Gezellig, creatief en herinnering….

Na een aantal vragen in mijn weekendbericht van vorige week over mijn dieper gravend genealogisch onderzoek naar mijn voorouders, nu weer terug in de huidige tijd. We werden gisteravond vergast op een gezellig etentje bij Elke en Wouter. Natuurlijk waren ook Cas en Sem van de partij. Dat etentje hadden we te danken aan het feit dat Wouter en Elke samen rond deze tijd jarig zijn. Dat betekende ook uiteraard het gebruikelijk cadeautje. Maar in dit geval was het dus ook ‘wie jarig is, trakteert’. Ik hoef je natuurlijk niet te verklappen, dat het een gezellig avondje werd. En over de keukenprestaties van Elke kan ik kort zijn. Heerlijk!

Een culinair voorafje, groene asperges met kunstige aardappeltjes en ossehaas en tiramisu als toetje. Om je vingers bij af te likken. Wouter liet weten, dat ze die kookkunst van haar moeder heeft geleerd… en dan weet je het wel!

Actrice Robyn

Ja hoor, onze familieactrice Robyn heeft een geslaagd officieel eerste optreden gehad met haar nieuwe toneelgezelschap. Ze had nog een klein rolletje, zo liet mama Tara weten, maar ‘wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd’. Uiteraard kreeg ik nog een overzichtfilmpje toegestuurd. Ze had het naar haar zin, vertelt zij. Een plaatje uit die video in dit weekendbericht.

Creatief

Ja. Robyn is erg creatief. Dat weten we, maar haar kleine broertje Luuk begint ook al in die richting. Hij maakte een mooi schilderij. Ook het eindresultaat mag er zijn. Luuk is immers nog maar net enkele maandjes op de basisschool.

Elk jaar weer

Je weet het. Elk jaar op 4 februari moet en wil ik erbij stilstaan, ook al is het al erg lang geleden. Op 4 februari 1972 stierf mijn vader plotseling. Komende woensdag is het weer die dag. Nee. Het slijt niet, al is het dit jaar al 54 jaar geleden. Precies zo lang geleden als het jaar waarin hij stierf. Hij zou dat jaar 1972 in oktober 54 jaar worden. Ik mis hem nog altijd. Geen kans gehad om mijn vrouw en kinderen aan hem te laten zien; geen kans gehad om dingen aan hem voor te leggen om raad; geen kans gehad om nog zoveel jaar met en van hem te leren, met hem te praten en van hem te genieten. Onze kinderen hadden geen opa. Nee. Het slijt nooit. Ik heb deze week uit mijn archief de foto opgediept voor op mijn facebookaccount, waarop hij samen met zijn voetbalmakkers bij NAC met zijn elftal kampioen werd na het seizoen 1936-1937. Vaak ging ik als opgroeiende jongen met hem naar NAC. Hij genoot van sport, ook nadat hij zelf als actieve sporter was gestopt. In dit weekendbericht helpt mijn pa me bij het plakken van mijn fietsband, op weg naar een vakantie op het Zilverstrand in Mol in het jaar voordat hij stierf.

(Bron: familiearchief f. van son).

 

€ 1.41,1 en genealogische puzzel….

Weer een voordeeltje binnen. De auto weer volgetankt bij onze zuiderburen. De kosten: € 1.41,1. Een koopje toch. En een station elders in het dorpje zelfs een liter voor 1 euro 39,7 verkrijgbaar.

Maar daarover ga ik het deze week niet verder hebben.

Deze keer verder alleen aandacht voor genealogie en een keertje zonder foto’s. Het is puzzelen geblazen. Ik ben al geruime tijd bezig met lezen en nazoeken.  Mijn vraag is: kloppen mijn onderstaande gegevens:

Arnoul I de Florennes

Ik ben op zoek in het nageslacht van Arnoul I van Florennes die getrouwd was met Ermentrude van Verdun. We zitten dan in ongeveer 1050. Ik ken de namen van hun kinderen, maar ben met name geïnteresseerd in hun zoon Gautier/Wautier de Florennes, die getrouwd is met een zekere Hildeswinde N.

Dat echtpaar zou volgens mijn ‘potloodgegevens’ drie kinderen hebben. Een zekere Adon (wat eigenlijk ‘heer’ betekent), Gauthier en dochter Condrade. Die Gauthier wordt niet meer ‘de Florennes’ genoemd, maar de Marbais. Ik vind hem terug in de 'Arbre de Marbais' volgens 'Annales de la société archéologique de Namur', tome douzieme, 1re livraison, typographie de ad. wesmael-charlier 1872'.

Marbais

De familie de Marbais bezat zowel in Brabant als in het graafschap Namen zeer belangrijke heerlijkheden, dat verklaart waarom ze in diverse akten nu eens als vazal van de hertog van Brabant, dan weer als vazal van de graven van Namen voorkomen. Bij mijn Marbais-gegevens vond ik ook dat Engelbert van Schoten langs de vrouwelijke lijn erfgerechtigd was in het domein Villers van het Huis Marbais. Hij hoorde ook tot de medestichters van de Abdij van Villers. De alliantie Breda, Schoten en Villers, Marbais is niet zo vreemd. De Heerlijkheid Wezel ('s-Gravenwezel) naast Schoten, bleef tot 1280 bezit van de Heren van Marbais. ("Godefridus de Breda et Henricus frater eius, Wilhelmus de Dunglebert et Gerardus frater eius, Gerardus de Marbais, Balduinus frater eius et Paganus de Marbais". (Bron: Willem van Dongelberg heet in oorkonden van 1150 en 1154 frater (broer, halfbroer?) van de Hendrik van Jauche, die van elders bekend is als een van de medestichters van de abdij Villers en dus aan het Huis Marbais geparenteerd moet zijn geweest. (Analectes pour servir à I'histoire ecclésiastique de la Belgique, XXIII (1892), p. 317 (1150). Bulletin de la Commission royale d'histoire, 4e série, tome X (1882), p. 183 (1154).

Zoon Wouter

De zoon van Gauthier de Marbais die getrouwd was met een zekere Ermengarde, heet Wouter II de Marbais. Hij zou getrouwd zijn met Gisele de Loupoigne. Hij, zijn zoon Gerard en de Loupoignes, hun schoonouders, toonden altijd grote genegenheid voor de monniken van Gembloux. Gerard, zijn zoon vergrootte de bezittingen van dit klooster in Sirieux met 15 bonniers en voegde er tienden aan toe, nadat hij zijn zoon, ook Gérard genaamd, had verloren. (Uit: http://www.echarp.be/twcgen10.php (transcriptie van 'Tarlier en Wauters':'Geographie et histoires des communes belges', door Wilfred Burie). (‘Walter de Marbais, fils de Walter , sire de Marbais, épousa la fille du seigneur de Loupoigne et devint ainsi neveu de Gondrade, femme de Lambert de Courcelles; il fit plusieurs dons à l'abbaye de Gembloux. -Son fils Hadeward, suit. (Bron: Société archéologique de Namur. XIIme vol. des Annales. Tome douzieme NAMUR. 1872-1873). Walter was ook 'le père du sire Gérard Ier' (Bron: Sigebert de Gembloux , Gesta abbatum Gemblacensium, c. 91, éd. Pertz, p. 557.). (‘Sigebert de Gembloux, Gesta abbatum Gemblacensium, c. 60, éd. Pertz, p. 546. Gautier (I) n'est pas comptabilisé dans la généalogie traditionnelle des Marbais (travaux cités supra, n. 74). Concernant les Loupoigne, voir les quelques éléments réunis par Jules Tarlier et Alphonse Wauters, Géographie et histoire des communes belges. Province de Brabant. Canton de Genappe, Bruxelles 1859, p. 45 et 51, et Steurs, « Franchises... », p. 71, n. 244. Souvret : prov. Hainaut, arr. Charleroi, comm. Courcelles.) Loupoigne vind ik terug in de provincie Waals Brabant (prov. Brabant wallon, arr. Nivelles, comm. Genappes). Ruffini-Ronzani meldt over Gautier in « Enjeux... », p. 298 et 305, n. 41. En faveur de cette filiation précise, outre les prénoms familiaux des Marbais (alternance de « Gautier » et de « Gérard »), on invoquera surtout une charte de 1029 confirmant la fondation Saint-Gengulphe de Florennes par les fils d'Arnoul Ier avant 1015. Cet écrit a été dressé en présence de Godefroid III de Florennes et des héritiers de son frère Gautier, listés parmi les témoins. Or, parmi ceux-ci, figure Lambert de Courcelles, le mari de Condrade (voir supra, n. 78) : DiBe 10292 = Victor Barbier, « Documents concernant la chapitre et la collégiale de Saint-Gengoux, à Florennes », Analectes pour servir à l'histoire ecclésiastique de la Belgique 21 (1888), p. 385-486, aux p. 390-393, n° 2. 

De kinderen

De drie kinderen van Wouter II en Gisele zouden zijn geweest : Gerard de Marbais, ‘dit Hadewart/ le vieux marbais ‘ en zijn broers Machelme en Godescalc. Die zoon Gerard de Marbais zou getrouwd zijn met Judith N, die later ‘douarriere de marbais werd genoemd na de dood van Gerard tussen 1130 en 1145. Volgens De Gesta Abbatum Gemblacensium is "Henricus de Lopun" [de Loupoigne?], "nepos eius Gerardus de Marebaco" na de dood van "filio suo Gerardo", land schonken "in villa Sivirei" [Souvret] aan de abdij van Gembloux, gedateerd "tempore domini Anselmi abbatis" [genoemd voor 1133 in dezelfde bron (Bron: Gesta Abbatum Gemblacensium 91, MGH SS VIII, p. 557.)Volgens Boeren heette de man van Judith, Wouter sr. de Marbais : 'Uit latere bevestigingsoorkonden is af te leiden, dat ook de vader van Hendrik van Jauche tot de oorspronkelijke stichters had behoord. Die vader was de Arnulf van Villers, die in of kort na 1147 op hoge leeftijd overleed, na vermoedelijk de laatste man van Judith van Marbais, te zijn geweest'(Bron: De eerste dynastie van Breda (ca. 1100-1281), door Dr.P.C.Boeren in Jaarboek De Oranjeboom 17 (1964), blz. 4 ev.).

Die Judith zou volgens mijn informatie hertrouwd zijn met Arnulf de Vileyr, die eerder getrouwd was met de ‘douarriere de Jauche’, zo genoemd na de dood van haar man Gerard van Jauche (van Landen?). Zij was (vermoedelijk. fvs) een dochter van Reinier, grootvoogd of oppervoogd van Hasbanië (Landen en omgeving). Zij trouwt als weduwe van Gerard met de weduwnaar Anulf van Villers. Die was toen weduwnaar van Judith de Marbais. (zie ook Dr. P.C. Boeren , die vermoedt dat zij weduwe was van Wouter de Marbais (zie 'de eerste dynastie van Breda' (in jaarboek De Oranjeboom 17, (1964) blz.4).

Kinderen

Tot slot: uit het huwelijk van Gerard en zijn vrouw, die na zijn dood ‘douarriere de jauche’, werd genoemd. (zij was dus mogelijk dochter  van Renier), zouden de volgende kinderen kunnen geboren zijn:  Jean de Jauche, Renier, Balduinus de Jace, (die kanunnik zou worden van het kathedrale kapittel van Sint Lambertus in Luik) en Gislenis de Jace (jauche).

Ik hoop dat je er wijs uit kan. Ik herhaal de vraag: kloppen deze gegevens.   

(Bronfamiliearchief f. van son)

Dat hebben we gehad…

Er was al veel om gevraagd; de witte Kerst. Dat werd het jammer genoeg dan niet, maar wel sneeuwpret en -ellende in de eerste weken van het nieuwe jaar. We gingen de deur niet uit, enkel voor de fysio en José af en toe om een boodschapje. Ik genoot vanachter glas, om het zo maar eens te zeggen van de mooie witte wereld. Toen de sneeuw ging smelten, werd het een drapboel en dat veranderde in gladhid, toen er weer een nachtje voorst overheen kwam, na wat regen. Maar toen de sneeuw en ijs voor het grootste deel weg waren, konden ook wij weer naar buiten. De eerste autorit was, hoe kan het anders, naar Meerseldreef voor het heerlijke en gezellige kopje koffie met appelflap. José fleurde helemaal op. Die heeft aan dagen binnen zitten nu eenmaal een broertje dood en gaat graag ‘bij de paters’ op de koffie, al heeft ze er nog nooit een pater gezien. Maar de koffie vind ze heerlijk en soms is er ook een alcoholvrije Leffe blond als ‘toetje’.

Tuingletsjer

We konden ook na het sneeuwgedoe nog een dagje genieten van onze tuingletsjer in de voortuin. Ik kon het niet laten om die toch ook weer even op de gevoelige plaat vast te leggen. Die tuingletsjer smelt langzaam weg. Zal wel komen door de klimaatverandering … Dit weerfenomeen blijft nu voor het nageslacht in elk geval bewaard.

Schilderes

José kon tot haar grote vreugde afgelopen woensdagavond weer naar de schilderclub, nadat het twee weken niet kon vanwege de kerstvakantie en de sneeuw. Ze is weer vol goede moed begonnen aan een natuurschilderij. Zij weet ook die zachte kleuren zo goed te vatten. Van de lerares mag ze er thuis aan doorwerken, maar ik weet niet of zij daar aan toekomt. We wachten af. Ik vind het begin van woensdagavond in elk geval veel belovend. En José heeft het – zo blijkt uit alles- woensdag echt naar haar zin gehad. Weer opgehaald en thuisgebracht door vriendin Petra, vertelde ze volop over wat er die avond gebeurd was. Blij dat ze het naar haar zin heeft op haar wekelijkse uitgaansavondje. En ik, ik heb deze keer met een schuin oog gekeken naar de als spannend aangekondigde wedstrijd in de strijd om de KNVB-beker: AZ-AJAX. Laat er dat spannende maar af. Ontluisterend was een beter woord, denk ik. Ajax kansloos uit de beker.

Gezellig en lekker

Vorige week was het de beurt aan het gezin van Elke. Deze week kwamen Meike, Ronald, Anouk en Youri, en wel gisteravond bij oma eten. Ze had kenelijk de lievelingspot van de kleinkinderen gemaakt. Spercieboontjes met gebakken aardappeltjes en een varkenshaasje. Met omajus natuurlijk, maar voor Youri waren het toch vooral de heerlijke gebakken aardappelen “altijd met zo’n lekker korstje bij oma”, zo glunderde hij. Youri en ik hebben gezellig over het voetbal gepraat; Anouk en ik over haar prima punten op school. Toen de kinderen hun eigen ding gingen doen hebben we samen met Ronald en Anouk gezellig bijgepraat over de dingen die ons bezig houden. Kortom: weer een gezellig avondje, waarop José weer kon doen wat ze het liefste doet: zorgen!

(Bron: familiearchief f. van son).

 

 

Zegge en schrijven 2 keer…..

Zegge en schrijven twee keer ben ik buiten geweest deze week. Eerst voetje voor voetje door de achtertuin, naar de scootmobiel en via de brandgang naar de straat rijden. Doel van die hachelijke ondernemingen was de fysiotherapie. Want ik loop nu nauwelijks, -enkel op en neer naar de toilet in de gang-, dus moest ik wel twee keer per week naar de fysio gaan. Zeker omdat de week tussen kerst en nieuwjaar ook geen fysio mogelijk was. Niet dat ik elke dag mijn oefeningen thuis vergeet. Nee. Ik stap elke ochtend op de hometrainer en maak dan tweehonderd omwentelingen met de trappers. Dan is mijn toch ondanks alles wel sterke hart weer op gang geholpen. Maar nu ik niet naar buiten kan, loop ik ook niet naar de auto of in de winkel, waardoor ik toch wel wat stijver ben geworden. Fijn dat er fysio is! Ik vind het op Zich niet zo lastig om thuis te blijven ik heb genoeg om handen. José heeft er veel meer moeite mee. Zij wil elke dag toch wel even weg uit huis. Zo maar een stukje rijden langs leuke weggetjes of bos of een boodschap. Ze wordt wat onrustig, als ze een hele week moet binnenblijven. Prettig dat Elke aanbood om even mee boodschappen te gaan doen.

Niet omheen

Ik kan er natuurlijk niet omheen. Sneeuw. Ons land ligt zowat plat. Maar laat ik het bij de liefhebbers van de sneeuw houden. Daar hoor ik overigens ook bij. Ik kan er tijden lang naar kijken. Die witte wereld is prachtig van achter glas. De bomen dragen de sneeuw, de takken zijn wit en het landschap ziet er prachtig uit. José denkt natuurlijk al onmiddellijk aan een schilderij van een winterlandschap, bij voorbeeld in onze tuin. Maar wie er echt blij mee zijn, dat zijn de kleinkinderen, denk ik zo maar. Sleeën en in de sneeuw spelen. Ik weet niet of de scholen waarop onze kleinkinderen zitten, de term ‘ijsvrij’ al in het rooster hebben opgenomen. Ik kan me één keer vaag herinneren, dat ik ijsvrij heb gehad. Als kleuter. Er lag zo veel sneeuw, dat er geen doorkomen aan was. Thuisblijven dus toen. Ik is al weer wat jaartjes geleden, dat we een behoorlijke hoeveelheid sneeuw kregen. Dat moet in de coronatijd zijn geweest. Ik heb nog foto’s in mijn archief waarop Cas met papa en mama langs kwam. Buiten blijven natuurlijk, en wij zwaaien van achter glas en uit de open voordeur.  Maar hoeveel sneeuw er ook ligt nu, het is nog niets, vergeleken met de strengste winter uit de afgelopen eeuwen. Die van 1708 op 1709.

Da’s pas winter

Die winter van ruim 3 eeuwen geleden kende bij voorbeeld in Friesland een temperatuur van min 24 graden celsius. Er zijn natuurlijk mooie verhalen bekend. Zo zou de inkt in de inktpot bevroren zijn in Dendermonde, zelfs bomen die onploften van de extreme koude (schijnt te gebeuren bij wekenlange strenge vorst met loofbomen). Volgens de meest gangbare cijfers zouden in Frankrijk alleen al meer dan 500.000 mensen omgekomen zijn in die vreselijke winter. Vogels vielen massaal dood neer, vee die stierf bij duizenden. Van Rusland tot Zuid-Italie, van Noorwegen tot zuid Spanje van de Oeral tot Ierland vroren alle rivieren dicht, en was er zelfs zee-ijs in de Middellandse Zee. Vissers vroren massaal dood op hun boten.

In die verschrikkelijke winter begon de zwaarste koude op 6 januari en dat zou tot diep in maart voortduren. Tot diep in april kon je wandelen op de bevroren Oostzee, lagunes in Venetië bleven 2 maand dichtgevroren. Het Zweedse leger moest alle militaire activiteiten staken, omdat de paarden massaal doodvroren in de stallen. Door dit fenomeen van die vreselijke winter werd massaal de aardappel geïntroduceerd in Europa als voedingsmiddel. Pas tegen de vooravond van de Franse Revolutie zou er weer een reeks superkoude winters zich voordoen in heel Europa.

Die van 1963

Ik kan me de winter van 1963 nog heel goed herinneren met de elfstedentocht met de heroïsche winnaar Reinier Paping op de Bonkeveen in Leeuwarden. Toen was het in ons land ook bar en boos wat het vriezen betreft. Bij de start vroor het liefst 18 graden op die 18^e januari. Om 9 uur was de temperatuur opgelopen tot ongeveer -4°, maar een noordoostenwind stak rond die tijd op en nam geleidelijk toe tot krachtig. De temperatuur daalde van -6° om 11 uur tot -10° tegen middernacht. De combinatie van matige vorst met de krachtige en af en toe harde oostenwind zorgde voor een zeer lage gevoelstemperatuur. Daarnaast was er veel stuifsneeuw, terwijl over Friesland al een pak van 20 cm sneeuw lag. Het ijs was op veel plekken amper begaanbaar. In het ijs zaten ontelbare scheuren, hobbels en spleten. 

Genoeg zo, over de sneeuw. Honderden vluchten op Schiphol vielen uit; de treinen reden nauwelijks normaal en bussen reden vrijwel niet. Een paar dagen deze hoeveelheid sneeuw kan ons land duidelijk niet aan, ondanks het vele werk van de strooiers en sneeuwschuivers van onder meer Rijkswaterstaat. Veel straten bleven nauwelijks begaanbaar. Maar het is mooi om te zien. Alleen als het dooit, blijft er een onbeschrijflijke bende achter. Van de mooie witte wereld is dan nog bar weinig over. Ik moet zeggen dat zelfs het fietspad op weg naar de fysio donderdag mooi schoon was. Dinsdag overigens nog niet. Wel is het een hele tour om van dat fietspad een bocht te maken of de weg op te rijden om over te steken. Daar moet je een ongelijke hobbel ijs over en dat valt niet mee. De bemanning van de strooiwagens en sneeuwschuivers hier in onze gemeente verdient wat mij betreft een tien met een griffel. Over de anderen kan ik niet oordelen. Mijn wereldje was deze week erg klein… 

Gezellig

José vindt het gezellig als er af en toe iemand komt eten. Dit keer nodigde zij het gezin van Elke uit. Altijd gezellig, al kon Wouter er niet bij zijn. Voor de komende week is Meike al uitgenodigd. Zij komen vrijdag genieten van oma's kookkunt. Want dat kan ze nog altijd.  

(Bron: familiearchief f. van son) 

 

Eerste verandering een feit...

Ik begin met iedereen die dit leest een gezond, gelukkig en liefdevol 2026 toe te wensen. Niet omdat het erbij hoort, maar omdat ik dat werkelijk toewens. In de nacht van Oud op Nieuw kregen we al wat appjes van de kinderen, of werd er video gebeld. Op nieuwjaarsdag kwamen Tommy, Nienke en Sven en ook Wouter, Elke, Cas en Sem, om ons een gezond en gelukkig nieuwjaar te wensen. Daarna is José spoorslags begonnen om de kerstboom in te wisselen voor een leuke groene plantenhoek. De eerste verandering in het nieuwe jaar was al om tien over vijf ’s middags een feit. Je mag even meegenieten.

10 jaar eerder

Toen het nieuwe jaar was begonnen, pakte ik van achter mijn laptop terloops het mapje van 2016 uit mijn archief. Toen was onze laatste echte ruim twee weken durende zomervakantie. Het reisdoel was toen Lanzarote, een van de Canarische eilanden. Elke had de accommodatie en locatie voor ons uitgezocht en dan ga je zowiezo met een gerust hart het vliegtuig in.  Ik mag zeggen, het is een  hele fijne vakantie geworden, vol met herinneringen. Dat weet ik nog, maar ook op de foto’s is het duidelijk te zien. Lanzarote is vulkanisch, dus dat was toch nieuw voor ons. En inderdaad in het nationaal park Timanfaya zagen we stoom uit spleten in de aarde komen en kon je zelfs aardappelen gaar laten worden boven een gat in de grond. Op het eiland  is heel veel te zien en te beleven. Cueva de los Verdes en Jameos del Agua, terwijl je geniet van adembenemende uitzichten. En wat dacht je van de geisers in het Vuurgebergte, die om de zoveel seconden uitspuiten. Wij zijn echt wel een beetje van uitrusten op een lekker ligbedje aan het strand, maar dan wel maar een uurtje of zo. We doen en zien liever veel. En we genieten van het eten en de manier van leven van de mensen daar. Het moet niet al te toeristisch zijn met rijen hoge hotels langs het strand en ook all inclusive is niet echt aan ons besteed. We willen een keuze kunnen maken. Zo kon ik er genieten van een typisch ‘canarisch’, maar ook van een brits ontbijtje, Dat wilde ik ook nog wel eens nadat ik er in Manchester kennis mee had gemaakt. Dat hebben ze ook daar, maar ook van alle mogelijke vis en visschotels kan ik altijd en overal genieten. Uiteraard gaat het niet alleen om eten. We maken ook tripjes. Zo gaan we een ritje op een kameel zitten in een soort drunense duinenlandschap en brachten we een kijkje in een prachtige cactustuin; maakten samen een onderwatertocht in de oceaan op 30 meter diepte in een onderzeeboot, compleet met schriftelijk bewijs daarvan; gingen de oceaan op met een grote catamaran; José kroop achter op een jetscooter en stoof ver weg over het water van de Atlantische oceaan. Ik niet. Ik zou niet zonder schoenen tegen de catamaran op kunnen klimmen. We vergaten uiteraard ook niet het bijzonder aparte huis in vulkanische rots van kunstenaar Cesar Manrique. We lieten ook het door de Europese unie gesubsidieerde plantenbedrijf niet links liggen. José kocht er speciale rode verf bij de cactustuin. En wat dacht je van Jameos del Agua, een van de langste grotten van Lanzarote. Hoogepunt was ook de Cueva de los Verdes, al moet ik zeggen, dat die twee laatstgenoemden me -met toen al twee loopkrukken-, beste veel moeite kosten. Kortom, -maar ondanks dat-, zal je begrijpen, dat dit een prachtige vakantie is geworden, waarop we nu nog steeds met veel plezier terugkijken. Nu zou het allemaal niet meer kunnen. Ik heb al moeite met een drempeltje…. Toch kijk ik zo nu en dan, wat er nog wel zou kunnen… Opgeven staat nu eenmaal niet in mijn woordenboek. Daarom stond vorig jaar een kort verblijf van een paar dagen aan de Moezel op het programma. Geslaagd! Dat mag ik gerust zeggen. Op naar de volgende uitdaging.

10 jaar later

Nu tien jaar later, is er nu net weer een nieuw jaar begonnen. Gisteren reed ik samen met José in de sneeuwbuien naar Breda om bij DEVA een schilderdoek en ‘gesso’ te  halen, zodat ze woensdagavond weer naar het schilderen kan. Ik durfde ondanks de sneeuw en toch hier en daar wat gladde stukken, niet een paar dagen te wachten. De weersomstandigheden beloven voor mijn loopwerk namelijk niet veel goeds komende dagen.  Ik moet er niet aan denken om uit te glijden en te vallen. Met een paar ijskoude handen liep ik met José terug samen op weg naar onze geparkeerde auto. Ben ik blij dat we op vrijdag die schilderspullen gingen halen. Toen ik vanochtend uit het raam keek, zag ik meteen mijn gelijk. Sneeuw! Nog geen heel pak, maar het was wel een witte wereld. Gevaar en binnen blijven dus.... Ik vind het wel heel leuk voor de kleinkinderen. Op de laatste twee vakantiedagen toch nog genieten van sneeuw en ijs. Lekker sleetje rijden Sem!

Dankbaar

Het fijne is: ik mag het nog steeds allemaal meemaken. Genieten van José, de kinderen en onze schare van kleinkinderen. Ook nog steeds de wekelijkse pagina in de Langstraat schrijven, af en toe een stukje rijden samen of in Meerseldreef ‘bij de paters’ een bakske drinken, zee, Urk, Zeeuws Vlaanderen en nog veel meer. Ik besef dat ik in de‘verlenging’ bezig ben, maar ja er is kennelijk nog geen eindtijd afgesproken en daar ben ik dankbaar voor. Dat mag je gerust weten. Hopelijk samen op naar de jaarwisseling van 2026-2027. Maak er dit jaar iets moois van, dan probeer ik dat ook.

(Bron: familiearchief f. van Son).

Jakkeren en jagen.....

Bah, wat was het toch misselijk druk in de winkels. Al die mopperende mensen, stuk voor stuk gestrest en vooral jachtig om zeker niets te vergeten voor de Kerst. Duwend en trekkend en vooral in de veronderstelling, dat voorkruipen in de rij voor de kassa, echt tijd oplevert.  Dan heb ik nog niet eens over het filerijden op de parkeerplaats, speurend naar een vrijkomend plekje. Rondje na rondje, terwijl anderen tegen het verkeer inreden en net de leeggekomen plek inpikten. De rust was buiten eigenlijk helemaal weg deze week. Gelukkig niet de hele week, want op kerstavond waren we – evenals vorig jaar- uitgenodigd bij Inge en Bram, Emma en Renée voor dit keer een prima verzorgde, uitgebreide, gezellige en smakelijke vis/vlees- gourmet en een gezellig avondje. Ons viel een paar hele mooie kerstcadeautjes ten deel. Dankjewel!

Eerste Kerstdag hebben José en ik thuis samen in alle rust samen aan het kerstontbijt gezeten. Na een telefoontje kwam Youri gezellig even bij oma en opa op visite en ’s middags kwamen Pieter en Tara met Luuk, Robyn en Joël ook zowat traditiegetrouw bij oma en opa op visite. Natuurlijk was er ook een ‘kerstkleinigheidje’ (leuk scrabblewoord!) voor de kleinkinderen. Ook dat werd een gezellig samenzijn. Op Tweede Kerstdag gingen we op uitnodiging op kerstontbijt bij Elke en Wouter. Compleet met diverse soorten eigen gebakken broodjes en heerlijk beleg. We konden ook de door Cas zelf getimmerde kerstboom met lichtjes bekijken en natuurlijk ook de foto’s van de stadiontour die ze maakten bij Feyenoord aan het begin van de vakantie. We genoten ervan dat Sem zo lekker zat te eten. Oma moest natuurlijk even boven kijken bij de ‘nieuwe’ kamer van Cas en na gezellig nog wat te hebben nagepraat, met Elke en Wouter, gingen we weer door de kou op weg naar huis.

’s middags kwamen ook Meike en Ronald nog even langs. Met een prachtige bos bloemen voor José. Anouk moest werken. Ook hebben we gezellig even bijgepraat onder het genot van een worstenbroodje bij ons. Tommy komt later nog, zo liet hij weten.

We hebben de Kerst samen, José en ik, traditiegetrouw afgesloten met een rustige en gezellige gourmet samen. Weer een Kerst voorbij. Op naar de APK-keuring voor de auto, want dat gaat ook gewoon door.

Ik vind die Kersttijd aan de ene kant heerlijk gezinsgebeuren maar aan de andere kant meteen ook niet zo prettig eigenlijk. Heb veel liever, dat alle weken een klein beetje hetzelfde zijn. Geen donderdag die eigenlijk op een zondag lijkt bij voorbeeld. Dan vergeet je tenminste niet, welke dag het is en ook kan je bij de boodschappen wat rustiger in de winkels rondkijken. Maar als het dan lekker koud is, zoals het begin van deze week, dan maakt dat voor wat de sfeer betreft, wel heel veel goed, al moet ik steeds weer een beetje goed uitkijken voor die laagstaande winter, die oorzaak is van menige aanrijding. Gelukkig waren er ook nog wat vaste medische herkenningspunten, ook deze week: bloedprikken, naar de fysio, medicijnen ophalen en bloeddruk meten. Met dat laatste mag ik twee keer per week José lastig vallen. Tussen Kerst en nieuwjaar mogen we ook nog een keer naar het Amphia samen. Als je eenmaal in de molen zit…. Maar ik ben dankbaar dat ik er nog altijd bij mag zijn. Overigens wordt het ‘eigen risico’ van ons beiden komend jaar al onmiddellijk in 2026 aangesproken. Ik vind dat eigenlijk niet helemaal eerlijk. Vaak kan je er niets aan doen, als je chronisch problemen hebt…Maar ja. De Kerst was in elk geval echt gezellig!

(Bron: familiearchief f. van Son).

 

 

 

Weer een penseel...Heerlijk!

Ik heb de afgelopen weken meerdere keren José gevraagd of ze het niet leuk zou vinden om weer wat te gaan schilderen. Ze bleek er nog niet veel behoefte aan, of gevoel bij te hebben. Het geeft haar rust. Maar afgelopen woensdagavond ging ze dan toch maar met haar vriendin mee naar een schilderclub in ons eigen dorp; ‘om te kijken, proefles’. Ik vond het heerlijk. Ik moest haar wel nog even herinneren woensdagmiddag, dat ze haar schildergerei op orde moest brengen, maar alles werd extra fijn, toen ze voldaan en zelfs ietwat rustig, even na tien uur weer thuis werd afgezet. Ze gaat in elk geval terug. Jammer genoeg pas in het nieuwe jaar, want komende weken is er geen ‘club’. Ze was opgetogen over de manier van lesgeven en meteen gevleid door de opmerking van de betrokken leerkracht, dat ‘zij talent heeft’. Dat wisten we natuurlijk al, maar het deed José goed. Ze is begonnen met een schilderwerkje. Ik laat je maar meteen even de stand van zaken zien. Zoals je ziet, heeft ze op speciaal acrylpapier geschilderd. Het is ook nog niet haar eigen stijl, maar het begin is weer gemaakt. José blij en ik ook! Ik hoop dat ze zich ook thuis van tijd tot tijd op haar schilderkamer terugtrekt.

Me Gusta

Ik vind het leuk. Dat is de vertaling van ‘Me Gusta’. En dat was het. Ik kan dat bevestigen. Het was inderdaad leuk en gezellig. Gisteravond ben ik bij wijze van kerstverrassing voor José met haar uit eten gegaan in tapasrestaurant ‘Me Gusta’ in Oosterhout. In het afgelopen weekend had ik dat in het geniep al gereserveerd, nadat ik Elke per appje had gevraagd of zij ons zou kunnen brengen en halen. Dat lukte allemaal! We kennen ‘Me Gusta’ al een tijdje, want Elke en Wouter hebben ons eerder al eens uitgenodigd om er samen met hen en de jongens te gaan eten. Dat was toen buiten, in het gezellig omsloten terras. Daar is het nu toch net iets te koud voor, schat ik zo maar in. We hebben heerlijk getafeld en gegeten. Voor herhaling vatbaar. Vriendelijk personeel (dat Nederlands spreekt), kwaliteit en gezelligheid. Al moet ik wel toegeven dat het geroezemoes in het volle restaurant toch uiteindelijk wel wat erg druk werd voor ons. Niet enkel voor José maar ook voor mij. Ja. De ouderdom komt echt met gebreken. Breek me de bek niet open…

Cas

Hij komt wel vaker langs bij oma en opa. Gezellig even bijpraten. Dat was ook afgelopen maandag weer het geval Onze kleinzoon uit groep 7 heeft altijd volop te vertellen. Ook dit keer weer. Bij voorbeeld over de nieuwe kamer die hij in de kerstvakantie gaat betrekken in huis. Hij ziet het al helemaal zitten en zijn eerste keer ‘proefslapen’ op zijn andere bed, was hem goed bevallen. We hebben samen ook foto’s gekeken en hij speurde even vluchtig bij de pannen, wat wij zouden gaan eten. Altijd even gezellig, die Cas. Maar ook punctueel. Hij houdt heel goed in de gaten wanneer hij zijn jas weer moet aandoen, om op tijd thuis te zijn. We zijn blij met zijn onaangekondigde korte bezoekjes. Papa en Sem zijn overigens ook nog even geweest deze week. We kregen een prachtige foto van beide jongens, die inmiddels al weer een plaatsje heeft gevonden in onze fotogalerij van kinderen en kleinkinderen. Die moet je af en toe natuurlijk zowieso verversen en wel onmiddellijk bij een gelegenheid als deze.

Ja hoor..

De vakantie is begonnen. De Kerst staat voor de deur. De donkere dagen voor Kerstmis is niets teveel gezegd. De hele dag zowat licht aan in de kamer. De kerstdiners op school zijn weer voorbij. Het was erg leuk liet Cas weten. Ook Luuk kwam nog met papa langs. We hebben hem de lichtjes uit laten blazen zogenaamd. Je weet wel, die lampjes die je door een knipje over te halen, kunt aan en uitzetten. Nu kunnen de echte vakantiedingen weer beginnen, zoals een tour in de kuip, de Markthal, de Euromast op en daarna met de pannenkoekenboot de haven door, samen met papa en mama om maar eens iets te noemen. De kleinkinderen worden weer verwend.

APK

Op de laatste dag van het jaar is voor onze auto de apk gepland. Pieter brengt ons naar huis als we er de auto achterlaten. Ik moet nog wel iemand proberen te regelen om ons weer naar Oosterhout te brengen, zodra we het seintje krijgen, dat de auto klaar is. Het is de laatste dag van het jaar, dus ik hoop dat ik dan niet teveel het boodschappen doen, verstoor.

Laatste week

Twee jaar geleden begon, op het moment van de kerstavond de laatste week voor mijn overleden broertje Marco. Een week van afscheid nemen en toeleven naar het onvermijdelijke. De kanker mocht van Marco niet de winnaar worden. Op 30 december 2023 hield zijn leven op 67-jarige leeftijd op. Veel en veel te jong natuurlijk. Hij mocht niet genieten van zijn pensioen. Met zijn overlijden was meteen mijn band met het gezin, waarin ik opgroeide, verbroken. Hij was mijn enige broer, mijn beide zussen waren al overleden, ook veel te jong en mijn beide ouders ben ik ook al kwijt. Gelukkig stond en sta ik niet alleen op de wereld met José, onze vijf kinderen en de vele lieve kleinkinderen. Maar het voelt vanaf dat moment wel vreemd, dat je niet meer met iemand over je eigen jeugd kan sparren. Het is natuurlijk onvermijdelijk. Als je ouder wordt, vallen steeds meer mensen om je heen weg. Ook daarmee moet je kennelijk leren leven.

(Bron: familiearchief f. van son).