Over Cas, Youri en ‘heilig gras’…

De mannen van NAC gaan dit weekend degraderen en de vrouwen van NAC waren vorige week al gedegradeerd. Het gaat goed met NAC dus. Opnieuw beginnen in de keukenkampioendivisie en iedereen weet hoe moeilijk het is om in de eredivisie terug te komen. Het weerhield onze kleinzoon Cas er niet van om gisteravond een wedstrijd van de NAC-dames in het Rat Verleghstadion bij te wonen. Ik wist het niet, maar hij liet het me met filmpje en foto’s enthousiast weten. Hij heeft in elk geval 3 doelpunten gezien, al waren ze dan voor tegenstander FC Twente. Genoten heeft hij wel én hij ging natuurlijk met een paar speelsters op de foto.

En dan Youri. Die gaat voetballen op het ‘heilige gras’ van De Kuip van zijn favoriete club Feyenoord. Youri gaat deelnemen aan een clinic in het stadion. Waar een prachtige herinnering maken.

Ergeren mag toch…..

Na dodenherdenking op 4 mei en Bevrijdingsdag de dag erna, ging de week verder alsof er niks gebeurd was. We mochten weer naar het Amphia op woensdag met José, voor mij was er donderdag een Raadsvergadering en  vrijdag het in orde maken van mijn wekelijkse pagina en vandaag viert onze kleinzoon Sven zijn verjaardag en natuurlijke zijn oma en opa daarbij. Best weer een drukke week achter de rug. Én eentje waarin ik me echt geërgerd heb.

Ik heb me kapot geërgerd aan dat besmeuren van het nationaal monument op de Dam. En niet alleen om dat het uitgesproken op 4 mei gebeurde. Het was al langer bekend, dat die misselijk makende en vernielzuchtige pro Palestina activisten kennelijk niets schuwen om aandacht te krijgen. Ze kennen maar één blik, om open te trekken, en dat heet Gaza en natuurlijk daarbij agressor Israël en dan nemen ze de in ons land levende, normaal denkende Joodse mensen meteen ook maar als schuldigen mee. Ook was al langer duidelijk dat ze het niet zo nauw nemen met de geschiedenis en het was ook al bekend dat zij niet uitblinken in ethisch denken en doen. Maar ergerlijker vind ik dat er mensen zijn die onomwonden laten weten begrip te hebben en dat uitspreken ook. Ergerlijker nog vind ik, dat dit soort tuig ermee weg komt, met bij voorbeeld hooguit een paar uurtjes schoffelen als straf. Net als die kinderachtige lieden van Extinction Rebellion, die keer op keer uiterst vriendelijk en behulpzaam worden losgewrikt van het asfalt waaraan ze zich zelf vastgeketend of gelijmd hebben. Ze worden even vriendelijk in een busje gedragen en een paar kilometer verderop weer afgezet. Houdoe en bedankt. Kosten voor de belastingbetaler….

Nederland is niet in staat door het jarenlange, aanhoudende pampergedrag om tegen die soort handelen een afdoende antwoord te dichten. Dan ga ik graag intussen voorbij aan die nietszeggende reacties van politici. Daarna is het immers als vanouds: ze dronken een glas, deden een plas en alles bleef zoals het was. Handelen is er niet bij. De politiek praat veel, doet weinig tot niets. Door dit pampergedrag is onze maatschappij hard op weg om af te glijden naar die van een ontwikkelingsland. Vol hufters en mensen die het allemaal wel makkelijk vinden, zo lang het maar niet in hun buurt komt.

En weer wijst de politiek naar het onderwijs. Oh. Moet het onderwijs dat er ook nog bij nemen, zoals altijd alles waarin de politiek en maatschappij falen, op het onderwijsbordje wordt geschoven.

Niks onderwijs. De problemen liggen bij jullie, politici en vooral ook bij ouders, die in toenemende mate meer tijd wensen te besteden aan hun eigen ik, dan aan het bijbrengen van normen en waarden bij hun kinderen. Nee. Stel je voor. Dan krijgen ze thuis ellende met ‘opstandige’ jongeren. Laat ze liever zelf maar aanmodderen. Ik zie onze maatschappij afglijden en een politiek, die ach en wee roept en vervolgens de andere kant op kijkt en verder gaat met de eigen hobbies.

Ach, laat ik er maar mee ophouden. Ik heb niet de macht het te veranderen of in elk geval alvast echt aan te pakken en aan de kaak te stellen. Het help niets, zo lang de politiek geen paal en perk stelt en het enkel maar bij het uitspreken van ach en wee laat. En in dat laatste zijn ze steeds beter geworden. Veel praten en niets doen is hun devies al jaren. En Nederland holt achteruit.

En die anti AZC-betogingen dan? Ik praat geweld nooit goed, meestal gepleegd door ‘beroeps’demonstranten, maar zeg nou zelf: gek he, dat mensen het niet meer pikken om van hun eigen lokale overheid op vrijdag te horen dat alles al in kannen en kruiken is en dat woensdag de eerste tientallen asielzoekers komen. Iets meer openheid en transparantie graag. Met duidelijkheid waarover wel en niet gesproken of meegedacht kan worden. Niet dat het nationalistische clubs zal afhouden van het kapen van demonstraties van goedwillende mensen met een mening, maar het is wel een stuk eerlijker naar de eigen inwoners toe. In mijn ogen hebben ze daar recht op.

Alledaags

Terug naar het alledaagse in kleinere kring. Onze kleindochter Anouk begon gisteren haar examens. Gaat goed komen. Ze heeft haar best gedaan. Een van onze prachtige planten in de woonkamer produceert nieuw blad op nieuw blad. Hij of zij heeft het naar de zin op de plek waar José het groen heeft neergezet. Ook onze andere tien kamerplanten brengen extra rust. Oh ja. Dan moesten wij ook weer medicatie ophalen en José kreeg een verzoek om mee te doen aan een paar jaar durend medisch wetenschappelijk onderzoek over hartfalen. Dinsdag moeten we daarvoor op afspraak komen in het Amphia. Gelukkig maar, anders zouden we vergeten moeten rijden richting Amphia. Toch wel interessant. Maandag moet ze eerst nog een buisje bloed laten prikken, maar pas als onze jongens tussen de middag pannenkoeken hebben gegeten. Ik heb al een afspraak gemaakt, want dat moet tegenwoordig.

Maar zo ver is het nog niet. Eerst gaan we vandaag het poldergebied van Zuid Holland en Utrecht weer eens een bezoekje brengen. De weg naar de verjaardagsviering van onze kleinzoon vergt een uur extra reistijd. Er wordt aan de weg gewerkt. Eerder vertrekken dus. Gezellig is ook, dat inmiddels de Ronde van Italië ofwel ‘de Giro’ begonnen is. Entertainment voor als het slecht weer zou zijn….

(Bron: familiearchief f.van son)

 

 

 

Roller coaster…..

Ze zeggen, dat niets meer moet en dat je rust krijgt zodra je met pensioen bent. Vergeet het maar. De afgelopen week was een ware roller coaster voor ons. De Koningsdag op maandag stond bij ons, na en bericht van het overlijden van de oudste broer van José,  in het kader van de voorbereiding van de medische ingreep dinsdag bij José. Extra vroeg uit bed want José moest vóór zeven uur ’s morgens haar ontbijt en medicatie genomen hebben. Daarna nog een kopje thee zonder suiker en vanaf negen uur helemaal niets meer. ’s Middags de ingreep, gelukkig geslaagd. Tijd om bij te komen had ik niet, want woensdagochtend om acht uur moest de auto al bij de garage staan voor een beurt en twee nieuwe voorbanden.  Woensdag aan het eind van de middag zorgde Pieter ervoor, dat ik bij de grage werd afgeleverd, waarna ik weer met auto naar huis kon, waar José met het avondeten aan de gang was gegaan. Donderdag al vroeg naar Zundert voor het afscheid van de oudste broer van José. Een mooie, sobere bijeenkomst, precies passend bij het karakter van oudste broer Toon, die op 80 jarige leeftijd was overleden. José kon gezellig nog even met een paar broers en zussen praten. Dat deed ons goed.

‘s Middags heb ik de artikelen van mijn wekelijkse pagina in het weekblad De Langstraat afgewerkt en doorgestuurd naar de drukkerij. Op die manier kon ik ons zelf gisteren een redelijk vrije dag geven, al moest Jose nog naar het jaarafscheid van haar schilderclub ’s avonds en kwam Inge met haar gezin van vakantie in Italië terug via ons. Ze kwamen een echte hollandse maaltijd eten. En laat koken maar aan José over. Ze hebben in Italië heel wat cultuur opgesnoven, zo maakten de foto’s duidelijk, die door onze twee kleidochters Emma en Renée werden toegestuurd. Vooral de prachtige tempelresten van Paestum (foto) in de regio Salerno hebben indruk gemaakt.

Dus met andere woorden: toch weer een drukke dag, want ook de weekboodschappen moesten nog worden gedaan. Zou het dit weekend wat rustiger worden?

Vind je het heel erg als ik het weekendbericht hierbij laat?

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Hard gewerkt, Sem......

Afgelopen zaterdag waren we weer op het sportcomplex van RFC. Nu speelde onze kleinzoon Sem zijn thuiswedstrijd. Zonder zon deze keer en ondanks dat hij en zijn team hard werkten, kon de winst niet in Raamsdonksveer blijven. Of het nu 7 of 8 tegen 4 was, dat weet ik niet precies. Ik weet wel dat Sem zijn penalty na afloop keurig tegen de touwen joeg. Gezellig om bij de sportende kleinzoon te gaan kijken. Hij deed prima zijn best. Leuk was verder, dat ik nog een oud-leerling tegenkwam van jaren geleden. Zo zie je nog eens wat.

Schilderen

Het schilderseizoen voor José is jammer genoeg ten einde. Pas na de zomervakantie gaat het allemaal pas weer door. Geen schilderclub op de woensdagavonden dus voorlopig. Misschien dat José thuis op die avonden de penselen ter hand wil nemen. Al denk ik niet, dat ze het zal verleren. 

Ja, Vakantie!

Zo oudste kleindochter Emma voorzag ons al snel van de eerste foto’s van de vakantie in zuid Italië. Papa was de fotograaf. En ze was niet de enige, die foto’s naar het thuisfront stuurde, want Meike en haar gezin waren in Parijs. Natuurlijk kan dan de Eiffeltoren niet ontbreken en voor Youri -en ook wel voor Ronald, denk ik- was nog een bezoekje aan het stadion van Paris Saint Germain in het programma opgenomen. Youri zat het liefste op de zetel van een van zijn idolen, Dembélé. Dat werd uiteraard ook op de gevoelige plaat vastgelegd. Een heerlijk uitje met het gezin. 

Onze jongste

In het weekend kwam onze jongste kleinzoon Luuk op visite. Hij had via een video gevraagd of ze op visite konden komen. Natuurlijk! Hij kwam samen met papa zaterdag lekker lunchen. En wie had er weer het grootste wordt, natuurlijk onze kleinste boef. Lekker zo met zijn viertjes eten.

Tot slot

Dinsdag dagopname voor José. Ze ondergaat onder narcose een ingreep. Dat brengt uiteraard weer even wat spanning met zich mee. Als je eenmaal in de medische molen zit, dan kom je er moeilijk uit. 

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Dat zijn er drie....

Eerlijk gezegd was het wat kouder dan gedacht afgelopen zaterdagochtend. We gingen naar het sportpark van RFC om onze voetbalkleinzoon Youri aan het werk te zien. En dat hebben we. Zijn hele team werkte erg hard. Een echte kelderkraker was het. In het begin van de wedstrijd ging het vrij gelijk tegen elkaar op, al hadden de RFC-jongens wel een paar kansen. Er werd hard gewerkt en dat resulteerde net na het eerste kwartier in de eerste treffer. Daarmee was de ban gebroken. Hardwerkend RFC wilde de tegenstander graag onmiddellijk vastzetten en dat lukte. Om kort te gaan; RFC scoorde uiteindelijk net niet de dubbele cijfers maar met liefst 9-0 werd de tegenstander naar de kleedkamer en weer naar huis gestuurd. De keeper van RFC zal wel kou hebben geleden. Voor zo ver ik me kan herinneren, heeft hij geen enkele maal echt moeten optreden. En Youri, die liet zich voor oma en opa en diverse andere toeschouwers weer van zijn goede kant zien. Hardwerkend scoorde hij liefst drie maal. Een mooie overwinning en leuk dat we weer eens konden gaan kijken. Als het weer meewerkt, kijken we vandaag een wedstrijd van Sem. Die speelt in een jongere categorie dan Youri, maar met evenveel plezier. Het is niet de enige sport voor Sem. Hij is ook actief op het skateboard. Ook daarop staat hij zijn mannetje.

Emma en K3

Onze oudste kleindochter Emma ging met een vriendin naar een van de liefst 17 optredens van K3 in Rotterdam Ahoy. Ze had het er al lang op staan, maar heeft ook op de dag zelf genoten van een fantastische avond. Papa bracht haar en haalde haar na afloop ook op. Tussendoor stuurde Emma uiteraard ook oma en mij een video van het optreden. Moeilijk voor ons te volgen in die kakafonie van geluiden, maar zelf was zij dolenthousiast. En dan genieten wij ook. Fijn dat je op die manier leuke herinneringen kan opdoen. 

Zonnetje

Wat was het weer lekker in het zonnetje. Mijn spieren en mijn hele gestel varen daar wel bij. Soms even op een terrasje met een petje op tegen de zon, dat ziet mijn lichaam wel zitten. Tussen 20 en 25 graden mag het voor mij de hele zomer zijn. Ik zit niet te wachten op die tropische hitte. Een lekker zonnetje, een klein beetje wind voor de verkoeling, als het kan. Jammer genoeg kan je het weer niet bestellen. Of eigenlijk is dat maar goed ook.

En dan is het…..

Dan is het meivakantie. Hopelijk goed weer voor de kinderen die nu een paar weekjes niet naar school hoeven. Sommige van onze kinderen en kleinkinderen trekken er op uit. Naar Parijs, Tenerife of Zuid-Italië. Bij een moeten we even voor de plantjes zorgen. Maar dat is Oma José wel toevertrouwd.

Bah bah

Mijn orthopedische schoen is kapot. De zool laat los, zo lijkt het. En je snapt het al, dat betekent dat we naar Nico moeten van Voet en Zorg in Drunen. Gisteren was er geen plekje meer. Maandag wel bij Nico, maar dan om half negen ’s morgens en de eerstvolgende mogelijkheid was pas weer komende woensdag. Dat betekent dat we maandag vroeger uit bed moeten. Maar ja, het is niet anders.

Als toetje

Als toetje geef ik nog een inkijkje naar 12 jaar geleden. Op het Dongemond college. Eline Bolsius zorgde ervoor dat dit plaatje bij mij kwam. Bedankt!

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Paasontbijt, voetbal en stamboom...

Ik kan terugkijken op gezellige paasdagen. Met paaszaterdag Elke en Wouter en Cas en Sem op visite en op eerste paasdag na en uur of twaalf het gezin van Meike en Ronald met Anouk en haar vriend Ryan en onze Youri. Op tweede paasdag waren we uitgenodigd door Inge en Bram voor het ontbijt. Heel gezellig en smakelijk. Een prettig paasweekend dus.

Voetbal kijken’

Ik noem het voetbal kijken, maar in feite gaan José en ik zo dadelijk naar RFC om  onze kleinzoon Youri aan het werk te zien. Hij mag dit keer op het hoofdveld voetballen. Dat is uiteraard iets apart en hij vindt het ook altijd fijn als oma en opa komen kijken. Dat doen we dus. Als het weer ook komende zaterdag het toelaat, dan gaan we ook kijken bij onze andere voetballende kleinzoon, Sem. Die speelt dan thuis. We hebben er zin in.

Heylwigus [Van Zonne]

Bij het doorzoeken van de Regesten van de Tafel van de H. Geest in 's-Hertogenbosch 1271-1359, kwam ik een paar stukken tegen, die rechtstreeks met mijn voorouderfamilie te maken hebben. Er bestonden inderdaad al eerder banden tussen de familie Van Broechoven en Van Zonne. Zo kreeg ik bewijs onder ogen. Ik wist vanzelfsprekend als dat Willelmus van Broechoven, die ook bekend stond als ‘Gruter’, een zoon was van Walter Bac van Baescot. Hij was de broer van mijn voorouder Gerardus van Broechoven, die tussen 1281 en 285 werd geboren. In mijn gegevens stond als echtgenote van Willelmus, -hij trouwde twee keer-, een Katharina én jonkvrouw Heywigis. Tussen haken had ik achter haar voornaam tot nu toe [‘van Zonne’] gezet. Dankzij een document uit de regesten van de Tafel van de H.Geest in Den Bosch, weet ik nu, dat zij inderdaad bewezen en dochter was van Van Zonne. Van Henricus wel te verstaan. En je weet; ik neem enkel gegevens op die ik kan onderbouwen met documenten en dergelijke. Ik weet dat Willelmus stierf voor 6 juli 1350.

Er wordt vermoed, dat die Willelmus het Goet Broechoven als huwelijksgift bij zijn eerste huwelijk van zijn vader heeft meegekregen. Hans Vogels ziet de overdracht van 1309 als toekenning van een 'apenage om '(hij is net getrouwd of gaat trouwen) zelfstandig in zijn levensonderhoud te kunnen voorzien. De goederen bestaan uit: "Bonorum de Broechoven, hoc est terre continentis semen septem modiorum silignis, mansio de Broechoven et septem bonnariorum pratorum (dus: zaailand van 7 mud rogge, het huis Broechoven en 7 bunderwei) Ook de later genoemde, daarbij horende drie hoeven en overige gronden zullen daarbij gerekend moeten worden).

De oudste vermelding van dit stamgoed van de Van Broechovens staat in die schepenakte van 27 december 1309, in het cartularium van de abdij van Tongerlo. Die akte meldt dat Walterus Bac de Baescot aan zijn zoon Willelmus had overgedragen de 'Antiqua bona de Broechoven'. Willem is op dat moment oud genoeg om zelfstandig te handelen, want nadat het Oude Goet hem was overgedragen, draagt Willelmus aan Henricus Bac van Westilborch ten behoeve van de Abt van Tongerlo over: 6 mud rogge jaarlijkse rente uit de helft van die goederen, te weten uit de helft van een stuk zaadland van 7 mud roggezaad, de helft van de mansio Broechoven en de helft van 7 bunder weide. Uit het afzonderlijk vermelden van 7 mud zaailand en 7 bunderweide kan volgens H.J.A. van Son worden afgeleid dat zij geen aaneengesloten geheel vormden met de mansio Broechoven.

Wel, die Willelmus is dus echt met een Van Zonne getrouwd. Net zoals enkele generaties later Henricus van Broechoven , mijn voorvader, die rond 1350 in Berkel werd geboren. Het document dat ik vond vermeldt:

335. - 1350, 19 augustus Verkoop rente Schijndel

Jonkvrouwe Heylewigis weduwe van Willelmus genaamd Gruyter en dochter van wijlen Henricus van Zonne draagt na verkoop een rente van 20 schellingen payment over aan Ghiselbertus van Doorn (‘de Spina’). Onderpand: huis en erf en 1 mud gerstezaad land daarachter in de parochie van ‘Scynle’.

Zo kon ik deze week dus mijn teksthaken rondom Heylwigus van Zonne weghalen.

(Bron: familiearchief f. van son) 

 

 

 

 

 

 

 

Stadsarchief 's-Hertogenbosch

Archief Tafel archiefnr. 0392

Een andere 1april ...

Woensdag was het 1 april. Die datum staat met hoofdletters in mijn herinnering gegrift. Op die datum in het jaar 2004 lag ik al vroeg op de dag op de O.K. in de Klokkenberg in Breda. Toen een heerlijk rustgevend ziekenhuis midden in de natuur. Nu is het zowat volledig omgevormd tot een prettige woonplek voor mensen die een zakcentje over hebben.

Ik kan me die 1^e april nog herinneren als de dag van gisteren. Met vier mensen op een kamer. Keek je uit het raam, dan zag je vaak reetjes of hertjes, -ik ken het verschil niet- , dartelen of hazen en konijnen. Daar had ik toen geen oog voor die ochtend. Ik moest een open hartoperatie ondergaan, nadat ik op 16 maart op een avond twee maal een hartinfarct kreeg. Waarom niet eerder opereren dan? “Dat zou als snijden zijn in nat karton”, zo verklaarde  hartchirurg Pieter Eggen ons tijdens de eerste controle. Er werden bij mij liefst zes omleidingen aangebracht, nu 22 jaar geleden. Ik was zenuwachtig en en bang voor die operatie. Na afloop moet ik vrij snel bij zijn geweest. Ik hoorde heel hol diverse bliebjes en een stem die zei  “…..lekt”. Het nummer dat op de puntjes hoort, ben ik helaas vergeten. Ik werd weer wakker op mijn kamer. ’s Avonds kwam een arts en verpleegkundige aan het bed en die lieten weten, dat mijn hart nog niet regelmatig was. Zou dat ’s nachts niet veranderen, dan moest morgen weer even ingegrepen worden. De schrik sloeg me om het hart. ’s Nachts kwam een verpleegster aan mijn bed en we hebben gepraat. Dat staat me helder in mijn herinnering gegrift. Maar die ochtend bleek alles in orde. Toen ik mijn verhaal over het fijne gesprek met de verpleegster vertelde, bleek er ’s nachts geen vrouw in dienst te zijn geweest…. Toen wist ik in dankbaarheid weer genoeg. Mijn steun en toeverlaat op wie ik altijd rotsvast vertrouw, had mij en mijn hart tot rust gebracht.  

Op 9 april mocht ik al naar huis. Maar dat was een vreemde gewaarwording. Op weg naar huis leken de kleuren veel scherper en feller dan in mijn herinnering. Ik was nog erg zwak en moest vaak rusten. Als ik thuis de trap op wilde, wist ik in het begin niet welke voet ik het eerst op de onderste trede moest zetten. Het leek alsof ik als het ware gereset was.

Ik knapte op mede dankzij de goede zorgen van José. Het vervolg ken je: een jaar of acht later begon het hartfalen, dat gaandeweg  steeds verergerde. Ik heb een ritmestoornis en in de afgelopen tien jaar is mijn hart diverse malen onder narcose weer op de rit gezet tijdens een cardioversie. Nu blijkt mijn hart gelukkig toch sterker dan gedacht en kan ik ook dit jaar die eerste april weer zien passeren.

Be- en verwondering

De Artemis II werd in de nacht van woensdag op donderdag vanaf wat vroeger ‘Cape Canaveral’ heette, gelanceerd met vier astronauten aan boord. Op weg om de capsule voor een vlucht rond de maan te sturen. Dat bericht en de beelden op TV deden mij terugdenken aan vroeger. Op 21 juli 1969 was de eerste maanlanding. Ik weet nog, dat wij toen kampeerden aan het Zilverstrand in Mol in België. Van een bevriend stel mocht ik -gebiologeerd van ruimtevaart-, op een klein zwartwit televisietje in een zomerhuisje de maanlanding bekijken. ’s Nachts rond een uur of vier onze tijd. Het was wereldnieuws en de aandacht voor de bemande ruimtevaart was toen immens. Ik was geïnteresseerd in de ruimtevaart, had contacten bij NASA gelegd, het Amerikaanse lucht- en ruimtevaartbureau, dat mij op verzoek veel informatiemateriaal stuurde. Enkele jaren later ging ik op mijn brommertje, -een kaptein mobylette- zeker elk weekend, vaak ‘s avonds en ook in de vakanties naar de volkssterrenwacht Simon Stevin in Hoeven; -inmiddels verdwenen-.  Daar gaf ik als vrijwilliger rondleidingen, toonde er met de telescoop aan publiek zonnevlekken en werd ook ruimtevaartmedewerker. Ik gaf er met veel plezier uitleg aan volle zalen over de maanlandingen. Dagblad De Stem en de NRC hebben daar toen nog aandacht aan besteed. Voor veel belangstellenden legde ik aan de hand van een maquette die tegen het plafond was aangebracht, de maanreis uit. En besprak aan de hand van kleine maquettes de maanlander en de reuzen Apollo-raket. Ik luisterde er naar geluiden uit de ruimte in de radiokamer. Maar dat was hobby en vrijwilligerswerk. Zo’n rondleiding gaf ik bijvoorbeeld ook toen de toenmalig BN-er Henk Terlingen (‘Apollo-Henkie’), de sterrenwacht bezocht. Je denkt als je ouder bent, zoals ik, vaker aan wat je vroeger meemaakte. Mijn herinnering laat met gelukkig nog niet zo vaak in de steek.

Terugkijken is leuk, maar ik kijk op dit moment ook graag vooruit. Naar de dag waarop ik 75 hoop te worden bij voorbeeld. Nooit verwacht en misschien toch gekregen. En intussen volgde ik het verkeersexamen van de kleinkinderen, de sponsorloop van Luuk, het verjaardagslijstje van Sven, de prachtige cijfers die Robyn boekt op de middelbare en ben ik er absoluut niet bang voor, dat Anouk geen middelbaar diploma zal halen. En Youri, die gaat na dit jaar ook naar de middelbare. Hij heeft er wel zin in, want de basisschool is hij eigenlijk wel een beetje beu, ontgroeid, zou je ook kunnen zeggen.

En zo gaat alles zijn gangetje en ik mag erbij zijn; nog altijd!

(Bron: familiearchief f. van Son).

 

Zeg nou zelf....

Ik heb kennelijk weer bijgetekend. Na het controlebezoek aan mijn cardioloog en een electrocardiogram, bloedonderzoek en bloeddrukmeting kwamen José en ik donderdag bij het Amphia weer blij en toch weer verrast buiten. Ze was tevreden. De kwaliteit van mijn hart was zo ongeveer gelijk aan de situatie van een jaar geleden, alleen het bloedbeeld was iets minder, maar dat kan ook volgens de cardioloog liggen aan het feit, dat ik in de afgelopen weken toch wat ziekte-ellende heb gehad. Zoals een behoorlijke virusaanval en ritmestoornissen, een verkoudheid en algeheel malaisegevoel deden me enkele keren al om zes uur ’s avonds mijn bed opzoeken. Zoals ik me nu voel, kan ik er weer even tegen. Dat moet ook wel, want er is veel te doen. Aan hard werken is nog zelden iemand dood gegaan. ‘Ledigheid is des duivels oorkussen’, zo riep mijn oma al.

Verrast

Maar eerlijk gezegd zijn we toch weer verrast. Ik zit immers al geruime tijd in de extra tijd, sinds ik op 23 juni 2023 te horen kreeg dat ik nog maximaal een jaar te leven had….. Ik ben een vechter. Niet dat elke dag even lekker verloopt en aan het begin van de avond moet ik toch weer even bijtanken. Voldoende rust nemen, goed eten en drinken, een uitstekende verzorging door José, die mij ondanks haar eigen medische problemen toch steeds met raad, maar vooral daad terzijde staat. En ik blijf me vasthouden aan iemand die me nog nooit in de steek heeft gelaten en op wie ik nog steeds een rotsvast vertrouwen heb.

Je moet er ook zelf iets aan doen.  Zo blijf ik voorzichtig en uit de buurt van grote groepen mensen zo ver dat kan. Als de fysiotherapeut verkouden is, krijg ik een belletje of ik liever misschien een keertje oversla. Ik zit elke ochtend op de hometrainer, -van veel beweeg ik niet, om dat het niet kan-, ik heb er de energie en kracht niet voor. Toch loop ik in het ziekenhuis de lange gang heen en terug, ga mee de winkels in met José om samen boodschappen te doen en draai ik niet om, als ik mijn auto niet ergens voor de deur kan parkeren. Een regelmatig leven houdt mij op de been, denk ik.

Gewoon door

Het leven gaat intussen gewoon door. Op maandag komen de jongens weer tussen de middag eten. Maandag had Youri snacks gekozen en komende maandag staat op verzoek van Cas tosti op het programma. José werd woensdag weer gewoon opgehaald om naar de schilderclub te gaan. Ze was wel vroeger thuis dan normaal, want er waren maar een paar schildervrienden en vriendinnen niet gekomen, kon ik uit haar reactie opmaken. Donderdagavond ging ik naar het begin van de vorming van een nieuw College in mijn gemeente en gisteren maakte ik weer mijn wekelijkse pagina in ons weekblad. Je mag best weten dat ik blij ben, dat ik er nog altijd bij mag zijn.

Met de dingen die ik zelf niet kan veranderen, heb ik tegenwoordig makkelijker vrede. Zo zie ik NAC gewoon degraderen omdat ze het sinds begin seizoen al vertikken om een scorende spits aan te trekken; zo ben ik niet zo geërgerd als vroeger, als het regent en ik er met de scootmobiel door moet. Ga dan met de auto, zou je zeggen. Maar door mijn uiterst geringe mobiliteit ben ik net zo nat, omdat ik tergend lang erover doe om uit de auto te stappen en met mijn twee krukken naar een gebouw te lopen. Ik berust er dus maar gewoon in.

(Bron: familiearchief f. van son).