We wagen het erop....

Zes jaar geleden gingen José en ik voor het laatst echt op vakantie. Dat was per vliegtuig naar Lanzarote, een van de Canarische Eilanden. Na jaren hebben we vorig jaar drie dagjes een hotel geboekt langs de Moezel en dat is ons erg goed bevallen. Dit jaar hebben we de stoute schoenen aangetrokken en hebben over een vakantie nagedacht, en inmiddels geboekt!

Ik heb eerst zelf gezocht en daarna samen met Elke gekeken naar een geschikte verblijfplaats. Zij kan dat het beste; heeft ervoor gestudeerd. Het werd uiteraard een hotel. Dat wil zeggen, per auto bereikbaar, niet al te ver en geschikt voor mensen die met twee loopkrukken moeten lopen en de trap niet meer op kunnen.

Het vliegtuig is slecht voor ons hart op dit moment , dus bleef de auto over. Uiteraard zijn wij geen mensen die ons bruin laten bakken aan het strand in de brandende zon. Wij kiezen eigenlijk meer voor een vakantie waarin we veel kunnen zien en dan het liefste cultuur, natuur en geschiedenis.  We hebben voor komende zomer een plek gevonden in Bourgondië. We zijn daar ooit eens geweest in Ozolles, maar nu gaan we meer zuidelijker.  Naar Montceau-les-mines. Mooi hotel en we moeten nu op zoek naar de beste route, want we gaan dus met de eigen auto. Dat heb je, als je eigenlijk nauwelijks nog mobiel bent. Dan is eigen vervoer tot je beschikking hebben, eigenlijk zowat een must. Maar geen haast, er is immers nog tijd volop, voordat het zomervakantie is.

Kijken, kijken

Tijdens onze tripjes willen we veel zien. Dat komt dan mooi uit, want er zijn prachtige plaatsen met kathedralen, of de rots van Solutré, waar de bewoners in de oertijd de wilde paarden opjoegen, die vervolgens te pletter stortten en konden worden opgegeten. Ook zijn er schilderachtige dorpjes in die regio te over met veel galerietjes en kleine terrasjes om te kunnen genieten. Maar dat niet alleen. Wat dacht je van een nog openbaar te bezichtigen merovingische begraafplek uit de zesde en zevende eeuw in het dorpje Curtil-sous-Burnand en grafvondsten daaruit in een museum; of een boeddhistisch klooster, dat we overigens ook vorige keer hebben bezocht, maar dat behoorlijke indruk op ons heeft gemaakt toen.  Of Cluny, bijzonder belangrijk voor het kloosterleven in de middeleeuwen en ook voor mijn voorouders. Dan heb ik het nog niet gehad over de kastelen en de Morvan, een natuurrijk gebied. Ik denk dat we dagen te kort gaan komen, als we alles willen zien. Je snapt natuurlijk dat ik op mijn gemak ga kijken waar we, - en op welke manier-, naar toe kunnen gaan. Dat soort dingen doe ik graag. Plannen en proberen me daaraan te houden. Tijd genoeg om dat allemaal op mijn gemak in kaart te brengen. Maar we hebben er nu al zin in….

Carnaval

Ja, het is weer voorbij, de carnaval. De kleinkinderen zullen hier en daar genoten hebben, al was het zonder twijfel wel wat koud. Ik heb onze optocht via de lokale tv-zender bekeken. Het was mij te koud om langs de kant van de route te komen. De optocht: het oude liedje, mooie wagens die erg lang stil staan, maar vooral mensen die het gezellig hadden. Diverse wagens en groepen uit carnavalsdorp de Haaykaant reden en liepen ook bij ons mee.  Een van de sterkste en goed carnavaleske creaties vond ik bij de ‘vergeten groenten’, de artisjok of in carnavalstermen: ‘art die sjokt’.

Verrassend

Nu gaan we weer door naar juli. Dan word ik 75 jaar. Wie had dat kunnen denken, toen ik op 23 juni 2023 te horen kreeg, dat er mij nog hooguit één jaar restte, vanwege de eindfase hartfalen, waarin ik was beland. Goede zorgen, een rotsvast vertrouwen en doorzettingsvermogen, wekelijks twee keer fysio en dagelijks op de eigen hometrainer, positivisme en steun van José, houden mij nog altijd op de been. Ik mag nog steeds genieten van haar, van onze (schoon) kinderen en kleinkinderen. Daarvoor ben ik erg dankbaar. Ik wil uiteraard doorgaan, zo lang het me gegeven is. Ook al zijn er naast redelijk goede dagen ook veel onprettige dagen, waarop ik nog minder kan dan nu normaal gesproken….. en dat is al niet bijster veel. Goed, vanavond weer eens gezellig thuis bij een van de schildervrienden van José een gezellig etentje en er moet getankt worden bij onze zuiderburen. Komende week weer twee keer Amphia. Da’s ook vertrouwd…..

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Schoon water...en carnaval!

Mijn tropisch aquarium moest weer eens goed worden schoongemaakt. José ergerde zich al een tijdje aan de groene sprieten in de bak en de vissen hapten af en toe figuurlijk gezien naar vers water. Vroeger deden José en ik het samen. Zij sjouwde met emmers en vuil en later schoon aquariumwater en ik deed de schoonmaak in de bak. Maar dat gaat niet meer. De ouderdom komt met gebreken....

Zondag kwam Pieter de helpende hand bieden en dan is het zo gebeurd. Hij heeft zelf en tijd lang een aquarium gehad en kent het klappen van de zweep…. En hij is krachtig! Met Pieter kwam ook onze kleinzoon Luuk mee. Hij kwam spelen bij en met oma. We hebben geen kind aan hem gehad en tegen de middag was het aquarium leeg. Het enige dat erin lag waren nog de bodem, de vissen en stenen in een laagje water. Alle stekkers, op het licht na, waren eruit. We konden pas tegen een uur planten gaan halen. Dat is prima gelukt. We hebben ze in het zand gezet en het leek zelfs dat de vissen tevreden oogden. Zo’n schoonmaakbeurt is een hele klus, maar het moet wel goed gebeuren. En dat gebeurde ook. Bedankt!

Veranderingen

Er komen wat veranderingen aan in ons uitgebreide gezin en dan met name bij Meike en Ronald. Anouk doet schoolexamen en gaat dan verder leren. Youri gaat de basisschool verlaten en naar de middelbare. Ze worden stiekum groot, onze kleinkinderen.  En nog altijd mag ik erbij zijn.

Spullen op tijd

Donderdag en vrijdag moesten we weer naar het ziekenhuis. Als zoiets op vrijdag gebeurt, moet ik altijd wat kunstgrepen uithalen. De artikelen en foto’s voor ‘mijn’ pagina over bestuur en politiek in onze gemeente moeten altijd vrijdag naar de drukker. Die artikelen waren woensdag al klaar. Er was immers donderdagavond geen Raadsvergadering, dus daarop hoefde ik niet te wachten. Die Raadsleden vieren nu carnaval en maken zich op voor de ‘laatste loodjes’ voor de komende raadsverkiezingen op 18 maart. Dan moet ik natuurlijk ook van de partij zijn.

Het feest kan beginnen

Nee, José en ik wagen ons niet meer aan Carnaval vieren. We zien hooguit de optocht maar misschien die zelfs via de lokale televisie van de SLOG. Een aantal van onze kinderen en kleinkinderen zien dat wel zitten. Het is ook nog eens carnavalsvakantie, al zullen anderen van krokusvakantie spreken. Hopelijk krijgen ze in beide gevallen een beetje goed weer. Als het maar droog is. Cas en zijn broer Sem houden wel van dat feestje en ook Luuk. Die gaat in de voetsporen van vader Pieter. Hij was ooit ‘pliesie’ met carnaval en Luuk vond dat kennelijk ook een goed idee. Veel plezier!

Gisteravond

Meike en Ronald kwamen gisteravond gezelllig even aanlopen, wat later dan gedacht, maar dat kan de pret niet drukken. Even bijgepraat en we kunnen allebei weer verder.

(Bron: familiearchief f. van son).

 

 

Ze komen weer!

We gaan weer een stapje in de goede richting. Drie kleinzonen komen na de carnavalsvakantie op maandag tussen de middag weer bij oma en opa eten. We zijn daar erg blij mee. Oma José maakt zich al op om weer voor de kleinkinderen te gaan zorgen. Dat wilde ik nog wel even kwijt aan het begin van dit weekendbericht. Maar eh..... 

Elke zaterdag een weekendbericht samenstellen, kost soms best wat moeite. Dat heb ik in de afgelopen jaren wel eens gemerkt. Ook deze week valt het niet mee om een bericht samen te stellen. Mijn hoofd loopt over en mijn fysiek is niet om over naar huis te schrijven. Schrijven kost nu daarom ook wat meer energie. Niet, dat er niets te schrijven zou zijn omdat er niets gebeurt in ons leven, integendeel. Maar er zijn ook onderwerpen die een ander niets zullen interesseren.

In elk geval probeer ik zelf weer aan voorzichtig en met beleid op te krabbelen uit een periode met diepe dalen. Eerst een behoorlijk griepgevoel en daarna problemen met mijn beenspieren en knie. Elke dag op de hometrainer thuis en twee keer in de week naar de fysio helpt mij er doorheen en maakt het me nog steeds mogelijk me te verplaatsen met twee krukken. Weliswaar in slow motion, maar ik heb de tijd aan me zelf. De goede zorgen van José doen de rest. Voor José geldt, dat zij nog volop in de medische molen zit. Komende week mogen we weer twee keer een uitje tegemoetzien naar ons favoriete Amphia in Breda en Oosterhout.

Van lange ritjes komt het in deze tijd nauwelijks. Zo lang het winter is maken wij maar weinig grote trips met de auto, en komen we zo nu een dan alleen graag voor een ‘bakske’ naar de paters in Meerseldreef. Het is daar heerlijk op je gemak zitten en dat hebben wij graag. Ook maken we van het halen van kaas een uitje. We gaan daarvoor naar Oisterwijk, waar we tot 2000 woonden. Langs een mooi weggetje heen en langs een andere route op ons gemak terug. We eten dan op een van onze favoriete plekjes ons brood of een broodje ‘kaaspijpje’ en drinken er warme thee bij, die José in de thermosfles heeft gedaan. We gaan ook soms naar Ikea of naar een tuincentrum om er wat planten uit te zoeken. Wij komen onze tijd wel door. Ben maar niet bang…

Sem

Kleinzoon Sem kwam gisteren bij ons. Hij kwam spelen bij oma en uiteraard mee-eten. Hij trof het, want oma maakte gebakken aardappeltjes met spercieboontjes en gehaktballetjes met oma-jus. Een van zijn lievelingsmaaltjes. Sem smulde en had het weer goed naar zijn zin. Na de carnavalsvakantie komen Cas, Youri en Sem op maandag tussen de middag weer bij oma eten. We zien er nu al naar uit!

Makkelijk

Ik wil het me deze week wat gemakkelijk maken…. Ik laat het weekendbericht deze keer tot wat het nu is. Hoop dat jullie daarmee geen problemen hebben. Laat het anders gerust even weten…..

(Bron: familiearchief f. van son)

 

Gezellig, creatief en herinnering….

Na een aantal vragen in mijn weekendbericht van vorige week over mijn dieper gravend genealogisch onderzoek naar mijn voorouders, nu weer terug in de huidige tijd. We werden gisteravond vergast op een gezellig etentje bij Elke en Wouter. Natuurlijk waren ook Cas en Sem van de partij. Dat etentje hadden we te danken aan het feit dat Wouter en Elke samen rond deze tijd jarig zijn. Dat betekende ook uiteraard het gebruikelijk cadeautje. Maar in dit geval was het dus ook ‘wie jarig is, trakteert’. Ik hoef je natuurlijk niet te verklappen, dat het een gezellig avondje werd. En over de keukenprestaties van Elke kan ik kort zijn. Heerlijk!

Een culinair voorafje, groene asperges met kunstige aardappeltjes en ossehaas en tiramisu als toetje. Om je vingers bij af te likken. Wouter liet weten, dat ze die kookkunst van haar moeder heeft geleerd… en dan weet je het wel!

Actrice Robyn

Ja hoor, onze familieactrice Robyn heeft een geslaagd officieel eerste optreden gehad met haar nieuwe toneelgezelschap. Ze had nog een klein rolletje, zo liet mama Tara weten, maar ‘wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd’. Uiteraard kreeg ik nog een overzichtfilmpje toegestuurd. Ze had het naar haar zin, vertelt zij. Een plaatje uit die video in dit weekendbericht.

Creatief

Ja. Robyn is erg creatief. Dat weten we, maar haar kleine broertje Luuk begint ook al in die richting. Hij maakte een mooi schilderij. Ook het eindresultaat mag er zijn. Luuk is immers nog maar net enkele maandjes op de basisschool.

Elk jaar weer

Je weet het. Elk jaar op 4 februari moet en wil ik erbij stilstaan, ook al is het al erg lang geleden. Op 4 februari 1972 stierf mijn vader plotseling. Komende woensdag is het weer die dag. Nee. Het slijt niet, al is het dit jaar al 54 jaar geleden. Precies zo lang geleden als het jaar waarin hij stierf. Hij zou dat jaar 1972 in oktober 54 jaar worden. Ik mis hem nog altijd. Geen kans gehad om mijn vrouw en kinderen aan hem te laten zien; geen kans gehad om dingen aan hem voor te leggen om raad; geen kans gehad om nog zoveel jaar met en van hem te leren, met hem te praten en van hem te genieten. Onze kinderen hadden geen opa. Nee. Het slijt nooit. Ik heb deze week uit mijn archief de foto opgediept voor op mijn facebookaccount, waarop hij samen met zijn voetbalmakkers bij NAC met zijn elftal kampioen werd na het seizoen 1936-1937. Vaak ging ik als opgroeiende jongen met hem naar NAC. Hij genoot van sport, ook nadat hij zelf als actieve sporter was gestopt. In dit weekendbericht helpt mijn pa me bij het plakken van mijn fietsband, op weg naar een vakantie op het Zilverstrand in Mol in het jaar voordat hij stierf.

(Bron: familiearchief f. van son).

 

€ 1.41,1 en genealogische puzzel….

Weer een voordeeltje binnen. De auto weer volgetankt bij onze zuiderburen. De kosten: € 1.41,1. Een koopje toch. En een station elders in het dorpje zelfs een liter voor 1 euro 39,7 verkrijgbaar.

Maar daarover ga ik het deze week niet verder hebben.

Deze keer verder alleen aandacht voor genealogie en een keertje zonder foto’s. Het is puzzelen geblazen. Ik ben al geruime tijd bezig met lezen en nazoeken.  Mijn vraag is: kloppen mijn onderstaande gegevens:

Arnoul I de Florennes

Ik ben op zoek in het nageslacht van Arnoul I van Florennes die getrouwd was met Ermentrude van Verdun. We zitten dan in ongeveer 1050. Ik ken de namen van hun kinderen, maar ben met name geïnteresseerd in hun zoon Gautier/Wautier de Florennes, die getrouwd is met een zekere Hildeswinde N.

Dat echtpaar zou volgens mijn ‘potloodgegevens’ drie kinderen hebben. Een zekere Adon (wat eigenlijk ‘heer’ betekent), Gauthier en dochter Condrade. Die Gauthier wordt niet meer ‘de Florennes’ genoemd, maar de Marbais. Ik vind hem terug in de 'Arbre de Marbais' volgens 'Annales de la société archéologique de Namur', tome douzieme, 1re livraison, typographie de ad. wesmael-charlier 1872'.

Marbais

De familie de Marbais bezat zowel in Brabant als in het graafschap Namen zeer belangrijke heerlijkheden, dat verklaart waarom ze in diverse akten nu eens als vazal van de hertog van Brabant, dan weer als vazal van de graven van Namen voorkomen. Bij mijn Marbais-gegevens vond ik ook dat Engelbert van Schoten langs de vrouwelijke lijn erfgerechtigd was in het domein Villers van het Huis Marbais. Hij hoorde ook tot de medestichters van de Abdij van Villers. De alliantie Breda, Schoten en Villers, Marbais is niet zo vreemd. De Heerlijkheid Wezel ('s-Gravenwezel) naast Schoten, bleef tot 1280 bezit van de Heren van Marbais. ("Godefridus de Breda et Henricus frater eius, Wilhelmus de Dunglebert et Gerardus frater eius, Gerardus de Marbais, Balduinus frater eius et Paganus de Marbais". (Bron: Willem van Dongelberg heet in oorkonden van 1150 en 1154 frater (broer, halfbroer?) van de Hendrik van Jauche, die van elders bekend is als een van de medestichters van de abdij Villers en dus aan het Huis Marbais geparenteerd moet zijn geweest. (Analectes pour servir à I'histoire ecclésiastique de la Belgique, XXIII (1892), p. 317 (1150). Bulletin de la Commission royale d'histoire, 4e série, tome X (1882), p. 183 (1154).

Zoon Wouter

De zoon van Gauthier de Marbais die getrouwd was met een zekere Ermengarde, heet Wouter II de Marbais. Hij zou getrouwd zijn met Gisele de Loupoigne. Hij, zijn zoon Gerard en de Loupoignes, hun schoonouders, toonden altijd grote genegenheid voor de monniken van Gembloux. Gerard, zijn zoon vergrootte de bezittingen van dit klooster in Sirieux met 15 bonniers en voegde er tienden aan toe, nadat hij zijn zoon, ook Gérard genaamd, had verloren. (Uit: http://www.echarp.be/twcgen10.php (transcriptie van 'Tarlier en Wauters':'Geographie et histoires des communes belges', door Wilfred Burie). (‘Walter de Marbais, fils de Walter , sire de Marbais, épousa la fille du seigneur de Loupoigne et devint ainsi neveu de Gondrade, femme de Lambert de Courcelles; il fit plusieurs dons à l'abbaye de Gembloux. -Son fils Hadeward, suit. (Bron: Société archéologique de Namur. XIIme vol. des Annales. Tome douzieme NAMUR. 1872-1873). Walter was ook 'le père du sire Gérard Ier' (Bron: Sigebert de Gembloux , Gesta abbatum Gemblacensium, c. 91, éd. Pertz, p. 557.). (‘Sigebert de Gembloux, Gesta abbatum Gemblacensium, c. 60, éd. Pertz, p. 546. Gautier (I) n'est pas comptabilisé dans la généalogie traditionnelle des Marbais (travaux cités supra, n. 74). Concernant les Loupoigne, voir les quelques éléments réunis par Jules Tarlier et Alphonse Wauters, Géographie et histoire des communes belges. Province de Brabant. Canton de Genappe, Bruxelles 1859, p. 45 et 51, et Steurs, « Franchises... », p. 71, n. 244. Souvret : prov. Hainaut, arr. Charleroi, comm. Courcelles.) Loupoigne vind ik terug in de provincie Waals Brabant (prov. Brabant wallon, arr. Nivelles, comm. Genappes). Ruffini-Ronzani meldt over Gautier in « Enjeux... », p. 298 et 305, n. 41. En faveur de cette filiation précise, outre les prénoms familiaux des Marbais (alternance de « Gautier » et de « Gérard »), on invoquera surtout une charte de 1029 confirmant la fondation Saint-Gengulphe de Florennes par les fils d'Arnoul Ier avant 1015. Cet écrit a été dressé en présence de Godefroid III de Florennes et des héritiers de son frère Gautier, listés parmi les témoins. Or, parmi ceux-ci, figure Lambert de Courcelles, le mari de Condrade (voir supra, n. 78) : DiBe 10292 = Victor Barbier, « Documents concernant la chapitre et la collégiale de Saint-Gengoux, à Florennes », Analectes pour servir à l'histoire ecclésiastique de la Belgique 21 (1888), p. 385-486, aux p. 390-393, n° 2. 

De kinderen

De drie kinderen van Wouter II en Gisele zouden zijn geweest : Gerard de Marbais, ‘dit Hadewart/ le vieux marbais ‘ en zijn broers Machelme en Godescalc. Die zoon Gerard de Marbais zou getrouwd zijn met Judith N, die later ‘douarriere de marbais werd genoemd na de dood van Gerard tussen 1130 en 1145. Volgens De Gesta Abbatum Gemblacensium is "Henricus de Lopun" [de Loupoigne?], "nepos eius Gerardus de Marebaco" na de dood van "filio suo Gerardo", land schonken "in villa Sivirei" [Souvret] aan de abdij van Gembloux, gedateerd "tempore domini Anselmi abbatis" [genoemd voor 1133 in dezelfde bron (Bron: Gesta Abbatum Gemblacensium 91, MGH SS VIII, p. 557.)Volgens Boeren heette de man van Judith, Wouter sr. de Marbais : 'Uit latere bevestigingsoorkonden is af te leiden, dat ook de vader van Hendrik van Jauche tot de oorspronkelijke stichters had behoord. Die vader was de Arnulf van Villers, die in of kort na 1147 op hoge leeftijd overleed, na vermoedelijk de laatste man van Judith van Marbais, te zijn geweest'(Bron: De eerste dynastie van Breda (ca. 1100-1281), door Dr.P.C.Boeren in Jaarboek De Oranjeboom 17 (1964), blz. 4 ev.).

Die Judith zou volgens mijn informatie hertrouwd zijn met Arnulf de Vileyr, die eerder getrouwd was met de ‘douarriere de Jauche’, zo genoemd na de dood van haar man Gerard van Jauche (van Landen?). Zij was (vermoedelijk. fvs) een dochter van Reinier, grootvoogd of oppervoogd van Hasbanië (Landen en omgeving). Zij trouwt als weduwe van Gerard met de weduwnaar Anulf van Villers. Die was toen weduwnaar van Judith de Marbais. (zie ook Dr. P.C. Boeren , die vermoedt dat zij weduwe was van Wouter de Marbais (zie 'de eerste dynastie van Breda' (in jaarboek De Oranjeboom 17, (1964) blz.4).

Kinderen

Tot slot: uit het huwelijk van Gerard en zijn vrouw, die na zijn dood ‘douarriere de jauche’, werd genoemd. (zij was dus mogelijk dochter  van Renier), zouden de volgende kinderen kunnen geboren zijn:  Jean de Jauche, Renier, Balduinus de Jace, (die kanunnik zou worden van het kathedrale kapittel van Sint Lambertus in Luik) en Gislenis de Jace (jauche).

Ik hoop dat je er wijs uit kan. Ik herhaal de vraag: kloppen deze gegevens.   

(Bronfamiliearchief f. van son)

Dat hebben we gehad…

Er was al veel om gevraagd; de witte Kerst. Dat werd het jammer genoeg dan niet, maar wel sneeuwpret en -ellende in de eerste weken van het nieuwe jaar. We gingen de deur niet uit, enkel voor de fysio en José af en toe om een boodschapje. Ik genoot vanachter glas, om het zo maar eens te zeggen van de mooie witte wereld. Toen de sneeuw ging smelten, werd het een drapboel en dat veranderde in gladhid, toen er weer een nachtje voorst overheen kwam, na wat regen. Maar toen de sneeuw en ijs voor het grootste deel weg waren, konden ook wij weer naar buiten. De eerste autorit was, hoe kan het anders, naar Meerseldreef voor het heerlijke en gezellige kopje koffie met appelflap. José fleurde helemaal op. Die heeft aan dagen binnen zitten nu eenmaal een broertje dood en gaat graag ‘bij de paters’ op de koffie, al heeft ze er nog nooit een pater gezien. Maar de koffie vind ze heerlijk en soms is er ook een alcoholvrije Leffe blond als ‘toetje’.

Tuingletsjer

We konden ook na het sneeuwgedoe nog een dagje genieten van onze tuingletsjer in de voortuin. Ik kon het niet laten om die toch ook weer even op de gevoelige plaat vast te leggen. Die tuingletsjer smelt langzaam weg. Zal wel komen door de klimaatverandering … Dit weerfenomeen blijft nu voor het nageslacht in elk geval bewaard.

Schilderes

José kon tot haar grote vreugde afgelopen woensdagavond weer naar de schilderclub, nadat het twee weken niet kon vanwege de kerstvakantie en de sneeuw. Ze is weer vol goede moed begonnen aan een natuurschilderij. Zij weet ook die zachte kleuren zo goed te vatten. Van de lerares mag ze er thuis aan doorwerken, maar ik weet niet of zij daar aan toekomt. We wachten af. Ik vind het begin van woensdagavond in elk geval veel belovend. En José heeft het – zo blijkt uit alles- woensdag echt naar haar zin gehad. Weer opgehaald en thuisgebracht door vriendin Petra, vertelde ze volop over wat er die avond gebeurd was. Blij dat ze het naar haar zin heeft op haar wekelijkse uitgaansavondje. En ik, ik heb deze keer met een schuin oog gekeken naar de als spannend aangekondigde wedstrijd in de strijd om de KNVB-beker: AZ-AJAX. Laat er dat spannende maar af. Ontluisterend was een beter woord, denk ik. Ajax kansloos uit de beker.

Gezellig en lekker

Vorige week was het de beurt aan het gezin van Elke. Deze week kwamen Meike, Ronald, Anouk en Youri, en wel gisteravond bij oma eten. Ze had kenelijk de lievelingspot van de kleinkinderen gemaakt. Spercieboontjes met gebakken aardappeltjes en een varkenshaasje. Met omajus natuurlijk, maar voor Youri waren het toch vooral de heerlijke gebakken aardappelen “altijd met zo’n lekker korstje bij oma”, zo glunderde hij. Youri en ik hebben gezellig over het voetbal gepraat; Anouk en ik over haar prima punten op school. Toen de kinderen hun eigen ding gingen doen hebben we samen met Ronald en Anouk gezellig bijgepraat over de dingen die ons bezig houden. Kortom: weer een gezellig avondje, waarop José weer kon doen wat ze het liefste doet: zorgen!

(Bron: familiearchief f. van son).

 

 

Zegge en schrijven 2 keer…..

Zegge en schrijven twee keer ben ik buiten geweest deze week. Eerst voetje voor voetje door de achtertuin, naar de scootmobiel en via de brandgang naar de straat rijden. Doel van die hachelijke ondernemingen was de fysiotherapie. Want ik loop nu nauwelijks, -enkel op en neer naar de toilet in de gang-, dus moest ik wel twee keer per week naar de fysio gaan. Zeker omdat de week tussen kerst en nieuwjaar ook geen fysio mogelijk was. Niet dat ik elke dag mijn oefeningen thuis vergeet. Nee. Ik stap elke ochtend op de hometrainer en maak dan tweehonderd omwentelingen met de trappers. Dan is mijn toch ondanks alles wel sterke hart weer op gang geholpen. Maar nu ik niet naar buiten kan, loop ik ook niet naar de auto of in de winkel, waardoor ik toch wel wat stijver ben geworden. Fijn dat er fysio is! Ik vind het op Zich niet zo lastig om thuis te blijven ik heb genoeg om handen. José heeft er veel meer moeite mee. Zij wil elke dag toch wel even weg uit huis. Zo maar een stukje rijden langs leuke weggetjes of bos of een boodschap. Ze wordt wat onrustig, als ze een hele week moet binnenblijven. Prettig dat Elke aanbood om even mee boodschappen te gaan doen.

Niet omheen

Ik kan er natuurlijk niet omheen. Sneeuw. Ons land ligt zowat plat. Maar laat ik het bij de liefhebbers van de sneeuw houden. Daar hoor ik overigens ook bij. Ik kan er tijden lang naar kijken. Die witte wereld is prachtig van achter glas. De bomen dragen de sneeuw, de takken zijn wit en het landschap ziet er prachtig uit. José denkt natuurlijk al onmiddellijk aan een schilderij van een winterlandschap, bij voorbeeld in onze tuin. Maar wie er echt blij mee zijn, dat zijn de kleinkinderen, denk ik zo maar. Sleeën en in de sneeuw spelen. Ik weet niet of de scholen waarop onze kleinkinderen zitten, de term ‘ijsvrij’ al in het rooster hebben opgenomen. Ik kan me één keer vaag herinneren, dat ik ijsvrij heb gehad. Als kleuter. Er lag zo veel sneeuw, dat er geen doorkomen aan was. Thuisblijven dus toen. Ik is al weer wat jaartjes geleden, dat we een behoorlijke hoeveelheid sneeuw kregen. Dat moet in de coronatijd zijn geweest. Ik heb nog foto’s in mijn archief waarop Cas met papa en mama langs kwam. Buiten blijven natuurlijk, en wij zwaaien van achter glas en uit de open voordeur.  Maar hoeveel sneeuw er ook ligt nu, het is nog niets, vergeleken met de strengste winter uit de afgelopen eeuwen. Die van 1708 op 1709.

Da’s pas winter

Die winter van ruim 3 eeuwen geleden kende bij voorbeeld in Friesland een temperatuur van min 24 graden celsius. Er zijn natuurlijk mooie verhalen bekend. Zo zou de inkt in de inktpot bevroren zijn in Dendermonde, zelfs bomen die onploften van de extreme koude (schijnt te gebeuren bij wekenlange strenge vorst met loofbomen). Volgens de meest gangbare cijfers zouden in Frankrijk alleen al meer dan 500.000 mensen omgekomen zijn in die vreselijke winter. Vogels vielen massaal dood neer, vee die stierf bij duizenden. Van Rusland tot Zuid-Italie, van Noorwegen tot zuid Spanje van de Oeral tot Ierland vroren alle rivieren dicht, en was er zelfs zee-ijs in de Middellandse Zee. Vissers vroren massaal dood op hun boten.

In die verschrikkelijke winter begon de zwaarste koude op 6 januari en dat zou tot diep in maart voortduren. Tot diep in april kon je wandelen op de bevroren Oostzee, lagunes in Venetië bleven 2 maand dichtgevroren. Het Zweedse leger moest alle militaire activiteiten staken, omdat de paarden massaal doodvroren in de stallen. Door dit fenomeen van die vreselijke winter werd massaal de aardappel geïntroduceerd in Europa als voedingsmiddel. Pas tegen de vooravond van de Franse Revolutie zou er weer een reeks superkoude winters zich voordoen in heel Europa.

Die van 1963

Ik kan me de winter van 1963 nog heel goed herinneren met de elfstedentocht met de heroïsche winnaar Reinier Paping op de Bonkeveen in Leeuwarden. Toen was het in ons land ook bar en boos wat het vriezen betreft. Bij de start vroor het liefst 18 graden op die 18^e januari. Om 9 uur was de temperatuur opgelopen tot ongeveer -4°, maar een noordoostenwind stak rond die tijd op en nam geleidelijk toe tot krachtig. De temperatuur daalde van -6° om 11 uur tot -10° tegen middernacht. De combinatie van matige vorst met de krachtige en af en toe harde oostenwind zorgde voor een zeer lage gevoelstemperatuur. Daarnaast was er veel stuifsneeuw, terwijl over Friesland al een pak van 20 cm sneeuw lag. Het ijs was op veel plekken amper begaanbaar. In het ijs zaten ontelbare scheuren, hobbels en spleten. 

Genoeg zo, over de sneeuw. Honderden vluchten op Schiphol vielen uit; de treinen reden nauwelijks normaal en bussen reden vrijwel niet. Een paar dagen deze hoeveelheid sneeuw kan ons land duidelijk niet aan, ondanks het vele werk van de strooiers en sneeuwschuivers van onder meer Rijkswaterstaat. Veel straten bleven nauwelijks begaanbaar. Maar het is mooi om te zien. Alleen als het dooit, blijft er een onbeschrijflijke bende achter. Van de mooie witte wereld is dan nog bar weinig over. Ik moet zeggen dat zelfs het fietspad op weg naar de fysio donderdag mooi schoon was. Dinsdag overigens nog niet. Wel is het een hele tour om van dat fietspad een bocht te maken of de weg op te rijden om over te steken. Daar moet je een ongelijke hobbel ijs over en dat valt niet mee. De bemanning van de strooiwagens en sneeuwschuivers hier in onze gemeente verdient wat mij betreft een tien met een griffel. Over de anderen kan ik niet oordelen. Mijn wereldje was deze week erg klein… 

Gezellig

José vindt het gezellig als er af en toe iemand komt eten. Dit keer nodigde zij het gezin van Elke uit. Altijd gezellig, al kon Wouter er niet bij zijn. Voor de komende week is Meike al uitgenodigd. Zij komen vrijdag genieten van oma's kookkunt. Want dat kan ze nog altijd.  

(Bron: familiearchief f. van son)