Even terug naar zondag. Toen was het Pinksteren. Een prachtige zonnige mooie Pinksterdag. Maar het was ook 24 mei. En precies op de dag af 52 jaar geleden, vrijdag 24 mei 1974, zijn José en ik in Zundert getrouwd. Veel wind die dag, veel zonnige perioden en een hele drukbezochte receptie. We hebben gefeest in de Katerstraat, zo kan ik me nog herinneren. En na het feest -echt waar- reed ik met de eigen auto naar onze eerste gezamenlijke woning; een flat driehoog tegenover de sporthal Oosterheide aan de Palestrinalaan 125 in Oosterhout. Waarom Oosterhout? Ik werkte daar toen in het team van de Oosterhout-redactie van Dagblad de Stem, toen nog een regionale krant uit overtuiging. Die flats, -tegenwoordig zouden ze het appartementen noemen, denk ik- , staan nu op de nominatie om te worden gesloopt.
Maar terug naar die mooie dag; het was toen overigens geen Pinksteren. Ik ging José met speciale taxi afhalen thuis aan de Berkenlaan en vervolgens deden wij die dag het gemeentehuis aan voor het officiële gedeelte én de Trudokerk. Zo was dat toen nog. Bij de voorbereiding liet pastoor Van Ginneken ons weten, dat hij mooie teksten en een mooie mis voor ons had. Maar we kenden hem. We hadden daarom zelf al teksten gemaakt, om het allemaal wat meer passend in onze stijl te krijgen. Hij ging schoorvoetend akkoord. Na de dienst knielden we uiteraard ook even voor het Maria-altaar “om de zegen af te smeken op kinderen die Gods voorzienigheid ons zal toevertrouwen”, zoals het toen nog heette. De kerk had nog ontzettend veel invloed in die tijd. Die kinderen zouden er komen. Vijf prachtige kinderen, die nu na 52 jaar inmiddels samen al voor veel kleinkinderen hebben gezorgd.
Na alle plechtigheden en plichtplegingen die dag maakten we foto’s in het bosrijke buitengebied. Midden tussen de koeien en langs de boorden van een beekje met toen nog kristalhelder water. We kijken terug op een fijne dag. Ik wil je een paar foto’s uiteraard niet onthouden.
Sweet sixteen
Anouk werd op diezelfde 24e mei zestien jaar. Het was zaterdag 23 mei groot feest. ’s Middags voor de oma’s en opa’s en familie, ‘s avonds de partij met disc-jockeys voor vrienden en vriendinnen. Het was heel warm, maar Ronald en Meike hadden voor mij een goed plaatsje bij de ventilator gereserveerd. Daar kon ik het met ijsklontjes en ijskoud drinken nog net uithouden. Ik kan echt niet meer tegen tropische warmte, zo merkte ik vorig jaar ook al. Maar het was gezellig en Anouk was blij met haar cadeautje. Uiteraard een kijkje op het tuinfeest ’s middags. Geslaagd dus. Oh ja. Dat geslaagd zijn, komt vanzelf voor haar. Ze heeft nu vakantie en gaat vanzelfsprekend werken….en veel meer verdienen. Zondagochtend kwamen Inge en Bram de airco voor ons van zolder halen en weer aansluiten. De kinderen zijn bezorgd om ons. Dat merken we aan alles. Wat mij betreft ruimschoots voldoende om het daar vandaag bij te laten. Komende week moet je mijn weekendbericht een keertje missen. Ik heb belangrijke dingen af te werken. Hoop dat je me dat vergeeft.
(Bron: Familiearchief f. van son).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten