Wie schrijft...... en hallo Lars!

Je kent zonder twijfel ons Nederlands gezegde ‘wie schrijft, die blijft’ . Het betekent zoiets als schrijvers en denkers worden herinnerd door hun boeken en geschriften, lang nadat ze zijn overleden. Ik neem het liever nog wat letterlijker. Wie schrijft, die blijft. Zo lang ik kan schrijven, ben ik er nog. En dat houd ik in gedachten, elke keer als ik werk aan artikelen voor weekblad De Langstraat. Ik schrijf voor dat blad nu al sinds 2018 geloof ik. Elke week een ‘eigen’ pagina over bestuur en politiek in mijn woongemeente. Soms is het best moeilijk om onderwerpen te verzamelen

voor die pagina, maar meestal kan ik ruim voldoende putten uit de vergaderkalender van de gemeente en uit mijn vele bronnen.

Ik schrijf graag. Doe dat al sinds mijn jeugd, toen ik helemaal bezeten was van ruimtevaart en medewerker was van de volkssterrenwacht Simon Stevin in Hoeven, inmiddels ter ziele. Ik heb toen een eigen boekje ‘Ruimtestof’ geschreven, waarin de geschiedenis van de al dan niet bemande ruimtevaart is beschreven. Even later schreef ik over de midden oosten-problematiek en de rol daarin van de grote mogendheden en de VN. Door al het zoekwerk raakte ik bij alle onderwerpen waarover ik schreef, behoorlijk ingevoerd over oorzaken en gevolgen. Ik schreef vrolijk verder. Zoals een wandelkaart voor staatsbosbeheer over het Mastbos in Breda en in mijn normale werk in de communicatie over diverse onderwerpen.  Uit mijn hobby en onderzoekswerk naar de herkomst van mijn familie, schreef ik ook een boek over negen eeuwen Geschiedenis en genealogie van de Brabantse familie Van Son. Het tweede boek is bijna klaar, moet alleen nog onder mijn eindredactie en kan dan gedrukt worden. Schrijven is mijn lust en mijn leven. Het kon natuurlijk ook niet anders, dan dat ik als jonge gast solliciteerde bij Dagblad de Stem, toen nog een regionale krant bij overtuiging. Ik werd er correspondent van de stadsredactie bij Gerard van Herpen. Vervolgens op de provincieredactie bij Joop Bartman, Frans de Ligt en Hans Lutz. Daarna mocht ik lid worden van Team Oosterhout en verhuisde ik naar de Arendstraat, waar de Stem toen een kantoor had. Gelukkig heb ik uit die mooie tijd nog een aantal foto’s. Ik doe er een paar hierbij.  In de Arendstraat was mijn werkplek en mijn rayon was het land van Altena, gemeente Dussen, Made, Hooge en Lage Zwaluwe, Raamsdonk en Geertruidenberg. Toch gek dat mijn laatste werkplek dan ook nog de gemeente Geertruidenberg was.

Ik bleef in de Arendstraat, totdat ik overstapte naar de overheidscommunicatie bij de gemeente Apeldoorn. Ik haalde daar mijn communicatiediploma’s en zette later in Oisterwijk bij de gemeente de hele communicatie op en vertrok naar Geertruidenberg voordat ik overstapte, nog eens studeerde en leraar werd aan het Dongemond college. Toen ik na mijn pensionering als leraar thuis kwam, heb ik De Langstraat gebeld en gezegd dat ik wel een pagina wekelijks wilde schrijven. Dat doe ik nu nog en de cirkel is daarmee wat mij betreft rond. Ik hoop het nog een tijdje te kunnen doen, want, zoals ik al schreef, schrijven is mijn lust en mijn leven. En wie schrijft, die blijft……

Welkom Lars!

We werden deze week verblijd met een geboortekaartje. Een nieuwe telg voor ons geslacht Van Son. Stefan, (zoon van mijn overleden broer Marco en Dineke) en zijn vrouw Alicia meldden ons de geboorte van hun tweede zoon: Lars, broertje van Tim. ‘Samen stoeien, samen spelen, alles afpakken, samen delen. Het hoort er allemaal bij. Welkom lief broertje van mij’,

zo laat Tim op het geboortekaartje weten. Lars werd geboren op 17 juli ’s morgens heel vroeg, woog 3480 gram en mat 51 cm. Wordt vast en zeker een harde werker, zoals zijn papa en opa. Gefeliciteerd!

(Bron: familiearchief f. van son).  

 

Het zit er bijna op….

De kinderen zijn dezer dagen allemaal al thuis of werken de laatste vakantiedagen af. Gelukkig heeft niemand met bosbranden te maken gehad. Niet in Spanje, niet in Frankrijk en evenmin op Terschelling of in Kroatië. Want dat waren de reisdoelen. De een reisde van regio naar regio in Frankrijk, de ander genoot op een terrassencamping in Spanje, een bleef in eigen land op Terschelling en het andere gezin ging naar Kroatië. Dan mis je er nog een natuurlijk. Die houdt het dit jaar bij dagtrips, want zij hebben andere prioriteiten gesteld. Vakantie dus met natuur, rust, een snuifje cultuur en sport en vooral genieten, ook culinair. Maar ik vind het fijn dat ze zo goed als allemaal weer veilig thuis zijn. Ik plaatste enkele vanuit de vakantieoorden toegestuurde foto's. Je zou zo terug willen....

Jammer

Ondanks alle pogingen tot verbetering, is de gezondheidstoestand van José onveranderd. Het blijft aanmodderen dankzij duizeligheid en algehele malaise. Hopelijk gaat de medicatie aanslaan, die we van de huisarts kregen.

Weinig

Er is ook bij ons weinig nieuws. Dat is zo in de vakantieperiode. Als de kleinkinderen weer naar school moeten, verandert er een en ander. Zo gaat een kleindochter naar de examenklas op het middelbare; gaat de andere bekijken welke richting ze eigenlijk uit wil en gaat Youri bij voorbeeld voor het eerst naar de middelbare school, terwijl Cas naar het afsluitende basisschooljaar overstapt. Youri komt op de maandag tussen de middag niet meer lunchen bij oma, want dat kan niet meer als je op school moet blijven. Dat betekent dat alleen de twee broers, Cas en Sem, nog zullen komen.

Ik hou het allemaal graag een klein beetje bij. Zij zijn stuk voor stuk in mij geïnteresseerd en ik in hun. Ik zou het haast vergeten. Er begint ook een nieuwe periode voor onze tweede dochter. Zij begint na een periode van gezondheidsperikelen aan een nieuwe baan. Dat gaat haar ook weer lukken. Ze solliciteerde en het was meteen raak. Dat zijn we van haar zo langzamerhand gewend geraakt. Bij ons staan elke week nog wel een of soms meer medische bezoekjes in onze agenda. Soms een belcontrole vanuit het Amphia en natuurlijk ook wekelijks meestal twee keer fysio voor mij. Dat houdt me in de running, zal ik maar zeggen.

Nu rest nog een korte vakantieperiode, waarin je leuke dingen kan doen en dan neemt het normale leventje weer zijn gang. Ik heb er eigenlijk ook wel weer zin in, al is mijn grootste wens dat de ellende van José wat draaglijker wordt.

(Bron: familiearchief f. van son)  

 

Nog steeds niet weg....

De hitte is, - voorlopig in elk geval-, voorbij. José en ik hebben er ons weer met hangen en wurgen doorheen geworsteld. Ik kan je vertellen, dat de tropische temperaturen niet zo prettig zijn. Al kon ik er vroeger van genieten. Nu is dat anders, voor José en voor mij. En dan is het er zo nu en dan nog erg benauwd bij ook.

Dat is extra vervelend voor José, die zich nog altijd, nu al vijf weken lang, dag in dag uit, de hele dag door, ellendig voelt: duizelig, misselijk, zo nu en dan benauwd en hoofdpijn. Samen met de researchafdeling van het Amphia, onze cardioloog en anderen, proberen we voorlopig door medicatie uit te sluiten, te achterhalen wat die ellende bij José kan veroorzaken. Nog steeds geen verbetering helaas.

Nu zetten we op advies van de cardioloog een zijstap om via de huisarts mogelijk bij Neurologie terecht te komen. Ik probeer erdoor te komen bij de huisarts. Maar dat is niet zo makkelijk. In elk geval niet in de vakantieperiode. Dan maar even een vervangende huisarts die uiteindelijk na min nabellen, advies geeft een pagina over duizeligheid en misselijkheid bij ouderen, op thuisarts.nl goed door te nemen. Zonder twijfel goedbedoeld, maar die had ik uiteraard zelf al gevonden.

Een nieuwe afspraak met de eigen huisarts maken dan maar. Dat is ook niet zo gemakkelijk als het lijkt. Donderdag digitaal een vraag gesteld, een uitgebreide vragenlijst ingevuld over haar klachten en een verzoek om een afspraak. Dat leverde een reactie op, waarin ik het advies kreeg een afspraak te maken.

Had ik al meerdere malen gevraagd, maar alles moet kennelijk precies volgens het stramien. Dat deed ik gistermiddag dan maar -na nutteloos wachten op een seintje van de huisartspraktijk-, met een telefoontje naar de telefoniste. “Nee, digitaal kan u geen afspraak maken, alleen een vraag stellen…”.

Goed, weer stress, maar het doel is bereikt, ik kan inderdaad dinsdagmorgen(!) om vijf over half negen terecht met José. Dan gaan we daar weer proberen om oplossingen te krijgen.

Eén ding is zeker: ik ben een pitbull als het om de gezondheid van José gaat. Na de huisarts zijn er in mijn stappenplan op weg naar verbetering, indien nodig nog meer stappen te zetten. De oorzaak moet boven water; de medicatie -ook van neurologie- moet opnieuw onder de loep. Dit is voor José geen doen, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Ze klaagt niet, maar ligt vaak even op de bank om bij te komen. Ze spant zich niet extra in, maar de ellende blijft. Voorlopig nog in elk geval.

Volgende week hoop ik een wat zonniger weekendbericht te kunnen schrijven. Dan weer met foto's. Geniet maar een weekje van wat minder warm weer.

(Bron: familiearchief f. van son).

Welverdiend genieten…….

De vakanties zijn begonnen. In de komende twee maanden gaan onze kinderen ook een of meerdere weekjes weg. Genieten van een verdiende rust. Voor het zo ver is, zouden we woensdagavond voor Elke, Cas en Sem, bij oma een gourmet-etentje hebben. Papa Wouter was er niet, want die had iets op zijn werk, als ik het goed begrepen heb tenminste. Maar door die gourmet-gezelligheid ging een streep. De niet zo beste gezondheidssituatie van José kon dat op dat moment niet aan, dus het vlees ging onverrichterzake de vriezer in. Jammer. Het wordt nu echt tijd, dat ze uitvinden waarom José al weken lang geteisterd wordt door misselijkheid, duizeligheid en hoofdpijn. Gelukkig wordt hard aan een oplossing gewerkt.

De ‘Achtwacht’

Youri heeft op knallende wijze afscheid genomen van zijn basisschooltijd. Dat ging uiteraard met de eindmusical, die voor ouders, broertjes en zusjes, maar ook voor de oma’s en opa’s werd opgevoerd in de aula van het Dongemond college. Een knallend optreden in de musical ‘Meesterwerk’. De ‘groep-achters’ gaven er blijk van uitstekend geoefend te hebben. Het verliep vlekkeloos, goed gezongen en gespeeld en aan de gezichten kon je zien dat ze er plezier in hadden. Het verhaal is simpel maar vol humor. Het speelt in het stedelijk museum en daar staan prachtige schilderijen die tot leven komen. Eén beroemd schilderij ‘de Achtwacht’ heeft een reparatieperiode achter de rug en wordt vandaag voor het eerst weer getoond. Dieven willen het stelen, maar vissen achter het net. Youri, die suppoost ‘Luca’ speelde, (geliefd bij de levende schilderijen) staat onder verdenking, maar gelukkig tovert ‘Hans Klokhuis’ het schilderij op tijd achter een grote doek weer terug. Eind goed al goed… Prachtig gedaan Youri, samen met je klasgenoten. Jullie speelden erg enthousiast. Oma en opa Van Son hebben genoten en veel foto’s gemaakt. We laten er vanzelfsprekend een paar zien. En Youri. Die heeft uiteindelijk best zin om naar het Dongemond te gaan, al vindt hij het best vervelend, dat hij nu op mandag tussen de middag zijn neefjes niet meer kan vergezellen bij oma en opa. Een nieuwe periode voor hem en voor ons.

(Bron: familiearchief. Van son) 

 

Ja echt....!

Deze week mocht ik 75 jaar worden. Nooit verwacht en toch gekregen, zou je kunnen zeggen. We hebben het nog niet met de kinderen en kleinkinderen gevierd. Het bleek erg moeilijk, zo niet ondoenlijk om in de vakantieperiode een geschikte datum te vinden waarop iedereen erbij zou kunnen zijn. Wat in het vat zit verzuurt niet….

Samen

Daarom gingen José en ik samen op pad op 2 juli. Verrassing voor José. Niet voor mij, want ik had bij voorbeeld al een tafeltje gereserveerd voor een uitgebreide lunch. Het werd een leuke dag naar de kust. Naar Westkapelle, want daar kan ook ik de zee zien via de panoramaroute. Over een duinrug lopen, lukt me niet meer en trappen lopen is al helemaal te veel gevraagd. Dus daarom. Vervolgens via de waterwerken van de stormvloedkering naar Westenschouwen, waar we heerlijk vissalade aten en elk een flinke fish & chips bij Brasserie Zeelust.

Gelukkig kon José er toch ook van genieten. Zee is heel fijn, vindt zij. Helaas is haar gezondheid niet zo goed momenteel. Er wordt uitgezocht wat de duizeligheid, misselijkheid en hoofdpijn veroorzaken. Ik maak me zorgen daarover, want het is niet haar bloeddruk. Maar ze is in goede handen momenteel. Hopelijk komt er snel een oplossing.

Emma en Youri

Wel, tot zo ver mijn verjaardag. Het was niet de enige deze week. Ook kleindochter Emma vierde dat zij er weer een jaartje bij heeft gekregen. Natuurlijk gingen wij vrijdagmiddag naar haar toe, met een klein presentje. En dan zondag viert Youri zijn verjaardag. Vandaag komen Pieter met Tara en Luuk vanochtend. We gaan het aquarium weer even schoonmaken. Ik kan dat niet meer alleen en José kan het echt ook niet meer. Al met al toch weer een week om vooral dankbaar te zijn!

(Bron: familiearchief f. van Son)

 

Nee, echt niet….

Ik zou niet moeten klagen, maar alles ver boven 30 graden Celsius is voor mij een crime. Ik kan de warmte van mijn lichaam niet meer zelf regelen. De energie en dus kracht ontbreekt mij in de eindfase hartfalen. Mezelf rustig houden blijkt niet voldoende. Mijn lichaam koelt er niet van af.

Bij die hitte van om en nabij 35 of meer graden, merk je dat wij daar in ons land niet op ingespeeld zijn. Het is zo rustig op straat, dat het lijkt of Oranje de WK-finale aan het spelen is. Er zijn dus kennelijk meer mensen die de koelte opzoeken, als die tenminste te vinden is.

Wij, José en ik rijden -na de noodzakelijke werkzaamheden- vrijwel dagelijks naar Meerseldreef deze week. Het is er heel lang koel achter de dikke kloostermuren van ‘Bij de Paters’. Een koud flesje water of Tonic, Cola of een alcoholvrije Leffe blond voor ons op tafel. Niet te veel natuurlijk, want mijn limiet is anderhalve liter. Dat mag ietsje meer zijn bij die hitte, zo liet mijn cardioloog me weten, maar geen twee liter. Ik zou wensen, dat er wel vijf liter zou mogen om mijn dorst te lessen en mij te koelen, maar dat werd ten strengste afgeraden. Dat zou mijn hart al teveel belasten. Dat wil ik uiteraard niet. Mijn hart is erg trouw en klopt al langer, dan me in 2023 werd voorgehouden. Wat mij betreft mag dat zo nog een tijdje doorgaan, al moet ik wel toegeven, dat ik me tijdens een hitteperiode wel eens veel beter heb gevoeld. Maar toen was het ook geen 37 graden of meer. Ook dat is een feit. We gaan natuurlijk niet buien op het terrasje zitten, zoals op de foto’s te zien is. Dan moet het maximaal 24 of 25 graden zijn en graag een beetje wind. Deze week kozen we voor binnen bij de Paters.

’s Nachts staat bij ons op de slaapkamer een ventilator. Niet op ons gezicht gericht, We kunnen er in elk geval na een tijdje de slaap mee vatten. Wel vroeg wakker, want de temperatuur gaat nauwelijks omlaag ’s nachts.  Inge liet ons een dezer dagen weten, dat het bij haar 24 graden is dankzij de airco boven. Dus als we even wilden bijkomen, waren we van harte welkom. We zijn naar haar toe gereden en bleven gezellig mee-eten. Wat een paar graden toch een verschil maken, Onze verplaatsbare airco haalt die 24 graden niet, helaas.

Vandaag staat ons de laatste krachtinspanning te wachten in deze hitteperiode. Cas en Sem vieren samen hun verjaardag. We mochten ook op een avond komen volgende week, maar wij vinden dat feestje en die blijde gezichten van onze kleinzonen nu juist net zo leuk. Dus straks met de cadeautjes naar ‘de jongens’ , al zal de temperatuur weer niet meevallen. Doen we gewoon onze pet op en drinken een glas ijskoud bubblewater. Dan houden we het wel enkele uurtjes vol, voordat we op het heetst van de dag komen.

Na het weekend is het weer normaal. 24 graden of zo. De jongens komen dan weer tussen de middag om de gehaktballetjes en ‘oma-jus’ te genieten. Van chefkok oma, zo zou Youri het omschrijven. Het zal een van de laatste keren zijn met z’n drieën. Youri gaat immers naar de middelbare. Het einde van een tijdperk dus.

(Bron: familiearchief f. van son)

 

Weer even wennen…

De eerste volle week weer thuis na onze vakantie. Het leven is intussen ook hier gewoon weer doorgegaan. De jongens kwamen eten maandag, dinsdag hadden we een medische afspraak, dinsdag en donderdag ging ik -na enkele weken- weer naar de fysio en donderdag kwam de pedicure. Gisteren ben ik bij mijn speciale kleermaker een paar nieuwe broeken gaan laten aanmeten. Over een handvol weken zijn die klaar. En tot slot is het zondag nog vaderdag ook. Geen cadeautjes hoor! Wij zijn bij thuiskomst door onze (schoon)kinderen al meer dan genoeg verwend!

Vakantie

We waren op vakantie en ik wil er nog twee dingen graag uitlichten. Ik bereid onze vakanties traditiegetrouw altijd goed voor: kijken wat er in de regio te zien is en informatie nazoeken. Ook deze keer.

Romeinse resten

Zo maakten we een dagtripje naar Autun. Dat stadje heette in de Romeinse tijd Augustodunum. Het was een van de belangrijkste Romeinse steden in Frankrijk. De stad werd rond 15 v.Chr. gesticht door keizer Augustus om de macht van Rome in Gallië te tonen en kreeg de bijnaam het "Tweede Rome". Er bleef een aantal Romeinse bezienswaardigheden bewaard, zoals de resten van het grootste Romeinse theater buiten Rome. Er konden ooit 20.000 toeschouwers in. Maar er bleef meer bewaard zoals de tempelruïne, gewijd aan de Keltisch-Romeinse god Janus.  Ook zijn er nog resten van twee stadspoorten, de porte Saint-André en porte d'Arroux. Ze zijn nog steeds in gebruik als verkeersdoorgang. Even buiten de stad ligt dan nog de Pyramide de Couhard. Het is een ietwat mysterieuze, 27 meter hoge stenen piramide die diende als Romeins grafmonument. Ook heeft Autun dan nog resten van de vroegere stadsmuren uit latere periode. De moeite waard dus voor ons En wat zo fijn is: je kan zo de plaats van het amfitheater zo bezoeken. Je rijdt gewoon met de oude boven de resten en kan er naar hartenlust fotograferen. Entree heffen? Daar doen ze niet aan. De poort staat voor iedereen open.

Veel Merovingisch

De middeleeuwen zijn mijn favoriete tijd. Dus kon ik Curtil-sous-burnand in de heuvels tussen Cluny en Chalon-sur-Saône niet links laten liggen op onze vakantie in Zuid-Bourgondië. Archeologen ontdekten daar in 1948 bij la Croix de Munot een Merovingische begraafplaats uit de VI en VII eeuw. Je kan er nog steeds iets van bewonderen. Onder een houten afdak en voorzien van een verklarende plaquette vind je nog steeds twee stenen sarcofagen en resten. En ook hier geldt: aan entree heffen doen we niet. Het ligt er zo, midden in het glooiende landschap aan een smal weggetje. Je kan er o naar toe lopen, de glooiende heuvel op. Er is veel Merovingisch gevonden in die omgeving. In de Vroege Middeleeuwen woonde namelijk in de buurt van Le Petit Munot een groep van zo’n honderd mensen van Gallo-Romeinse afkomst. Het oude Romeinse Rijk is in elkaar gestort en de Bourgondiërs bezetten het gebied. De kleine groep van Le Petit Munot leeft eerst onder het bewind van de Bourgondiërs en vervolgens, na de veroveringen van Chlotarius de Eerste (zoon van Clovis I en Chlotilde van Bourgondië), onder de Franken. Hij die necropolis, (of liever grote oude begraafplaats), is bij opgravingen zowel invloed van de culturen van de Bourgondiërs als van Franken gevonden. In november 1948 ontdekt de archeoloog Marcel Lafond bij la Croix de Munot een eerste gewelf in het landschap, het is gemarkeerd door stenen aan het grondoppervlak met daaronder een perfect bewaard gebleven skelet. Bij dit skelet lagen voorwerpen die kenmerkend zijn voor het Merovingische tijdperk: een mes, een scramaasaxe (een mes als alledaags gereedschap of als wapen) en een gespplaat. Tot aan 1959 werd een systematisch zoektocht uitgevoerd. In die jaren werd een grafveld van 125 meter lang en 50 meter breed opgegraven en werden meer dan 400 graven ontdekt. Er werden er 402 geïnventariseerd. De Merovingers hebben in het gebied Saône-et-Loire veel meer sporen nagelaten. Ze vestigden zich in de vallei van Grosne en Guye door grote landgoederen uit de Gallo-Romeinse tijd in beslag te nemen. In Bonnay, dat er in de buurt ligt, zijn eveneens overblijfselen uit deze periode gevonden. Begraafplaatsen uit de Merovingische tijd werden ontdekt bij de zuidelijke ingang van Besanceuil (Le Mouillot) en dicht bij de kerk van Saint-Hippolyte (nu een ruïne) werd een trapeziumvormige Merovingische sarcofaag gebruikt als waterbak. Ook in het gehucht Saint-Léger, vlakbij Château, werd een Merovingische sarcofaag hergebruikt als drinkbak. In de steengroeve van La Lie werden diverse sarcofagen uit deze periode gevonden. Naast de kerk van la Montagne le Dun kun je zo’n sarcofaag nog zien staan. De Gallo-Romeinse begraafplaats van Mont (Cortevaix) wordt in de 6e eeuw hergebruikt door de Merovingers. In 1952 brengen opgravingen ten zuiden van de Grand Creux deze Gallo-Romeinse en Merovingische begraafplaats aan het licht, evenals een crematiekuil. Crematiegraven dateren uit het midden van de 2e eeuw onder het Hoge Romeinse Rijk. En ook nog in Blanot is er tijdens de Merovingische periode al bewoning, in de buurt van de kerk is een necropolis met graven uit de 6e-7e eeuw gevonden. In Brancion bevestigen teruggevonden graven bij de kerk dat in de 6e eeuw de Merovingers al op deze plek woonden. De oudste delen van het château Pierreclos staan op de plaats van een oude heidense necropolis, die omsloten was door een stenen muur. En of dat niet genoeg is; ook in Suin zijn opgravingen gedaan die getuigen van de aanwezigheid van Merovingers. Oorspronkelijk is de naam van Suin ‘Sedunum’, een Keltisch woord voor ‘versterkte heuvel’. Onder de Merovingers behoort Suin tot Pagus Cabillonensis (Pays de Chalon). Leuk om te weten, waar je naar kijkt, vind ik. Wij zijn namelijk niet zulke strandliggers of zonaanbidders.

(Bron: familiearchief f. van Son)