Een andere 1april ...

Woensdag was het 1 april. Die datum staat met hoofdletters in mijn herinnering gegrift. Op die datum in het jaar 2004 lag ik al vroeg op de dag op de O.K. in de Klokkenberg in Breda. Toen een heerlijk rustgevend ziekenhuis midden in de natuur. Nu is het zowat volledig omgevormd tot een prettige woonplek voor mensen die een zakcentje over hebben.

Ik kan me die 1^e april nog herinneren als de dag van gisteren. Met vier mensen op een kamer. Keek je uit het raam, dan zag je vaak reetjes of hertjes, -ik ken het verschil niet- , dartelen of hazen en konijnen. Daar had ik toen geen oog voor die ochtend. Ik moest een open hartoperatie ondergaan, nadat ik op 16 maart op een avond twee maal een hartinfarct kreeg. Waarom niet eerder opereren dan? “Dat zou als snijden zijn in nat karton”, zo verklaarde  hartchirurg Pieter Eggen ons tijdens de eerste controle. Er werden bij mij liefst zes omleidingen aangebracht, nu 22 jaar geleden. Ik was zenuwachtig en en bang voor die operatie. Na afloop moet ik vrij snel bij zijn geweest. Ik hoorde heel hol diverse bliebjes en een stem die zei  “…..lekt”. Het nummer dat op de puntjes hoort, ben ik helaas vergeten. Ik werd weer wakker op mijn kamer. ’s Avonds kwam een arts en verpleegkundige aan het bed en die lieten weten, dat mijn hart nog niet regelmatig was. Zou dat ’s nachts niet veranderen, dan moest morgen weer even ingegrepen worden. De schrik sloeg me om het hart. ’s Nachts kwam een verpleegster aan mijn bed en we hebben gepraat. Dat staat me helder in mijn herinnering gegrift. Maar die ochtend bleek alles in orde. Toen ik mijn verhaal over het fijne gesprek met de verpleegster vertelde, bleek er ’s nachts geen vrouw in dienst te zijn geweest…. Toen wist ik in dankbaarheid weer genoeg. Mijn steun en toeverlaat op wie ik altijd rotsvast vertrouw, had mij en mijn hart tot rust gebracht.  

Op 9 april mocht ik al naar huis. Maar dat was een vreemde gewaarwording. Op weg naar huis leken de kleuren veel scherper en feller dan in mijn herinnering. Ik was nog erg zwak en moest vaak rusten. Als ik thuis de trap op wilde, wist ik in het begin niet welke voet ik het eerst op de onderste trede moest zetten. Het leek alsof ik als het ware gereset was.

Ik knapte op mede dankzij de goede zorgen van José. Het vervolg ken je: een jaar of acht later begon het hartfalen, dat gaandeweg  steeds verergerde. Ik heb een ritmestoornis en in de afgelopen tien jaar is mijn hart diverse malen onder narcose weer op de rit gezet tijdens een cardioversie. Nu blijkt mijn hart gelukkig toch sterker dan gedacht en kan ik ook dit jaar die eerste april weer zien passeren.

Be- en verwondering

De Artemis II werd in de nacht van woensdag op donderdag vanaf wat vroeger ‘Cape Canaveral’ heette, gelanceerd met vier astronauten aan boord. Op weg om de capsule voor een vlucht rond de maan te sturen. Dat bericht en de beelden op TV deden mij terugdenken aan vroeger. Op 21 juli 1969 was de eerste maanlanding. Ik weet nog, dat wij toen kampeerden aan het Zilverstrand in Mol in België. Van een bevriend stel mocht ik -gebiologeerd van ruimtevaart-, op een klein zwartwit televisietje in een zomerhuisje de maanlanding bekijken. ’s Nachts rond een uur of vier onze tijd. Het was wereldnieuws en de aandacht voor de bemande ruimtevaart was toen immens. Ik was geïnteresseerd in de ruimtevaart, had contacten bij NASA gelegd, het Amerikaanse lucht- en ruimtevaartbureau, dat mij op verzoek veel informatiemateriaal stuurde. Enkele jaren later ging ik op mijn brommertje, -een kaptein mobylette- zeker elk weekend, vaak ‘s avonds en ook in de vakanties naar de volkssterrenwacht Simon Stevin in Hoeven; -inmiddels verdwenen-.  Daar gaf ik als vrijwilliger rondleidingen, toonde er met de telescoop aan publiek zonnevlekken en werd ook ruimtevaartmedewerker. Ik gaf er met veel plezier uitleg aan volle zalen over de maanlandingen. Dagblad De Stem en de NRC hebben daar toen nog aandacht aan besteed. Voor veel belangstellenden legde ik aan de hand van een maquette die tegen het plafond was aangebracht, de maanreis uit. En besprak aan de hand van kleine maquettes de maanlander en de reuzen Apollo-raket. Ik luisterde er naar geluiden uit de ruimte in de radiokamer. Maar dat was hobby en vrijwilligerswerk. Zo’n rondleiding gaf ik bijvoorbeeld ook toen de toenmalig BN-er Henk Terlingen (‘Apollo-Henkie’), de sterrenwacht bezocht. Je denkt als je ouder bent, zoals ik, vaker aan wat je vroeger meemaakte. Mijn herinnering laat met gelukkig nog niet zo vaak in de steek.

Terugkijken is leuk, maar ik kijk op dit moment ook graag vooruit. Naar de dag waarop ik 75 hoop te worden bij voorbeeld. Nooit verwacht en misschien toch gekregen. En intussen volgde ik het verkeersexamen van de kleinkinderen, de sponsorloop van Luuk, het verjaardagslijstje van Sven, de prachtige cijfers die Robyn boekt op de middelbare en ben ik er absoluut niet bang voor, dat Anouk geen middelbaar diploma zal halen. En Youri, die gaat na dit jaar ook naar de middelbare. Hij heeft er wel zin in, want de basisschool is hij eigenlijk wel een beetje beu, ontgroeid, zou je ook kunnen zeggen.

En zo gaat alles zijn gangetje en ik mag erbij zijn; nog altijd!

(Bron: familiearchief f. van Son).

 

Zeg nou zelf....

Ik heb kennelijk weer bijgetekend. Na het controlebezoek aan mijn cardioloog en een electrocardiogram, bloedonderzoek en bloeddrukmeting kwamen José en ik donderdag bij het Amphia weer blij en toch weer verrast buiten. Ze was tevreden. De kwaliteit van mijn hart was zo ongeveer gelijk aan de situatie van een jaar geleden, alleen het bloedbeeld was iets minder, maar dat kan ook volgens de cardioloog liggen aan het feit, dat ik in de afgelopen weken toch wat ziekte-ellende heb gehad. Zoals een behoorlijke virusaanval en ritmestoornissen, een verkoudheid en algeheel malaisegevoel deden me enkele keren al om zes uur ’s avonds mijn bed opzoeken. Zoals ik me nu voel, kan ik er weer even tegen. Dat moet ook wel, want er is veel te doen. Aan hard werken is nog zelden iemand dood gegaan. ‘Ledigheid is des duivels oorkussen’, zo riep mijn oma al.

Verrast

Maar eerlijk gezegd zijn we toch weer verrast. Ik zit immers al geruime tijd in de extra tijd, sinds ik op 23 juni 2023 te horen kreeg dat ik nog maximaal een jaar te leven had….. Ik ben een vechter. Niet dat elke dag even lekker verloopt en aan het begin van de avond moet ik toch weer even bijtanken. Voldoende rust nemen, goed eten en drinken, een uitstekende verzorging door José, die mij ondanks haar eigen medische problemen toch steeds met raad, maar vooral daad terzijde staat. En ik blijf me vasthouden aan iemand die me nog nooit in de steek heeft gelaten en op wie ik nog steeds een rotsvast vertrouwen heb.

Je moet er ook zelf iets aan doen.  Zo blijf ik voorzichtig en uit de buurt van grote groepen mensen zo ver dat kan. Als de fysiotherapeut verkouden is, krijg ik een belletje of ik liever misschien een keertje oversla. Ik zit elke ochtend op de hometrainer, -van veel beweeg ik niet, om dat het niet kan-, ik heb er de energie en kracht niet voor. Toch loop ik in het ziekenhuis de lange gang heen en terug, ga mee de winkels in met José om samen boodschappen te doen en draai ik niet om, als ik mijn auto niet ergens voor de deur kan parkeren. Een regelmatig leven houdt mij op de been, denk ik.

Gewoon door

Het leven gaat intussen gewoon door. Op maandag komen de jongens weer tussen de middag eten. Maandag had Youri snacks gekozen en komende maandag staat op verzoek van Cas tosti op het programma. José werd woensdag weer gewoon opgehaald om naar de schilderclub te gaan. Ze was wel vroeger thuis dan normaal, want er waren maar een paar schildervrienden en vriendinnen niet gekomen, kon ik uit haar reactie opmaken. Donderdagavond ging ik naar het begin van de vorming van een nieuw College in mijn gemeente en gisteren maakte ik weer mijn wekelijkse pagina in ons weekblad. Je mag best weten dat ik blij ben, dat ik er nog altijd bij mag zijn.

Met de dingen die ik zelf niet kan veranderen, heb ik tegenwoordig makkelijker vrede. Zo zie ik NAC gewoon degraderen omdat ze het sinds begin seizoen al vertikken om een scorende spits aan te trekken; zo ben ik niet zo geërgerd als vroeger, als het regent en ik er met de scootmobiel door moet. Ga dan met de auto, zou je zeggen. Maar door mijn uiterst geringe mobiliteit ben ik net zo nat, omdat ik tergend lang erover doe om uit de auto te stappen en met mijn twee krukken naar een gebouw te lopen. Ik berust er dus maar gewoon in.

(Bron: familiearchief f. van son).

Juna's lichtje.....

Vandaag 21 maart, nu acht jaar geleden, werd in 2018 onze kleindochter Juna Elynn geboren. Zij mocht niet bij ons blijven helaas. Wij konden haar nooit in onze armen nemen. Gelukkig mochten we wel afscheid van haar nemen.
Voor ons hele gezin kleurde die dag zwart in onze herinnering en in het boek van onze familiegeschiedenis. Wij vergeten haar niet. Ons kleine vlindertje. Sinds die dag brandt er ter herinnering en nagedachtenis eeuwig een lichtje voor haar op het internet. Rust zacht lief vlindertje!

(Bron: familiearchief f. van son)

 

Pensioen brengt rust…..

Een geriatrisch arts op maandagochtend over de vloer, controle op de hartfalenpoli van het Amphia op de vroege dinsdagochtend, medicijnen ophalen voor José op dinsdagmiddag en dan donderdagochtend voor mij nog fysio. Lijkt me wel weer genoeg medisch werk voor ons voor één week. Dinsdag moest ik fysio afzeggen omdat ik uiteraard met José mee ging naar het Amphia.

Ik had het daarnaast druk met het schrijven van artikelen voor mijn wekelijkse pagina in weekblad De Langstraat. Een Interessant, maar vooral ook moeilijk onderwerp en uiteraard ook over de komende verkiezingen. Daarvoor ging ik uiteraard donderdagavond naar het speciale lijsttrekkersdebat om ook daarover onze inwoners te kunnen informeren, zo snel mogelijk digitaal en schriftelijk komende week. Automatisch brengt dat met zich mee, dat elke vrijdag, -zeker de ochtend- volledig in het teken staat van het schrijven, zoeken naar foto’s en redigeren van mijn pagina. Dan mag je ook nog even in de agenda zetten, dat José woensdagavond naar haar schilderclub is. Voor mij een hangavond die woensdag. Daar was ik wel aan toe. Donderdag tussen de middag kwamen ‘de jongens’ bij ons eten. Normaal doen ze dat op maandag, maar dat was deze week door onze afspraak op die dag niet mogelijk. Wie zei er eigenlijk dat je bergen met rust krijgt als je met pensioen gaat…..

Onverstoorbaar

De natuur gaat zoals je mag verwachten, onverstoorbaar zijn gang, als je hem maar met rust laat. Bij ons is de amaryllisbol opnieuw gaan groeien. Waarschijnlijk is het warme weer de oorzaak. In de afgelopen weken kwam uit de bol opnieuw een lange stengel met een knop in top. Even wachten tot de Kerstamaryllis die we jaarlijks van Inge krijgen, wellicht met Pasen wéér een bloem op tafel tovert. Als je de natuur maar gewoon zijn gang laat gaan.

NAC

Laat ik deze week eens een keertje stilstaan bij NAC, mijn favoriete club. We worden niet erg verwend dit seizoen. Een 3-3 thuis tegen Feyenoord is het laatste van de paar wapenfeiten dit seizoen. Het is allemaal nog lang niet voldoende om degradatie te ontlopen. Zeker nu ze ook weer Greiml drie wedstrijden kwijt zijn, dankzij een domme overtreding. In de komende weken moet NAC punten binnen harken, anders wordt het volgend seizoen gewoon weer Keukenkampioendivisie. Ik roep al vanaf begin seizoen dat er een echte spits nodig is. Er is te lang gewacht, vrees ik. We hebben die echte nog steeds niet binnen. Ik ben benieuwd wie er na dit seizoen een andere club mogen zoeken, en wie uit zichzelf gaat op weg naar positieverbetering. Ik vrees dat we het komende seizoen weer van voor af aan moeten beginnen.

Wat komt

Komende week mag ik maandag bloed laten prikken, ter voorbereiding op het naderend controlebezoek aan de cardioloog. Dinsdag is het weer retourtje Amphia voor een medische ingreep bij José. Ze kan meteen mee terug naar huis. Dat is dus een meevaller. Donderdag is de geboortedag van mijn moeder. Zij werd geboren op 19 maart 1924. En komende zaterdag staan wij weer stil bij ons vlindertje Juna Elynn, die op 21 maart 2018 werd geboren. Dankbaar dat we afscheid mochten nemen van onze kleindochter, die we helaas nooit in onze armen konden nemen. Een zwarte bladzijde. Ze blijft in onze herinnering en telkens als ik een vlindertje zie, denk ik nog steeds aan haar. Sinds die 21^e maart brandt op het internet eeuwig een lichtje voor haar.

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Prachtige week....

We hebben in meerdere opzichten een prachtige week achter de rug. Dat kan ik zonder overdrijving zeggen.  Het weer was heerlijk lenteachtig; de jongens, -onze Youri, Cas en Sem- kwamen na maanden op maandag tussen de middag weer bij ons eten en José en ik kunnen daarvan nog altijd echt genieten. Ook de kleinzonen bleken in hun nopjes. En we hoefden maar één keer naar het ziekenhuis deze week om bloed te laten prikken.  In de komende twee weken is dat wat de medische zaken betreft, weer heel wat anders.

Het is al op …..

Even iets van me afschrijven deze week…. Het is vandaag pas 7 maart, maar ons eigen risico voor  ‘de zorg’ blijkt al anderhalve maand meer dan opgebruikt. Zowel voor José als voor mij. Onze zorgverzekeringen waren er als de kippen bij om een factuur te schrijven voor ons ‘eigen risico’. Graag betalen binnen twee weken, schreef er een. Gelukkig is gespreide betaling mogelijk, want in één keer, twee maal € 385,00 aftikken is mij wat te gortig. Er moet ook elke maand immers net als bij iedereen een behoorlijke zorgpremie worden betaald.

De kosten van de zorg rijzen de pan uit, dat kunnen we overal lezen. Maar ik denk, dat er best een behoorlijke luizenkam kan worden gehaald door de opzet en het gebruik van onze prima zorgmogelijkheden. Begin eens met al die administratieve rompslomp te verminderen. Pak daarnaast -en dan bedoel ik écht- de cowboys eens aan, die veel meer zorguren declareren dan de mensen krijgen, die de zorg echt nodig hebben. Zo verdwijnen er enkele miljarden al in de zakken van criminelen. En er is echt meer. Hoe haal je het in je hoofd om te bezuinigen op de zorg.

Ga er eens verder met de bezem doorheen voordat je bezuinigt. Kijk, mensen die ziek zijn en er niets aan kunnen doen, dat zij chronisch ziek zijn, laat ik buiten beschouwing. Maar ze worden wel over één kam geschoren met degenen die er maar op los leven en zich niet bekommeren bij voorbeeld om gezond te eten en drinken en ook verder gezond te leven. Een vooreeldje? : ‘Te dik? Dan snel ozempic’. En dat dat geneesmiddel wel in combinatie moet met lichaamsbeweging en dieet, dat vergeet een aantal graag snel en men gaat door met de ongezonde levensstijl. Zo kan ik best nog wat meer dingen bedenken. Waarom niet het zorgstelsel eerlijk herzien? Denk aan het motto ‘de vervuiler betaalt’. Dat kan best eens nader onder het vergrootglas, denk ik. En stop met dat hyperig gedoe. ‘Stoptober’ en ‘Dry january’ en dat soort acties kosten onnodig veel zorggeld. Recht je rug en stop zelf met roken en te veel drinken. ‘Ik kan het niet, ligt op het kerkhof’, riep mijn oma al en ‘niet willen ligt ernaast’. 

Binnen de zorg zelf kan ook nogal wat veranderen. Veel te weinig handen aan het bed in vergelijking met het aantal ‘bazen’ dat nodig zou zijn om alles goed te regelen. Maar genoeg geklaagd. Het is vechten tegen de bierkaai. Als het eigen risico dankzij dit kabinet omhoog gaat, dan kan je op je vingers natellen wat dat in ons land gaat opleveren. En dan niet de maandelijkse premie weer maar verhogen in ruil voor een kleine of geen eigen risico.

Het weer is te goed om me daar verder aan te ergeren. Wij gaan komende weken weer een paar keer naar het Amphia of er komt een medicus bij ons thuis. Maar ja, wij hebben er niet om gevraagd of naar gehandeld of losbandig geleefd, om nu extra zorg nodig te hebben.

(Bron: familiearchief f. van son).

Over zee...en knabbelspek!

We zijn voor het eerst dit jaar weer naar zee gegaan. Afgelopen woensdag was het erg mooi en zonnig. Een keer een wat langer tripje. We gingen naar West-kappele, omdat ik daar dicht bij zee kan zijn op de panoramaroute, zonder eerst het duin over te moeten klimmen, want dat lukt me niet meer. Maar wij zien de zee altijd graag met aanrollende golven, liefst wat onstuimig zelfs, maar daarvan was woensdag totaal geen sprake. Het water had meer weg van een biljartlaken. Is toch minder leuk. En er was nauwelijks wind en er waren ook geen bulderende, opspattende golven, die je zo goed kan horen en haast ook ruiken, die surfers en gliders uitnodigen om het water op te zoeken om hun sport of liefhebberij te beoefenen. Opvallend was ook dat er slechts twee campers met Duitse nummerplaat op het deel voor het strand stonden; de tuinstoeltjes weliswaar uitgeklapt en het tafeltje naast de camper. Maar anders zie je altijd veel meer oosterburen, die ook daar de zee opzoeken. Het was ondanks de hoge lenteachtige temperaturen dan ook pas 25 februari. Op het terras in Westenschouwen was het te merken, dat er nog weinig personeel is. Dat tijdens het bedienen, meer kilometers aflegde dan tijdens de marathon. Hadden de eigenaren dat goede weer dan niet zien aankomen? We moesten in elk geval liefst een uur en vijf minuten wachten op twee broodjes met uiteraard vis. Die moest zeker nog gevangen worden… De alcoholvrije biertjes waren er wel snel. Eerlijk gezegd is het dan natuurlijk geen straf om op het terras te zitten. Maar het betekende wel, dat we pas veel later dan gepland thuisreis konden beginnen. Vervelend, want José moest ’s avonds naar de schilderclub. Om weer een nieuw kunstwerk te maken. Er was nog wel een voordeeltje. Pas vanaf 1 maart moet er parkeergeld worden afgerekend. Kleine meevaller dus. Om de verkeersdrukte te vermijden, heb ik bij het Hellegatsplein meteen de afslag Willemstad genomen. Binnendoor ken ik die weg op mijn duimpje. Zo voorkwam ik in elk geval eventuele spitsfiles. Daarnaast… wij pakken graag de binnenwegen.

Vakantie

De vakantie voor de kleinkinderen zit er weer op. Cas en Sem stonden even voor het eerst in de sneeuw op de lange latten en ook van Luuk weet ik, dat die zich uitstekend heeft geamuseerd, onder meer bij het spoorwegmuseum. Ik zag diverse foto’s voorbij komen van een heerlijk buiten spelende kleinzoon. Ik denk dat Youri zich vooral met voetbal heeft beziggehouden. Dat is immers zijn allerliefste vrijetijdsbesteding. Binnenkort zal het wel weer vakantie zijn of op zijn minst een vrije dag of zogenoemde studiedag. Het houdt maar niet op. Die Youri begint nu aan zijn laatste maanden op de basisschool. Spannend hoor, die overstap naar ‘de middelbare’. Zijn zus Anouk doet haar best om haar examen zo af te werken, dat zij juist die middelbare school achter zich kan laten. Dat gaat haar zonder twijfel lukken.

Ze komen weer

Youri, Cas en Sem komen maandag tussen de middag weer bij ons een boterham eten. Dat heeft maanden om gezondheidsredenen stilgelegen. Nu kan het weer. Er is afgesproken, dat ze met zijn drietjes van school naar ons komen lopen. Wij zorgen wel dat ze op tijd weer op school zijn. José zorgt dat de tafel gedekt is en het eten op tafel komt, zodra de mannen binnen komen. Fijn dat alles weer zijn gangetje kan gaan. Youri was de laatste keer aan de beurt om te kiezen wat we zouden eten, maar die ‘laatste’ keer kwam er toen niet. We zullen eens kijken of de slager knabbelspek heeft. Dat was immers zijn keuze toen. Dat zijn we in elk geval niet vergeten!

(Bron: familiearchief f. van son).

 

We wagen het erop....

Zes jaar geleden gingen José en ik voor het laatst echt op vakantie. Dat was per vliegtuig naar Lanzarote, een van de Canarische Eilanden. Na jaren hebben we vorig jaar drie dagjes een hotel geboekt langs de Moezel en dat is ons erg goed bevallen. Dit jaar hebben we de stoute schoenen aangetrokken en hebben over een vakantie nagedacht, en inmiddels geboekt!

Ik heb eerst zelf gezocht en daarna samen met Elke gekeken naar een geschikte verblijfplaats. Zij kan dat het beste; heeft ervoor gestudeerd. Het werd uiteraard een hotel. Dat wil zeggen, per auto bereikbaar, niet al te ver en geschikt voor mensen die met twee loopkrukken moeten lopen en de trap niet meer op kunnen.

Het vliegtuig is slecht voor ons hart op dit moment , dus bleef de auto over. Uiteraard zijn wij geen mensen die ons bruin laten bakken aan het strand in de brandende zon. Wij kiezen eigenlijk meer voor een vakantie waarin we veel kunnen zien en dan het liefste cultuur, natuur en geschiedenis.  We hebben voor komende zomer een plek gevonden in Bourgondië. We zijn daar ooit eens geweest in Ozolles, maar nu gaan we meer zuidelijker.  Naar Montceau-les-mines. Mooi hotel en we moeten nu op zoek naar de beste route, want we gaan dus met de eigen auto. Dat heb je, als je eigenlijk nauwelijks nog mobiel bent. Dan is eigen vervoer tot je beschikking hebben, eigenlijk zowat een must. Maar geen haast, er is immers nog tijd volop, voordat het zomervakantie is.

Kijken, kijken

Tijdens onze tripjes willen we veel zien. Dat komt dan mooi uit, want er zijn prachtige plaatsen met kathedralen, of de rots van Solutré, waar de bewoners in de oertijd de wilde paarden opjoegen, die vervolgens te pletter stortten en konden worden opgegeten. Ook zijn er schilderachtige dorpjes in die regio te over met veel galerietjes en kleine terrasjes om te kunnen genieten. Maar dat niet alleen. Wat dacht je van een nog openbaar te bezichtigen merovingische begraafplek uit de zesde en zevende eeuw in het dorpje Curtil-sous-Burnand en grafvondsten daaruit in een museum; of een boeddhistisch klooster, dat we overigens ook vorige keer hebben bezocht, maar dat behoorlijke indruk op ons heeft gemaakt toen.  Of Cluny, bijzonder belangrijk voor het kloosterleven in de middeleeuwen en ook voor mijn voorouders. Dan heb ik het nog niet gehad over de kastelen en de Morvan, een natuurrijk gebied. Ik denk dat we dagen te kort gaan komen, als we alles willen zien. Je snapt natuurlijk dat ik op mijn gemak ga kijken waar we, - en op welke manier-, naar toe kunnen gaan. Dat soort dingen doe ik graag. Plannen en proberen me daaraan te houden. Tijd genoeg om dat allemaal op mijn gemak in kaart te brengen. Maar we hebben er nu al zin in….

Carnaval

Ja, het is weer voorbij, de carnaval. De kleinkinderen zullen hier en daar genoten hebben, al was het zonder twijfel wel wat koud. Ik heb onze optocht via de lokale tv-zender bekeken. Het was mij te koud om langs de kant van de route te komen. De optocht: het oude liedje, mooie wagens die erg lang stil staan, maar vooral mensen die het gezellig hadden. Diverse wagens en groepen uit carnavalsdorp de Haaykaant reden en liepen ook bij ons mee.  Een van de sterkste en goed carnavaleske creaties vond ik bij de ‘vergeten groenten’, de artisjok of in carnavalstermen: ‘art die sjokt’.

Verrassend

Nu gaan we weer door naar juli. Dan word ik 75 jaar. Wie had dat kunnen denken, toen ik op 23 juni 2023 te horen kreeg, dat er mij nog hooguit één jaar restte, vanwege de eindfase hartfalen, waarin ik was beland. Goede zorgen, een rotsvast vertrouwen en doorzettingsvermogen, wekelijks twee keer fysio en dagelijks op de eigen hometrainer, positivisme en steun van José, houden mij nog altijd op de been. Ik mag nog steeds genieten van haar, van onze (schoon) kinderen en kleinkinderen. Daarvoor ben ik erg dankbaar. Ik wil uiteraard doorgaan, zo lang het me gegeven is. Ook al zijn er naast redelijk goede dagen ook veel onprettige dagen, waarop ik nog minder kan dan nu normaal gesproken….. en dat is al niet bijster veel. Goed, vanavond weer eens gezellig thuis bij een van de schildervrienden van José een gezellig etentje en er moet getankt worden bij onze zuiderburen. Komende week weer twee keer Amphia. Da’s ook vertrouwd…..

(Bron: familiearchief f. van son).