het zit er op... Gelukt!

We zijn zojuist terug gekomen van een tiendaagse vakantie in de Bourgogne. Het was zes jaar geleden. Eerst gooide corona roet in het eten en daarna kreeg ik in 2023 te horen, dat ik nog maar maximaal een jaar te leven zou hebben. Vorig jaar durfden José en ik toch weer een paar dagen weg te gaan. Al waren het er maar drie naar een hotelletje aan de Moezel. Maar dit jaar trok ik de stoute schoenen aan en ging met de auto 756 kilometer op pad naar Zuid-Bourgondië. Het was zwaar maar is gelukt. We hebben veel gezien en genoten, al werd de terugreis zo nu en dan geteisterd door een zware bui en veel opspattend water van het oude asfaltwegdek in noord Frankrijk en vooral België. Ik moet zeggen, dat ik net snap, dat er nog een tocht wordt aanbevolen, waarbij je dwars door Charleroi moet….. Kijk, je weet dat het al tientallen jaren hommeless is met het verkeer langs Antwerpen, maar daar…..

We hebben erg veel moois gezien, zoals een boeddhistisch klooster met tempel in Boulaye, uiteraard Cluny en ook Autun met de resten van de stadmuur en het Romein amfitheater en op haar grondgebied verscholen in het groene heuvelland het prachtige museum Bibracte. We bezochten Curtil-sous-burnand om er de Merovingische grafresten te bekijken en de kanaalbrug over de Loire in Digoin. Het Bergdorpje Uchon  met prachtige natuur, Sain-leger-sous bouvray, Chalons sur Saone, Ozolles, Paray le monial en Charolles. Een mooi streek voor wat de natuur betreft. Maar na in totaal 2347 kilometer waren we toch weer blij, toen we thuis uit de auto stapten. In huis bleken onze kinderen voor een grote verrassing te hebben gezorgd. Er was heel veel geschilderd en opknapwerk gedaan, toiletten en badkamer gerenoveerd en in de koelkast vonden we een heerlijke homemade maaltijd en er was voor een gezonde Nederlandse maaltijd groenten en fruit. We waren perplex met zo’n verrassing. Vind je het vreemd, dat wij zo weg zijn van onze (schoon)kinderen? We zijn ze erg dankbaar!

Feestje

Anouk is in één keer geslaagd voor de middelbare. Knap werk. Joël is weer naar Roemenië voor onderzoekswerk, maar nu als begeleider en maandag komen ‘de jongens’, drie van onze kleinzonen weer lunchen tussen de middag. Alles gaat weer zijn gangetje. Wij zijn nog bezig met uitpakken en wassen, moe maar voldaan.

(Familiearchief f. van Son) 

De foto's houd je van mij tegoed. Het programma werkt vanochtend niet, helaas!

 

Op een mooie Pinksterdag.....

Even terug naar zondag. Toen was het Pinksteren. Een prachtige zonnige mooie Pinksterdag. Maar het was ook 24 mei. En precies op de dag af 52 jaar geleden, vrijdag 24 mei 1974, zijn José en ik in Zundert getrouwd. Veel wind die dag, veel zonnige perioden en een hele drukbezochte receptie. We hebben gefeest in de Katerstraat, zo kan ik me nog herinneren. En na het feest -echt waar- reed ik met de eigen auto naar onze eerste gezamenlijke woning; een flat driehoog tegenover de sporthal Oosterheide aan de Palestrinalaan 125 in Oosterhout. Waarom Oosterhout? Ik werkte daar toen in het team van de Oosterhout-redactie van Dagblad de Stem, toen nog een regionale krant uit overtuiging. Die flats, -tegenwoordig zouden ze het appartementen noemen, denk ik- , staan nu op de nominatie om te worden gesloopt.

Maar terug naar die mooie dag; het was toen overigens geen Pinksteren. Ik ging José met speciale taxi afhalen thuis aan de Berkenlaan en vervolgens deden wij die dag het gemeentehuis aan voor het officiële gedeelte én de Trudokerk. Zo was dat toen nog. Bij de voorbereiding liet pastoor Van Ginneken ons weten, dat hij mooie teksten en een mooie mis voor ons had. Maar we kenden hem. We hadden daarom zelf al teksten gemaakt, om het allemaal wat meer passend in onze stijl te krijgen. Hij ging schoorvoetend akkoord. Na de dienst knielden we uiteraard ook even voor het Maria-altaar “om de zegen af te smeken op kinderen die Gods voorzienigheid ons zal toevertrouwen”, zoals het toen nog heette.  De kerk had nog ontzettend veel invloed in die tijd. Die kinderen zouden er komen. Vijf prachtige kinderen, die nu na 52 jaar inmiddels samen al voor veel kleinkinderen hebben gezorgd.

Na alle plechtigheden en plichtplegingen die dag maakten we foto’s in het bosrijke buitengebied. Midden tussen de koeien en langs de boorden van een beekje met toen nog kristalhelder water. We kijken terug op een fijne dag. Ik wil je een paar foto’s uiteraard niet onthouden.

Sweet sixteen

Anouk werd op diezelfde 24^e mei zestien jaar. Het was zaterdag 23 mei groot feest. ’s Middags voor de oma’s en opa’s en familie, ‘s avonds de partij met disc-jockeys voor vrienden en vriendinnen. Het was heel warm, maar Ronald en Meike hadden voor mij een goed plaatsje bij de ventilator gereserveerd. Daar kon ik het met ijsklontjes en ijskoud drinken nog net uithouden. Ik kan echt niet meer tegen tropische warmte, zo merkte ik vorig jaar ook al. Maar het was gezellig en Anouk was blij met haar cadeautje. Uiteraard een kijkje op het tuinfeest ’s middags. Geslaagd dus. Oh ja. Dat geslaagd zijn, komt vanzelf voor haar. Ze heeft nu vakantie en gaat vanzelfsprekend werken….en veel meer verdienen. Zondagochtend kwamen Inge en Bram de airco voor ons van zolder halen en weer aansluiten. De kinderen zijn bezorgd om ons. Dat merken we aan alles. Wat mij betreft ruimschoots voldoende om het daar vandaag bij te laten. Komende week moet je mijn weekendbericht een keertje missen. Ik heb belangrijke dingen af te werken. Hoop dat je me dat vergeeft.

(Bron: Familiearchief f. van son).

 

Bij voorbeeld Hollandse pot.....

Luuk, Pieter en Robyn zijn zondagmiddag gezellig bij ons geweest. We hadden afgesproken, dat ook zij kwamen eten. Jammer genoeg kon Tara er niet bij zijn. Zij lag ziek op bed. Het was geen reden voor Oma José om al vroeg in de keuken alles in gereedheid te brengen. Ze houden van een Hollandse pot. Dus er stonden gebakken aardappeltjes, sperzieboontjes en kipfilet op het programma met nog eens ijs toe. Ze hebben het zich goed laten smaken en het was erg gezellig samen. Leuk gepraat met kleindochter Robyn over haar fikse prestaties in de eerste middelbare. Ze is zeer serieus. Natuurlijk kwamen ook haar kwaliteiten op het podium weer even aanbod. En Luuk, die er weer voor, dat we uit zijn keukentje iets konden eten. Hij zette daarbij zijn koksmuts op. Tevens onderzocht dokter Luuk onze gezondheid en -en passant- liet hij bij gelegenheidskapster Robyn ook nog even zijn haren knippen, terwijl hij heel goed stil bleef zitten, totaal opgaand in zijn rol.

Gehaktballetjes

Op maandag was de gebruikelijke komst van Youri, Cas en Sem. Ze komen immers altijd op maandag, als het tenminste geen vakantie is, roostervrije dag of studiedag. Want dat is het eigenlijk best vaak. Het zal afgelopen maandag een van de laatste keren zijn dit schooljaar, dat die drie kleinzonen bij ons op maandag komen lunchen. Ik heb je al eens verteld, dat ze bij toerbeurt aan oma José mogen laten weten, wat ze dan graag willen eten. Na de pannenkoeken vorige week op verzoek van Youri, was het maandag de keuze van Cas: gehaktballetjes met natuurlijk oma-jus. Want zo noemen de mannen het door hen geroemde kook- en bakwerk van oma, als het om gehaktballetjes gaat. Wij vinden het altijd erg leuk, als ze er zijn. Ze zijn meestal uitgelaten en dolenthousiast. Ze hadden zin in de avondvierdaagse. Cas vindt het altijd gezellig. Voor Youri hoeft het niet zo, maar de zak snoep in het vooruitzicht past hem wel. Oma en ik gingen natuurlijk naar de intocht op donderdag. Met een cadeautje voor elk. De traditionele ijscobon van Enzo. Mooi natuurlijk met zo’n prachtig warm Pinksterweekend voor de boeg. Ook dat hoort erbij. Youri zal er waarschijnlijk op maandag niet meer bij zijn, denk ik komend schooljaar. Hij gaat naar het Dongemond. De basisschool is hij echt ontgroeid.

Vrijdag

Gisteren, 22 mei was de sterfdag van mijn moeder. Zij overleed op 91 jarige leeftijd in 2015. Al weer meer dan tien jaar geleden dus. Ik heb nog een foto opgediept uit ons familiearchief van de dag waarop zij 90 werd. Een hele leeftijd. Ik ga er niet voetstoots van uit dat ik ook zo oud word, maar het zou natuurlijk toch zo maar kunnen. Ik ben immers al aardig een paar jaar op weg in mijn extra-time, nadat op 23 juni 2023 mij werd verteld, dat ik in de eindfase hartfalen zat, dat er medisch geen lichtpuntjes waren en dat ik maximaal nog één jaar te leven had. Zie daar…. En als het goed gaat, dan hoop ik op de komende 2 juli zelfs al 75 te worden. Wie had dat gedacht. Denk maar aan de regel: ‘Je kan niet veranderen wat je overkomt, maar wel de manier hoe je daarnaar kijkt en mee omgaat’…. 

Sweet sixteen

Kleindochter Anouk viert nu al feest. Vandaag staat haar ‘sweet sixteen’ partij gepland. Overdag voor oma en opa en ’s avonds party voor haar vrienden en vriendinnen. Ze is jarig op 24 mei, morgen dus. Over 24 mei gesproken. Op vrijdag 24 mei 1974 zijn José en ik getrouwd. Dat wil dus met andere woorden zeggen, dat wij op die vierentwintigste onze 52^e trouwdag vieren. Samen uiteraard, want het is immers geen kroonjaar, al zien wij dat wel zo. Elk jaar is voor ons een kroonjaar. Of het nu allemaal positief gaat met de gezondheid, of niet. We blijven er in geloven; in goed en slechte tijden.

(Bron: familiearchief f. van son)

 

Over feestjes en spanning……

Onze kleinzoon Sven vierde zijn verjaardag en dat betekende dus de jaarlijkse kleine volksverhuizing vanuit Groningen en vanuit Brabant om het feest mee te vieren. Jarig was hij al geweest. Het mag gezegd worden: iedereen, Sven voorop, had geluk. Het was stralend weer en we konden heerlijk buiten in de tuin genieten. Luuk en Cas speelden met Sven en de volwassenen maakten een praatje en genoten van de zon. Tommy en Nienke hadden weer voor de inwendige mens gezorgd en het ontbrak aan niets. Oma uit Groningen sneed de speciale verjaardagstaart aan en beide oma’s en opa’s bleven ’s avonds natuurlijk mee eten om daarna weer huiswaarts te keren. Die terugreis verliep zeer voorspoedig. Voor ons tenminste. Dat was anders met de heenreis. We werden alle kanten opgestuurd, reden meer kilometers met het tempo van een e-bike dan van een auto en stonden lange tijd in de file. Daar was voor gewaarschuwd, dus we waren er op voorbereid. Vreemd was wel op de heenreis de zwerm vliegen die tegen de vooruit en voorkant van de auto aanvloog én bloederig bleef plakken. Zal wel geweest zijn toen we de ‘grens’ met de randstad overgingen…… Maar het belangrijkste was: het was gezellig bij Sem, hij was blij met de cadeautjes en ook wij waren tevreden na een drukke dag.

Spannend

Voor Youri wordt het spannend. Hij mag dit weekend meedoen aan een clinic op het voor hem ‘heilige’ gras van de Kuip. Hij kijkt er uiteraard naar uit als echte Feyenoordsupporter. Maar ook Anouk zal wel zo langzamerhand toch wel aan het aftellen gaan voor haar bezoek aan het optreden van Bruno Mars, al is dat pas op 2 juli. Voorlopig is ze nog bezig om haar examens te doen en uiteraard loopt dat op rolletjes.

Moeder

Tommy feliciteerde ’s morgens in onze familieapp ‘alle moeders’ met Moederdag. Inge met Bram, en Elke met Wouter, Cas en Sem en ’s middags ook Meike kwamen even bij ons aan afgelopen zondag. Om een heerlijk soesje te eten ter gelegenheid van het jaarlijkse comerciële feest voor alle moeders. Iedereen had nog wat andere verplichtingen, dus bleven ze niet zo lang. José kreeg onder meer chocolade en een mooie bos bloemen. Cas en Sem wisten blij te vertellen dat hun ‘kinderfeestje’ -verjaardagfeestje voor klasgenootjes- was gepland. Kortom, het was gezellig. En dat is het belangrijkste.

Abonnement

Zeker. We hebben een abonnement op het Amphia. Maandag was het bloedprikken voor José in Amphia Oosterhout en dinsdag nog eens in Amphia Breda, inclusief een gesprek met de cardioloog. Zoals het er nu naar uitziet, gaan we ons Amphia-abonnement gewoon weer vernieuwen. Als je eenmaal in de medische molen zit, kom je er nog maar heel moeilijk uit, zeker als je onze leeftijd hebt. Maar aan de andere kant, je hebt er wat mee te doen…. En de koffie en appelflappen in het restaurant zijn lekker. Wij houden het elke week weer aanhoudend druk met boodschappen doen, nu en dan tanken, medicijnen ophalen, ziekenhuisbezoek en nu heeft het oude koffiezetapparaat de geest gegeven. Dan moet er dus en nieuw komen. Woensdag was het voor mij debatraad; normaal is dat op de donderdagavond, maar donderdag was het Hemelvaartsdag. Morgen komen Pieter en Tara met een deel van hun gezin gezellig bij ons op visite en lekker mee-eten. 

Je begrijpt het waarschijnlijk al. Ik heb nauwelijks tijd om mijn mailtjes te beantwoorden, laat staat aan mijn genealogisch onderzoek te werken. Ik memoreerde het al eerder, dat met pensioen gaan eigenlijk veel te veel tijd kost…

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Over Cas, Youri en ‘heilig gras’…

De mannen van NAC gaan dit weekend degraderen en de vrouwen van NAC waren vorige week al gedegradeerd. Het gaat goed met NAC dus. Opnieuw beginnen in de keukenkampioendivisie en iedereen weet hoe moeilijk het is om in de eredivisie terug te komen. Het weerhield onze kleinzoon Cas er niet van om gisteravond een wedstrijd van de NAC-dames in het Rat Verleghstadion bij te wonen. Ik wist het niet, maar hij liet het me met filmpje en foto’s enthousiast weten. Hij heeft in elk geval 3 doelpunten gezien, al waren ze dan voor tegenstander FC Twente. Genoten heeft hij wel én hij ging natuurlijk met een paar speelsters op de foto.

En dan Youri. Die gaat voetballen op het ‘heilige gras’ van De Kuip van zijn favoriete club Feyenoord. Youri gaat deelnemen aan een clinic in het stadion. Waar een prachtige herinnering maken.

Ergeren mag toch…..

Na dodenherdenking op 4 mei en Bevrijdingsdag de dag erna, ging de week verder alsof er niks gebeurd was. We mochten weer naar het Amphia op woensdag met José, voor mij was er donderdag een Raadsvergadering en  vrijdag het in orde maken van mijn wekelijkse pagina en vandaag viert onze kleinzoon Sven zijn verjaardag en natuurlijke zijn oma en opa daarbij. Best weer een drukke week achter de rug. Én eentje waarin ik me echt geërgerd heb.

Ik heb me kapot geërgerd aan dat besmeuren van het nationaal monument op de Dam. En niet alleen om dat het uitgesproken op 4 mei gebeurde. Het was al langer bekend, dat die misselijk makende en vernielzuchtige pro Palestina activisten kennelijk niets schuwen om aandacht te krijgen. Ze kennen maar één blik, om open te trekken, en dat heet Gaza en natuurlijk daarbij agressor Israël en dan nemen ze de in ons land levende, normaal denkende Joodse mensen meteen ook maar als schuldigen mee. Ook was al langer duidelijk dat ze het niet zo nauw nemen met de geschiedenis en het was ook al bekend dat zij niet uitblinken in ethisch denken en doen. Maar ergerlijker vind ik dat er mensen zijn die onomwonden laten weten begrip te hebben en dat uitspreken ook. Ergerlijker nog vind ik, dat dit soort tuig ermee weg komt, met bij voorbeeld hooguit een paar uurtjes schoffelen als straf. Net als die kinderachtige lieden van Extinction Rebellion, die keer op keer uiterst vriendelijk en behulpzaam worden losgewrikt van het asfalt waaraan ze zich zelf vastgeketend of gelijmd hebben. Ze worden even vriendelijk in een busje gedragen en een paar kilometer verderop weer afgezet. Houdoe en bedankt. Kosten voor de belastingbetaler….

Nederland is niet in staat door het jarenlange, aanhoudende pampergedrag om tegen die soort handelen een afdoende antwoord te dichten. Dan ga ik graag intussen voorbij aan die nietszeggende reacties van politici. Daarna is het immers als vanouds: ze dronken een glas, deden een plas en alles bleef zoals het was. Handelen is er niet bij. De politiek praat veel, doet weinig tot niets. Door dit pampergedrag is onze maatschappij hard op weg om af te glijden naar die van een ontwikkelingsland. Vol hufters en mensen die het allemaal wel makkelijk vinden, zo lang het maar niet in hun buurt komt.

En weer wijst de politiek naar het onderwijs. Oh. Moet het onderwijs dat er ook nog bij nemen, zoals altijd alles waarin de politiek en maatschappij falen, op het onderwijsbordje wordt geschoven.

Niks onderwijs. De problemen liggen bij jullie, politici en vooral ook bij ouders, die in toenemende mate meer tijd wensen te besteden aan hun eigen ik, dan aan het bijbrengen van normen en waarden bij hun kinderen. Nee. Stel je voor. Dan krijgen ze thuis ellende met ‘opstandige’ jongeren. Laat ze liever zelf maar aanmodderen. Ik zie onze maatschappij afglijden en een politiek, die ach en wee roept en vervolgens de andere kant op kijkt en verder gaat met de eigen hobbies.

Ach, laat ik er maar mee ophouden. Ik heb niet de macht het te veranderen of in elk geval alvast echt aan te pakken en aan de kaak te stellen. Het help niets, zo lang de politiek geen paal en perk stelt en het enkel maar bij het uitspreken van ach en wee laat. En in dat laatste zijn ze steeds beter geworden. Veel praten en niets doen is hun devies al jaren. En Nederland holt achteruit.

En die anti AZC-betogingen dan? Ik praat geweld nooit goed, meestal gepleegd door ‘beroeps’demonstranten, maar zeg nou zelf: gek he, dat mensen het niet meer pikken om van hun eigen lokale overheid op vrijdag te horen dat alles al in kannen en kruiken is en dat woensdag de eerste tientallen asielzoekers komen. Iets meer openheid en transparantie graag. Met duidelijkheid waarover wel en niet gesproken of meegedacht kan worden. Niet dat het nationalistische clubs zal afhouden van het kapen van demonstraties van goedwillende mensen met een mening, maar het is wel een stuk eerlijker naar de eigen inwoners toe. In mijn ogen hebben ze daar recht op.

Alledaags

Terug naar het alledaagse in kleinere kring. Onze kleindochter Anouk begon gisteren haar examens. Gaat goed komen. Ze heeft haar best gedaan. Een van onze prachtige planten in de woonkamer produceert nieuw blad op nieuw blad. Hij of zij heeft het naar de zin op de plek waar José het groen heeft neergezet. Ook onze andere tien kamerplanten brengen extra rust. Oh ja. Dan moesten wij ook weer medicatie ophalen en José kreeg een verzoek om mee te doen aan een paar jaar durend medisch wetenschappelijk onderzoek over hartfalen. Dinsdag moeten we daarvoor op afspraak komen in het Amphia. Gelukkig maar, anders zouden we vergeten moeten rijden richting Amphia. Toch wel interessant. Maandag moet ze eerst nog een buisje bloed laten prikken, maar pas als onze jongens tussen de middag pannenkoeken hebben gegeten. Ik heb al een afspraak gemaakt, want dat moet tegenwoordig.

Maar zo ver is het nog niet. Eerst gaan we vandaag het poldergebied van Zuid Holland en Utrecht weer eens een bezoekje brengen. De weg naar de verjaardagsviering van onze kleinzoon vergt een uur extra reistijd. Er wordt aan de weg gewerkt. Eerder vertrekken dus. Gezellig is ook, dat inmiddels de Ronde van Italië ofwel ‘de Giro’ begonnen is. Entertainment voor als het slecht weer zou zijn….

(Bron: familiearchief f.van son)

 

 

 

Roller coaster…..

Ze zeggen, dat niets meer moet en dat je rust krijgt zodra je met pensioen bent. Vergeet het maar. De afgelopen week was een ware roller coaster voor ons. De Koningsdag op maandag stond bij ons, na en bericht van het overlijden van de oudste broer van José,  in het kader van de voorbereiding van de medische ingreep dinsdag bij José. Extra vroeg uit bed want José moest vóór zeven uur ’s morgens haar ontbijt en medicatie genomen hebben. Daarna nog een kopje thee zonder suiker en vanaf negen uur helemaal niets meer. ’s Middags de ingreep, gelukkig geslaagd. Tijd om bij te komen had ik niet, want woensdagochtend om acht uur moest de auto al bij de garage staan voor een beurt en twee nieuwe voorbanden.  Woensdag aan het eind van de middag zorgde Pieter ervoor, dat ik bij de grage werd afgeleverd, waarna ik weer met auto naar huis kon, waar José met het avondeten aan de gang was gegaan. Donderdag al vroeg naar Zundert voor het afscheid van de oudste broer van José. Een mooie, sobere bijeenkomst, precies passend bij het karakter van oudste broer Toon, die op 80 jarige leeftijd was overleden. José kon gezellig nog even met een paar broers en zussen praten. Dat deed ons goed.

‘s Middags heb ik de artikelen van mijn wekelijkse pagina in het weekblad De Langstraat afgewerkt en doorgestuurd naar de drukkerij. Op die manier kon ik ons zelf gisteren een redelijk vrije dag geven, al moest Jose nog naar het jaarafscheid van haar schilderclub ’s avonds en kwam Inge met haar gezin van vakantie in Italië terug via ons. Ze kwamen een echte hollandse maaltijd eten. En laat koken maar aan José over. Ze hebben in Italië heel wat cultuur opgesnoven, zo maakten de foto’s duidelijk, die door onze twee kleidochters Emma en Renée werden toegestuurd. Vooral de prachtige tempelresten van Paestum (foto) in de regio Salerno hebben indruk gemaakt.

Dus met andere woorden: toch weer een drukke dag, want ook de weekboodschappen moesten nog worden gedaan. Zou het dit weekend wat rustiger worden?

Vind je het heel erg als ik het weekendbericht hierbij laat?

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Hard gewerkt, Sem......

Afgelopen zaterdag waren we weer op het sportcomplex van RFC. Nu speelde onze kleinzoon Sem zijn thuiswedstrijd. Zonder zon deze keer en ondanks dat hij en zijn team hard werkten, kon de winst niet in Raamsdonksveer blijven. Of het nu 7 of 8 tegen 4 was, dat weet ik niet precies. Ik weet wel dat Sem zijn penalty na afloop keurig tegen de touwen joeg. Gezellig om bij de sportende kleinzoon te gaan kijken. Hij deed prima zijn best. Leuk was verder, dat ik nog een oud-leerling tegenkwam van jaren geleden. Zo zie je nog eens wat.

Schilderen

Het schilderseizoen voor José is jammer genoeg ten einde. Pas na de zomervakantie gaat het allemaal pas weer door. Geen schilderclub op de woensdagavonden dus voorlopig. Misschien dat José thuis op die avonden de penselen ter hand wil nemen. Al denk ik niet, dat ze het zal verleren. 

Ja, Vakantie!

Zo oudste kleindochter Emma voorzag ons al snel van de eerste foto’s van de vakantie in zuid Italië. Papa was de fotograaf. En ze was niet de enige, die foto’s naar het thuisfront stuurde, want Meike en haar gezin waren in Parijs. Natuurlijk kan dan de Eiffeltoren niet ontbreken en voor Youri -en ook wel voor Ronald, denk ik- was nog een bezoekje aan het stadion van Paris Saint Germain in het programma opgenomen. Youri zat het liefste op de zetel van een van zijn idolen, Dembélé. Dat werd uiteraard ook op de gevoelige plaat vastgelegd. Een heerlijk uitje met het gezin. 

Onze jongste

In het weekend kwam onze jongste kleinzoon Luuk op visite. Hij had via een video gevraagd of ze op visite konden komen. Natuurlijk! Hij kwam samen met papa zaterdag lekker lunchen. En wie had er weer het grootste wordt, natuurlijk onze kleinste boef. Lekker zo met zijn viertjes eten.

Tot slot

Dinsdag dagopname voor José. Ze ondergaat onder narcose een ingreep. Dat brengt uiteraard weer even wat spanning met zich mee. Als je eenmaal in de medische molen zit, dan kom je er moeilijk uit. 

(Bron: familiearchief f. van son).