vieren. Een aanbod dat dankbaar wordt aangepakt. Uiteraard krijgt José steun om de soep, broodjes en hapjes te maken. Want het moet natuurlijk een feest worden, zoals zij dat altijd zelf deed. Ik ben er dankbaar voor dat de kinderen het belang van deze verjaardag inzien.

De Jongens

Even iets anders. Maandag kwamen Cas en Sem weer lunchen. Geen grote wensen hoor. Cas wilde wel een hardgekookt eitje op zijn boterham en ook Sem zag dat wel zitten. Dat was een prettige uurtje tussen de middag. Cas liet ook weten dat hij naar een avond van de middelbare school van zijn voorkeur moest.  En Sem, die zag een kiwi. Daar is hij gek op, dus die werd met huid en haar opgegeten, want zo doet hij dat het liefste.

Topchef Sem

Gisteravond een gezellige afsluiting van de week, toen we bij Elke, Wouter en de jongens mochten komen eten. Altijd leuk. Maar dit keer toch wel echt bijzonder. Topchef Sem had zich ingespannen om er iets moois van te maken. Hij maakte zelf een menukaart en serveerde alle borden uit, zoals een professional het niet beter kon. Eerst de gasten en hijzelf als laatste. We aten heerlijk. Broccolisoep met rucola en spekkies, Hasselback aardappels met spercieboontjes gewikkeld in ham en een heerlijk stuk vlees met lekker jus. En daarna nog een toetje. Om van te smullen, door Sem prima gemaakt. Heerlijk dus en vooral ook zo gezellig. We deden na het eten nog een spelletje maar ik voelde al snel mijn energie naar het nulpunt gaan. Donderdagavond pas na twaalf uur naar bed, na de Raadsvergadering, vrijdag de artikelen schrijven voor de pagina en een hele dag bezig zijn. Dan ben ik ’s avonds echt afgebrand. Maar het was heel gezellig en daaraan hebben wij echt behoefte. En ik zeker, na zo’n turbulente week. Mijn opgetrokken schouders zijn gezakt en mijn hoofd is weer wat leger.

(Bron: familiearchief f.van son)

 

Over herfstvakantie en ‘daghap’…..

Zo’n herfstvakantie merken wij ook. Ook al hebben we al jaren geen thuiswonende kinderen meer. Om te beginnen kwamen de kleinzonen maandag tussen de middag niet bij ons lunchen. We zaten alleen aan tafel, maar dan wel op -bijna-  ons vaste plekje in onze favoriete taverne ‘Zevenster bij de Paters’ in Meerseldreef. We moesten daarvoor wel een omweg maken, want de Galderseweg is afgesloten. Er worden bomen gesnoeid, denk ik. We zijn daarom door het mastbos gereden en een stukje Rijsbergseweg om dan precies in die onoverzichtelijke bocht bij de Belgische grens uit te komen. Ik heb er die middag een heerlijke ‘daghap’ met al titel ‘vol au vent’ gegeten een smeuïge kippenragout met champignons, superkleine gehakballetjes, alles geserveerd in twee knapperige bladerdeegbakjes.  José nam een warme ‘Luikse wafel met poedersuiker’. Zij dronk er een glas alcoholvrije Leffe blond bij en ik een flesje ‘bruiswater’. Hij fijne is, dat de eigenaar zelf de meeste ‘daghappen’ bedenkt en maakt,. Ze staan op een lijst die op elke tafel wordt gelegd. Hij geeft aan die maaltijdvullende aanbiedingen een eigen draai, maar bedenkt ze ook zelf nogal eens. Dat proef je. Alles is vers en lekker. Geen wonder dat -elke keer als wij er komen-, de keuken op volle toeren draait. Na dat behoorlijk maagvullende ‘hapje’ maandag en een gezellig praatje met de uitbater, rijden we dan weer huiswaarts. Zo ziet José’s favoriete uitje er uit; ook tijdens de herfstvakantie. Zij voelt zich daar het meest op haar gemak, heb ik gemerkt. Nu de winterperiode weer voor de deur staat, komt er een voor het menu een ‘winterkaart’. Daar staan uiteraard ook de erwtensoep en dergelijke weer op, zo neem ik aan. In de koudere maanden gaan de deuren van de grote zaal dicht en ontstaat een knus café waarin twee kachels loeien. Bij de taverne hoort een grote speeltuin. Leuk voor in de zomermaanden, maar ook nu nog komen er goed aangeklede kinderen spelen onder toeziend oog van ouders of grootouders. Kinderen kunnen in de speeltuin naar hartenlust klimmen, glijden, voetballen en schommelen op de familieschommel! Vanaf het terras kan je je kroost goed in de gaten houden. Er komen veel soorten mensen naar de Taverne. Meersel-Dreef wordt ook wel het Lourdes van de Noorderkempen genoemd. Recht tegenover de taverne ligt namelijk het Mariapark met een indrukwekkende Mariagrot. Het is vandaag nog steeds een druk bezocht bedevaartsoord! Onze kleinzoon Luuk was onder de indruk van, zoals hij het noemde, de ‘Jezustuin’. Maar genoeg over speeltuin en de Taverne van Stan en Wendy.

We hebben de afgelopen week betrekkelijk weinig afspraken gehad. José is dinsdagmiddag een bakske gaan drinken bij onze dochter Meike, die natuurlijk ook vanwege de herfstvakantie thuis was. Ik bleef thuis om alvast wat artikelen te maken voor mijn pagina van komende week. Mijn persoonlijke afspraken waren er deze week precies twee en wel dinsdag- en donderdagochtend bij de fysio. Dinsdag bij Lotte en donderdag weer bij Jasper, die mar amper terug was van twee weekjes Japan. Daarnaast kwam woensdagmiddag de vervangster van onze huishoudelijke hulp Gabriëlle, die nog steeds niet terug is. Donderdag stond om negen uur ook onze Saar aan huis weer voor de deur. Die heeft net een korte vakantie achter de rug en hoeft dus in de herfstvakantie niet weg. Gelukkig. We kunnen het goed met elkaar vinden en dat is erg belangrijk. 

Gisteren was onze schoonzoon Ronald jarig. Uiteraard gingen we ’s avonds even feliciteren. Hij was zo vriendelijk om ons vanwege het slechte storm- en regenachtige weer met de auto op te halen en weer thuis te brengen. Het was er erg gezellig en even na tienen bracht Ronald ons ook weer thuis.  Behulpzaam als hij is, hielp hij me ook uit de auto en ving de harde wind op. Ik zou zo maar omgewaaid zijn.

Komende week wordt een drukkere. Maandag komen de jongens weer lunchen. Het is ook de dag waarop mijn vader jarig was.

De Raad begint met de behandeling van de najaarsnota en de begroting 2027-2030. Op dinsdag, daarna dan ook donderdag de Debatvergadering en op 12 november worden de algemene beschouwingen afgestoken en wordt geprobeerd de begroting vast te stellen. Het zal nog best een hele kluif worden.

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Over monniken die sjoemelen....

Deze week eens niet over de vele afspraken die José en ik hadden. Want dat was wel degelijk weer het geval. Wel nog even vertellen dat Cas een erg goed cijfer had voor zijn werkstuk over de geschiedenis van het voetbal. Daarin had hij ook het verhaal van mijn vader verwerkt, die onder meer eens in NAC 1 speelde. Maar verder iets heel anders. Ik stap weer eens in de onderzoekmodus. Je zou misschien vergeten kunnen zijn, dat een van  mijn hobby’s -naast de aandacht voor vrouw, (schoon)kinderen en kleinkinderen-, het genealogisch onderzoek naar mijn familie is.

Wel, ik vond in Anecdota Belgarum Historica een interessant artikel van de Belg Frans J. van Droogenbroeck van de Katholieke Universiteit van Leuven. Mijn familie is van oorsprong afkomstig uit de huidige provincie Brabant in België. Het artikel heeft als titel ‘Een falsum met solide zeggingskracht voor het geopolitiek en landsheerlijk verloop in de 11e-eeuwse Brabantgouw’. Een mond vol, maar interessant. Zo af en toe kom je door lid te zijn van diverse fora nog eens iets tegen.

Dit artikel gaat over de historiografie over de pagus of gouw Brabant in de elfde eeuw en de opdeling van de Ottoonse mark Ename tussen de graven van Vlaanderen en de keizerlijke militaire bevelhebbers. Maar dan gaat het wel over een grondige herziening daarvan.

Centraal in deze analyse staat een vervalste oorkonde van de abdij Saint-Viton in Verdun. Foei, die monniken toch… Historisch gezien werd dit document beschouwd als bewijs voor een ruil van graafschappen en bezittingen begin elfde eeuw tussen de graven van Verdun en een graaf van Leuven, waar men vervolgens zonder bron Lambert I op heeft geplakt. Volgens deze lezing zou een landgoed in Buvrinnes (Beurones) in het graafschap Henegouwen zijn geruild tegen een gelijkwaardig stuk grond in Asse (Villa Ascia), in de  ‘pagus’ Brabant. Deze studie toont aan dat deze lang gehuldigde opvatting onjuist is. Zoals uit de vervalste oorkonde blijkt, hadden de graven van Verdun zich het domein in Buvrinnes namelijk gewoon op ongeoorloofde wijze ingepalmd. Het vervalste stuk vermeldt het protest van de erfgenamen van de oorspronkelijke eigenaar, een zekere graaf Lantbert, die nooit Lambert I van Leuven kan zijn geweest. Die stierf namelijk al in 1015.

Hoe het ook zij, op 17 juni 1040 leidde dit geschil tot een rechtszaak tijdens een hofdag van keizer Hendrik III in Thionville. De monniken van Verdun zagen toen de bui al hangen en probeerden het onheil nog voor te zijn. Ze schreven in allerijl een valse oorkonde om hun rechtspositie te versterken. Tevergeefs, want na afloop blijkt dat zij het domein te Buvrinnes aan de graven van Henegouwen moesten teruggegeven.

Er kan in elk geval gezegd worden, dat de graven van Leuven dus begin 11e eeuw totaal geen landsheerlijk gezag in de Brabantse regio tussen Dender en Dijle hadden. Het gebied bleef gewoon onder van het Ardens-Verdunse gravengeslacht en hun rijkstrouwe opvolgers, de paltsgraven van Lotharingen. En dat bleef zo tot 20 september 1085 toen paltsgraaf Herman II van Lotharingen stierf.   

Pas vanaf juli 1086 treedt Hendrik III van Leuven voor het eerst aan als landgraaf van Brabant en als voogd over bijvoorbeeld de Rijksabdij van Nijvel. De valse akte bevestigt ook dat op initiatief van de Ardens-Verdunse landsheren de regio rond Asse omstreeks het midden van de 11e eeuw een introductie van Romaanstalige plaatsnamen heeft ondergaan en sindsdien wordt er tegelijk plaatselijk gedolven natuursteen ontgonnen. Ik hamer altijd op bronnen, maar zo zie je dat zelfs een valse akte behoorlijk wat informatie in petto kan hebben. Ik heb het hele artikel met plezier gelezen. Enfin, lees het zelf maar, als je geïnteresseerd bent.

(Bronnen: familiearchief f. van son; Een falsum met solide zeggingskracht voor het geopolitiek en landsheerlijk verloop in de 11e-eeuwse Brabantgouw, Frans J Van Droogenbroeck, 2026, Afligem in Anecdota Belgarum Historica VI; fragment van transcriptie falsum: Parijs, Bibliothèque Nationale, ms Latin 5435, fol. 22r. Transcriptie van falsum in 15e-eeuws cartularium van Sint-Vitonusabdij, Verdun. Collection Etienne Baluze (1630-1718), ms 5214, herkomst Franse koninklijke bibliotheek.).

 

 

 

Ja, dat kan ook….

Ik moest deze week een manier vinden om mijn nieuwe bril op te halen. Dat is normaal gezien geen probleem. Parkeren op de Heuvel in Oosterhout en naar de opticien lopen in Arendshof. Maar sinds mijn linkerhand overbelast is, kan ik dat stuk niet meer lopen. De rolstoel stond al beneden in de woonkamer, José en ik hadden hem al uit elkaar gehaald, maar hebben -ook samen- zo weinig kracht, dat we niet wisten hoe we hem in de auto moesten tillen. Laat staan, dat we hem na het bezoek aan de opticien er weer in zouden kunnen tillen. Hulp nodig dus.

Gelukkig klop ik nooit tevergeefs aan bij de (schoon)kinderen. Wouter kwam meteen woensdagavond even langs en legde in no time de volledige rolstoel in mijn auto. Probleem 1 opgelost. Dat moest woensdagavond omdat schoondochter Tara met ons wel naar de opticien wilde gaan op donderdagmiddag na haar werk. Zij kon de rolstoel er dan weer uit tillen en daarna weer in de auto tillen, na het bezoek aan de opticien. Ze nam ook de moeite om meteen met José boodschappen te doen bij Albert Heijn. Door de winkel slenteren zoals José en ik tot voor kort samen deden, is voor mij nu -en ik hoop tijdelijk-  niet mogelijk. Voor José alleen is het wat teveel.

Hulptroepen

En het was niet de enige hulp die we kregen deze week. Inge helpt me bij het invullen van de vele formulieren naar aanleiding van onze gezondheidssituatie en Ronald kwam, op woensdagavond na zijn werk even langs om te voorkomen dat we de deur naar de achtertuin ’s nachts, -of als we weg zijn-, open moeten laten. We kregen de sleutel van het slot niet meer omgedraaid. Hij had het euvel al snel gezien en even zo snel verholpen. “Altijd bellen hoor”, liet hij ons weten. En dan zou ik haast Bram nog vergeten, die voor ons keukenapparatuur mee uitzocht en bestelde. Allemaal nemen ze ons best veel werk uit handen, ook al hebben ze zelf ook de beslommeringen van een eigen gezin.

We kregen deze week ook weer huishoudelijke hulp, al was het voorlopig een vervangster. Onze ‘eigen’ Gabriëlle had zich afgemeld. Komende week komt ‘Saar-aan-huis’ Ingrid weer. Die is een weekje op vakantie geweest. We zouden het zonder al die hulp en medewerking van iedereen niet meer kunnen rooien, zo vrees ik.

José ging woensdagavond weer naar de schilderclub om verder te werken aan haar ‘amarylis’-kunstwerk. Trouw haalt onze schildervriendin Petra haar op en zet haar thuis even na tienen ook weer af.

Fijn, dat je op de hulp van al die mensen kan rekenen. Het ontlast ons en geeft een dankbaar gevoel. En om de week af te ronden: donderdagavond was het debatraad en daar wilde ik uiteraard weer naartoe, al houd ik een hele avond niet meer vol. Vrijdag maakte ik weer alle artikelen voor mijn wekelijkse pagina. Al met al dus weer een stampvolle week.

En dan eten we zondag ook nog eens op uitnodiging buitenshuis. ‘Homemade friet met stoofvlees’ bij restaurant Inge en Bram. “Ja graag”, zei José al, nog voordat ik dat kon doen. Inge helpt me zondag ook met het in gang zetten van het CBR-gedoe, omdat mijn rijbewijs -als 75 jarige- begin volgend jaar op 22 februari verloopt. De auto is ontzettend belangrijk voor ons. Fietsen en lopen gaat niet meer, en alleen op mijn scootmobiel is ook niet prettig, want dan moet José noodgedwongen thuis blijven. Ze komt bij voorbeeld graag in Meerseldreef ‘Zevenster bij de Paters’ en dat is zo’n 40 minuutjes rijden. Daar vindt zij rust. Ook voor het doen van de boodschappen in ons dorp is de auto erg belangrijk. Lopen met zware tassen zit er voor ons tweetjes echt niet meer in.

Ik moet nu op korte termijn voorlopig één acuut probleem oplossen. Het strijken is erg moeilijk geworden voor José. Het lichtgewicht strijkijzer is haar te zwaar. Ze krijgt het nauwelijks nog voor elkaar. Misschien is er een strijkhulpcentrale in onze gemeente. Of een andere oplossing aanwezig. Ik zal eens op zoek gaan. Medicijnen voor de komende maand hoef ik in elk geval voor José niet meer te bestellen en op te halen, want dat is deze week al weer gebeurd. Evenals drie keer fysio, waarvan 1 voor José en het in mijn agenda noteren van mijn volgende bezoekje aan Amphia om mijn ICD te laten controleren. Ik ben nog in afwachting van mijn controlebezoek bij de cardioloog. Dat moet ook ergens in oktober/november komen. Ik ben ontzettend benieuwd, hoe mijn hart zich houdt momenteel. Dat kan zij me vertellen. Ik hoop en vertrouw er op, dat mijn kennelijk toch wel sterke hart, nog lang blijft kloppen. Ik ben José en al die andere fijne mensen nog lang niet beu……

(Bron: familiearchief f. van son)

 

Over dansen, rolstoel en wandelen….

Laat ik maar eens beginnen met te vertellen dat het prima gaat met onze jongste telg in de uitgebreide familie. Ons dertiende kleinkind Lena heeft het naar haar zin bij grote broer Sven, mama Nienke en papa Tommy. Dan maar overstappen naar de op een na jongste. Onze jongste kleinzoon Luuk heeft een hobby waarin hij zich helemaal kan uitleven, zo lijkt het. Het is dansen, geen ballroom of stijldansen, maar wat meer frivool. Met veel verve en plezier draait hij, springt en zwaait hij dat het een lieve lust is. Natuurlijk ga ik je een foto uit een uitgebreid filmpje dat in van zijn moeder Tara kreeg, niet onthouden. Ik heb het tot nu toe al diverse malen bekeken en geniet telkens weer, dat hij zo precies met volop enthousiasme de pasjes en klapjes, het draaien en de stapjes imiteert, die zijn dansjuf voordoet. Bewegen is zijn grote passie. Twee andere kleinzonen deden een proefles in een andere bewegingssport. Cas kreeg een padel-les en Sem koos voor tennis. Ze hebben mij laten weten, dat ze het beiden erg leuk vonden.

Rolstoel

Dansen was er voor mij, vooral afgelopen week niet bij. Mijn overbelaste hand was weer een klein beetje op orde, maar in het begin koos ik ervoor -zeer tegen mijn zin- om de rolstoel zo af en toe nog te gebruiken. Ik moet mijn nieuwe bril nog gaan ophalen en dat zal met de rolstoel mooeten. Het is voor mij te ver lopen en ik ben bang mijn hand weer te overbelasten. Het is immers nog steeds niet over. De rolstoel staat nu nog in de kamer, misschien kan ik er nog uit. Voorlopig is hij dan wachtend tot een sterke arm hem op de opslagplaats gaat zetten. Zodra ik er niet meer in hoef, mag het van mij. Ik heb echt een broertje dood aan mijn rolstoel, al was het een goede oplossing toen ik helemaal geen loopkruk aan mijn linkerhand kon velen. Zonder twee krukken kan ik geen stap meer zetten, zoals je weet. Hij mag weer in elkaar geklapt worden. Ik ben bang dat het lopen definitief verleden tijd is, als ik te lang in zo’n stoel zit.

Wandelen

Er was ook voor José iets deze week, dat ze al lang niet meer gedaan had: een stukje wandelen. Niet met mij en ook niet alleen. Onze ‘Saar aan huis’ Ingrid nam haar mee, toen ik donderdag naar de fysio was. José en Ingrid vonden het gezellig en voor herhaling vatbaar. Ze waren net thuis, toen ik van de fysio terug kwam. Het was een verademing voor haar. Ze wordt nog steeds geteisterd door de dagelijkse duizeligheid en misselijkheid. Echt om misselijk van te worden… José geniet als Ingrid er is. Het klikt.

Intussen proberen ze bij de fysio nog steeds de oorzaak van alle ellende te achterhalen, maar toe nu toe zonder echt resultaat.

Pizza voor ons

Inge nam de woensdag voor haar rekening. Toen onze diepvries kapot ging, brachten we maandagmiddag een deel van de inhoud naar haar. Zij had een lade van haar vriezer speciaal daarvoor leeggemaakt. We kregen prompt een uitnodiging om pizza bij haar te blijven eten. Volledig zelf gemaakt door Bram, die zich ontpopte als een prima pizzabakker. Een met vlees en een met vis. Het was heerlijk. Onze nieuwe vriezer werd dinsdag al bezorgd en aangesloten. Woensdag dus kwam Inge met een tas vol diepvries weer terug en José ging samen met haar de weekboodschappen doen bij onze Appie. Normaal doe ík dat, maar lang lopen en door de supermarkt slenteren laat ik voorlopig nog even uit mijn hoofd.

Riskfactory

Cas ging gisterochtend met zijn klas naar de Riskfactory in de centrale in Geertruidenberg, opgehaald en gebracht met de speciale bus. Hij vond het allemaal ontzettend interessant. Vooral de bacteriën die je zichtbaar kon maken als je de muis vastpakte, hebben indruk gemaakt. Groep 8 is inderdaad een fijne klas om dat soort dingen de kinderen bij te brengen.

Haring voor mij

Toen José nieuwe bloesjes en zo ging kopen met twee dochters bleef ik thuis. Moest zelf ook voor eten zorgen. Het kwam mooi uit dat Cas halverwege de middag op weg naar huis vanaf zijn vriendje, even op visite kwam. We aten samen elk een appeltje en  hij liet weten dat hij met papa een visje ging halen voor het eten. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om hem te vragen of papa ook voor mij harinkjes wilde meebrengen. En prompt kwam Wouter ze tegen zessen brengen. Gezellig nog even samen gepraat. Dank je wel Wouter! Ze waren weer heerlijk.

Stampvol

Om te laten zien dat onze agenda stampvol zat deze week, vertel ik nog dat ik donderdagavond naar de vergadering van de gemeenteraad ging. Je weet wel, ik schrijf elke week over het bestuur en de politiek van onze gemeente. Deze keer was er zoveel nieuws dat ik niet uit kon stellen, dat ik om meer plaatsingsruimte heb gevraagd. Die kreeg ik gelukkig. Dus komende woensdag staan er zowat twee pagina’s van mij in het weekblad. Zoals je weet maak ik vrijdag de artikelen af voor die pagina’s en José ging ’s middags met dochters Elke en Inge mee om nieuwe kleren te kopen. Ze was er echt aan toe. En toen was het dus alweer zaterdag….. Geen Meerseldreef dus deze week. Te druk. Dat maken we weer wel goed.

Tot slot

Nog even tot slot. Gisteren kreeg ik een telefoontje over de huishoudelijke hulp. Er komt een vervangster voor onze zieke Gabriëlle. Die komt voorlopig komende woensdag weer en dan ook nog over twee weken. Fijn. Is dat ook weer geregeld. Kan ik dat ook uit mijn hoofd bannen.Fijn, want dat zit zo langzamerhand stampvol met dingen die bij ons spelen.

(Bron: familiearchief f. van son)

 

 

Anders dan anders…..

Deze week was toch weer anders dan anders. Maar eerst nog even iets goed maken. Ik ben je nog een ding schuldig. Het voetbalseizoen van de kleinzonen is weer van start en bij RFC gaat dat gepaard met de spelerspresentaties. Ik heb foto’s van Youri in het elftal van onder 13. Hij gaat er ongetwijfeld dit seizoen weer een aantal scoren. Hij speelt enthousiast en met nog steeds veel plezier. Van Sem heb ik helaas geen foto’s. Maar die van Youri wil ik je niet onthouden, al publiceer ik de elftalfoto niet. Er kunnen misschien medespelers zijn, die dat liever niet hebben. Daarom heb ik er Youri maar ‘uitgeknipt’.

Overbelast

Dan onze week. Een niet zo prettige deze keer. Ik heb nog steeds last van mijn overbelaste linkerhand, mijn schrijfhand en dat is extra lastig. Ik kon niet met krukken lopen en dat betekent dat er een rolstoel in huis staat, die ik vaak moet gebruiken. In het tweede deel van de week gaat het na het diverse malen per dag koelen van mijn hand, een beetje beter gelukkig. Maar die ellende beperkt me nog teveel en valt me zwaar. Het betekende ook dat ik niet naar de Raadsvergadering kon, niet lopen, niet autorijden, niet snel genoeg schrijven. Ellendig die linkerhand.  Het belet me in elk geval om weer definitief uit dat dal te kruipen van de tijd waarin het José en mij niet zo lekker ging en gaat op gezondheidsgebied.

Het betekent ook dat de kinderen deze week in touw zijn om boodschappen te halen en bij te springen. Ik heb je al meer gezegd, dat wij fantastische, behulpzame kinderen en schoonkinderen hebben. Daar zijn we blij mee en dankbaar voor. Zo was Bram maandag bij een gesprek, bracht Wouter José woensdagavond nog naar de schildersclub en haalde Ronald haar op, omdat ik het toen echt nog te onveilig vond om zelf auto te rijden. Elke en Meike deden boodschappen en gisteravond haalde Inge samen met José de wekelijkse boodschappen in huis.

Over José gesproken, met haar is het nog altijd het zelfde liedje. Duizelig en misselijk van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Om moedeloos van te worden. Soms is het machteloos huilen. Niets lijkt tot nog toe te helpen.

Het was deze week echt raak met afspraken op medisch, paramedisch gebied en aanverwante hulp. Elke dag met uitzondering van de woensdag, al liet toen onze huishoudelijke hulp verstek gaan, overigens tevoren gemeld. Er moet veel worden geregeld en gedaan om de gezondheidssituatie van José en mij in goede banen te leiden. Fijn dat ook hier de kinderen, -waartoe ik ook de schoonkinderen reken-, bijspringen. Er is er altijd wel een aanwezig bij gesprekken en dergelijke.

Wielrennen

Ik kan ’s middags na een uurtje op de bank om uit te rusten, deze week genieten. Wielrennen is mijn favoriete sport. Passief wel te verstaan. Fietsen kan ik al een tijdje niet meer. Ik bedoel vooral wielrennen op tv. Er zijn nu wereldkampioenschappen in Montreal. Heerlijke genieten op TV. José kijkt vaak ook met me mee. Vandaag is de wegrit voor dames en morgen die voor de heren. Dan komen daarna de Europese kampioenschappen en de najaarsklassiekers en dan begint weer het veldrijden. Ik ben weliswaar niet zo blij met de commentatoren op Eurosport en de chauvinisten op de BRT, maar De NPO laat liever mensen aan het woord dan dat ze de wedstrijd op de voet volgen. Ik hoef niet te horen wat ik zelf gezien heb en wat een ander daarvan vooraf of achteraf vindt. Maar nu eerst even ontbijten en dan brood en vleeswaren halen en zo’n stekker tegen de muggen. Ook dat gaat gewoon door. Gelukkig kan ik weer veilig autorijden.

(Bron: familiearchief f.van son)