Ja, dat kan ook….

Ik moest deze week een manier vinden om mijn nieuwe bril op te halen. Dat is normaal gezien geen probleem. Parkeren op de Heuvel in Oosterhout en naar de opticien lopen in Arendshof. Maar sinds mijn linkerhand overbelast is, kan ik dat stuk niet meer lopen. De rolstoel stond al beneden in de woonkamer, José en ik hadden hem al uit elkaar gehaald, maar hebben -ook samen- zo weinig kracht, dat we niet wisten hoe we hem in de auto moesten tillen. Laat staan, dat we hem na het bezoek aan de opticien er weer in zouden kunnen tillen. Hulp nodig dus.

Gelukkig klop ik nooit tevergeefs aan bij de (schoon)kinderen. Wouter kwam meteen woensdagavond even langs en legde in no time de volledige rolstoel in mijn auto. Probleem 1 opgelost. Dat moest woensdagavond omdat schoondochter Tara met ons wel naar de opticien wilde gaan op donderdagmiddag na haar werk. Zij kon de rolstoel er dan weer uit tillen en daarna weer in de auto tillen, na het bezoek aan de opticien. Ze nam ook de moeite om meteen met José boodschappen te doen bij Albert Heijn. Door de winkel slenteren zoals José en ik tot voor kort samen deden, is voor mij nu -en ik hoop tijdelijk-  niet mogelijk. Voor José alleen is het wat teveel.

Hulptroepen

En het was niet de enige hulp die we kregen deze week. Inge helpt me bij het invullen van de vele formulieren naar aanleiding van onze gezondheidssituatie en Ronald kwam, op woensdagavond na zijn werk even langs om te voorkomen dat we de deur naar de achtertuin ’s nachts, -of als we weg zijn-, open moeten laten. We kregen de sleutel van het slot niet meer omgedraaid. Hij had het euvel al snel gezien en even zo snel verholpen. “Altijd bellen hoor”, liet hij ons weten. En dan zou ik haast Bram nog vergeten, die voor ons keukenapparatuur mee uitzocht en bestelde. Allemaal nemen ze ons best veel werk uit handen, ook al hebben ze zelf ook de beslommeringen van een eigen gezin.

We kregen deze week ook weer huishoudelijke hulp, al was het voorlopig een vervangster. Onze ‘eigen’ Gabriëlle had zich afgemeld. Komende week komt ‘Saar-aan-huis’ Ingrid weer. Die is een weekje op vakantie geweest. We zouden het zonder al die hulp en medewerking van iedereen niet meer kunnen rooien, zo vrees ik.

José ging woensdagavond weer naar de schilderclub om verder te werken aan haar ‘amarylis’-kunstwerk. Trouw haalt onze schildervriendin Petra haar op en zet haar thuis even na tienen ook weer af.

Fijn, dat je op de hulp van al die mensen kan rekenen. Het ontlast ons en geeft een dankbaar gevoel. En om de week af te ronden: donderdagavond was het debatraad en daar wilde ik uiteraard weer naartoe, al houd ik een hele avond niet meer vol. Vrijdag maakte ik weer alle artikelen voor mijn wekelijkse pagina. Al met al dus weer een stampvolle week.

En dan eten we zondag ook nog eens op uitnodiging buitenshuis. ‘Homemade friet met stoofvlees’ bij restaurant Inge en Bram. “Ja graag”, zei José al, nog voordat ik dat kon doen. Inge helpt me zondag ook met het in gang zetten van het CBR-gedoe, omdat mijn rijbewijs -als 75 jarige- begin volgend jaar op 22 februari verloopt. De auto is ontzettend belangrijk voor ons. Fietsen en lopen gaat niet meer, en alleen op mijn scootmobiel is ook niet prettig, want dan moet José noodgedwongen thuis blijven. Ze komt bij voorbeeld graag in Meerseldreef ‘Zevenster bij de Paters’ en dat is zo’n 40 minuutjes rijden. Daar vindt zij rust. Ook voor het doen van de boodschappen in ons dorp is de auto erg belangrijk. Lopen met zware tassen zit er voor ons tweetjes echt niet meer in.

Ik moet nu op korte termijn voorlopig één acuut probleem oplossen. Het strijken is erg moeilijk geworden voor José. Het lichtgewicht strijkijzer is haar te zwaar. Ze krijgt het nauwelijks nog voor elkaar. Misschien is er een strijkhulpcentrale in onze gemeente. Of een andere oplossing aanwezig. Ik zal eens op zoek gaan. Medicijnen voor de komende maand hoef ik in elk geval voor José niet meer te bestellen en op te halen, want dat is deze week al weer gebeurd. Evenals drie keer fysio, waarvan 1 voor José en het in mijn agenda noteren van mijn volgende bezoekje aan Amphia om mijn ICD te laten controleren. Ik ben nog in afwachting van mijn controlebezoek bij de cardioloog. Dat moet ook ergens in oktober/november komen. Ik ben ontzettend benieuwd, hoe mijn hart zich houdt momenteel. Dat kan zij me vertellen. Ik hoop en vertrouw er op, dat mijn kennelijk toch wel sterke hart, nog lang blijft kloppen. Ik ben José en al die andere fijne mensen nog lang niet beu……

(Bron: familiearchief f. van son)

 

Over dansen, rolstoel en wandelen….

Laat ik maar eens beginnen met te vertellen dat het prima gaat met onze jongste telg in de uitgebreide familie. Ons dertiende kleinkind Lena heeft het naar haar zin bij grote broer Sven, mama Nienke en papa Tommy. Dan maar overstappen naar de op een na jongste. Onze jongste kleinzoon Luuk heeft een hobby waarin hij zich helemaal kan uitleven, zo lijkt het. Het is dansen, geen ballroom of stijldansen, maar wat meer frivool. Met veel verve en plezier draait hij, springt en zwaait hij dat het een lieve lust is. Natuurlijk ga ik je een foto uit een uitgebreid filmpje dat in van zijn moeder Tara kreeg, niet onthouden. Ik heb het tot nu toe al diverse malen bekeken en geniet telkens weer, dat hij zo precies met volop enthousiasme de pasjes en klapjes, het draaien en de stapjes imiteert, die zijn dansjuf voordoet. Bewegen is zijn grote passie. Twee andere kleinzonen deden een proefles in een andere bewegingssport. Cas kreeg een padel-les en Sem koos voor tennis. Ze hebben mij laten weten, dat ze het beiden erg leuk vonden.

Rolstoel

Dansen was er voor mij, vooral afgelopen week niet bij. Mijn overbelaste hand was weer een klein beetje op orde, maar in het begin koos ik ervoor -zeer tegen mijn zin- om de rolstoel zo af en toe nog te gebruiken. Ik moet mijn nieuwe bril nog gaan ophalen en dat zal met de rolstoel mooeten. Het is voor mij te ver lopen en ik ben bang mijn hand weer te overbelasten. Het is immers nog steeds niet over. De rolstoel staat nu nog in de kamer, misschien kan ik er nog uit. Voorlopig is hij dan wachtend tot een sterke arm hem op de opslagplaats gaat zetten. Zodra ik er niet meer in hoef, mag het van mij. Ik heb echt een broertje dood aan mijn rolstoel, al was het een goede oplossing toen ik helemaal geen loopkruk aan mijn linkerhand kon velen. Zonder twee krukken kan ik geen stap meer zetten, zoals je weet. Hij mag weer in elkaar geklapt worden. Ik ben bang dat het lopen definitief verleden tijd is, als ik te lang in zo’n stoel zit.

Wandelen

Er was ook voor José iets deze week, dat ze al lang niet meer gedaan had: een stukje wandelen. Niet met mij en ook niet alleen. Onze ‘Saar aan huis’ Ingrid nam haar mee, toen ik donderdag naar de fysio was. José en Ingrid vonden het gezellig en voor herhaling vatbaar. Ze waren net thuis, toen ik van de fysio terug kwam. Het was een verademing voor haar. Ze wordt nog steeds geteisterd door de dagelijkse duizeligheid en misselijkheid. Echt om misselijk van te worden… José geniet als Ingrid er is. Het klikt.

Intussen proberen ze bij de fysio nog steeds de oorzaak van alle ellende te achterhalen, maar toe nu toe zonder echt resultaat.

Pizza voor ons

Inge nam de woensdag voor haar rekening. Toen onze diepvries kapot ging, brachten we maandagmiddag een deel van de inhoud naar haar. Zij had een lade van haar vriezer speciaal daarvoor leeggemaakt. We kregen prompt een uitnodiging om pizza bij haar te blijven eten. Volledig zelf gemaakt door Bram, die zich ontpopte als een prima pizzabakker. Een met vlees en een met vis. Het was heerlijk. Onze nieuwe vriezer werd dinsdag al bezorgd en aangesloten. Woensdag dus kwam Inge met een tas vol diepvries weer terug en José ging samen met haar de weekboodschappen doen bij onze Appie. Normaal doe ík dat, maar lang lopen en door de supermarkt slenteren laat ik voorlopig nog even uit mijn hoofd.

Riskfactory

Cas ging gisterochtend met zijn klas naar de Riskfactory in de centrale in Geertruidenberg, opgehaald en gebracht met de speciale bus. Hij vond het allemaal ontzettend interessant. Vooral de bacteriën die je zichtbaar kon maken als je de muis vastpakte, hebben indruk gemaakt. Groep 8 is inderdaad een fijne klas om dat soort dingen de kinderen bij te brengen.

Haring voor mij

Toen José nieuwe bloesjes en zo ging kopen met twee dochters bleef ik thuis. Moest zelf ook voor eten zorgen. Het kwam mooi uit dat Cas halverwege de middag op weg naar huis vanaf zijn vriendje, even op visite kwam. We aten samen elk een appeltje en  hij liet weten dat hij met papa een visje ging halen voor het eten. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om hem te vragen of papa ook voor mij harinkjes wilde meebrengen. En prompt kwam Wouter ze tegen zessen brengen. Gezellig nog even samen gepraat. Dank je wel Wouter! Ze waren weer heerlijk.

Stampvol

Om te laten zien dat onze agenda stampvol zat deze week, vertel ik nog dat ik donderdagavond naar de vergadering van de gemeenteraad ging. Je weet wel, ik schrijf elke week over het bestuur en de politiek van onze gemeente. Deze keer was er zoveel nieuws dat ik niet uit kon stellen, dat ik om meer plaatsingsruimte heb gevraagd. Die kreeg ik gelukkig. Dus komende woensdag staan er zowat twee pagina’s van mij in het weekblad. Zoals je weet maak ik vrijdag de artikelen af voor die pagina’s en José ging ’s middags met dochters Elke en Inge mee om nieuwe kleren te kopen. Ze was er echt aan toe. En toen was het dus alweer zaterdag….. Geen Meerseldreef dus deze week. Te druk. Dat maken we weer wel goed.

Tot slot

Nog even tot slot. Gisteren kreeg ik een telefoontje over de huishoudelijke hulp. Er komt een vervangster voor onze zieke Gabriëlle. Die komt voorlopig komende woensdag weer en dan ook nog over twee weken. Fijn. Is dat ook weer geregeld. Kan ik dat ook uit mijn hoofd bannen.Fijn, want dat zit zo langzamerhand stampvol met dingen die bij ons spelen.

(Bron: familiearchief f. van son)

 

 

Anders dan anders…..

Deze week was toch weer anders dan anders. Maar eerst nog even iets goed maken. Ik ben je nog een ding schuldig. Het voetbalseizoen van de kleinzonen is weer van start en bij RFC gaat dat gepaard met de spelerspresentaties. Ik heb foto’s van Youri in het elftal van onder 13. Hij gaat er ongetwijfeld dit seizoen weer een aantal scoren. Hij speelt enthousiast en met nog steeds veel plezier. Van Sem heb ik helaas geen foto’s. Maar die van Youri wil ik je niet onthouden, al publiceer ik de elftalfoto niet. Er kunnen misschien medespelers zijn, die dat liever niet hebben. Daarom heb ik er Youri maar ‘uitgeknipt’.

Overbelast

Dan onze week. Een niet zo prettige deze keer. Ik heb nog steeds last van mijn overbelaste linkerhand, mijn schrijfhand en dat is extra lastig. Ik kon niet met krukken lopen en dat betekent dat er een rolstoel in huis staat, die ik vaak moet gebruiken. In het tweede deel van de week gaat het na het diverse malen per dag koelen van mijn hand, een beetje beter gelukkig. Maar die ellende beperkt me nog teveel en valt me zwaar. Het betekende ook dat ik niet naar de Raadsvergadering kon, niet lopen, niet autorijden, niet snel genoeg schrijven. Ellendig die linkerhand.  Het belet me in elk geval om weer definitief uit dat dal te kruipen van de tijd waarin het José en mij niet zo lekker ging en gaat op gezondheidsgebied.

Het betekent ook dat de kinderen deze week in touw zijn om boodschappen te halen en bij te springen. Ik heb je al meer gezegd, dat wij fantastische, behulpzame kinderen en schoonkinderen hebben. Daar zijn we blij mee en dankbaar voor. Zo was Bram maandag bij een gesprek, bracht Wouter José woensdagavond nog naar de schildersclub en haalde Ronald haar op, omdat ik het toen echt nog te onveilig vond om zelf auto te rijden. Elke en Meike deden boodschappen en gisteravond haalde Inge samen met José de wekelijkse boodschappen in huis.

Over José gesproken, met haar is het nog altijd het zelfde liedje. Duizelig en misselijk van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Om moedeloos van te worden. Soms is het machteloos huilen. Niets lijkt tot nog toe te helpen.

Het was deze week echt raak met afspraken op medisch, paramedisch gebied en aanverwante hulp. Elke dag met uitzondering van de woensdag, al liet toen onze huishoudelijke hulp verstek gaan, overigens tevoren gemeld. Er moet veel worden geregeld en gedaan om de gezondheidssituatie van José en mij in goede banen te leiden. Fijn dat ook hier de kinderen, -waartoe ik ook de schoonkinderen reken-, bijspringen. Er is er altijd wel een aanwezig bij gesprekken en dergelijke.

Wielrennen

Ik kan ’s middags na een uurtje op de bank om uit te rusten, deze week genieten. Wielrennen is mijn favoriete sport. Passief wel te verstaan. Fietsen kan ik al een tijdje niet meer. Ik bedoel vooral wielrennen op tv. Er zijn nu wereldkampioenschappen in Montreal. Heerlijke genieten op TV. José kijkt vaak ook met me mee. Vandaag is de wegrit voor dames en morgen die voor de heren. Dan komen daarna de Europese kampioenschappen en de najaarsklassiekers en dan begint weer het veldrijden. Ik ben weliswaar niet zo blij met de commentatoren op Eurosport en de chauvinisten op de BRT, maar De NPO laat liever mensen aan het woord dan dat ze de wedstrijd op de voet volgen. Ik hoef niet te horen wat ik zelf gezien heb en wat een ander daarvan vooraf of achteraf vindt. Maar nu eerst even ontbijten en dan brood en vleeswaren halen en zo’n stekker tegen de muggen. Ook dat gaat gewoon door. Gelukkig kan ik weer veilig autorijden.

(Bron: familiearchief f.van son)

 

Bijna weg……

Wat moeten mensen in de oertijden bang zijn geweest, als er een volledige zonsverduistering was. Voor ons, die voorzien worden van uitleg op en in alle media, lijkt het wat minder ingrijpend. Niet als je kijkt naar de run op de eclipsbrilletjes en de hoeveelheid mensen, die naar de bijna gehele zonsverduistering keken.

Volgend jaar is er, ik geloof begin augustus, een halve zonsverduistering. Dan wordt het nog eens dunnetjes overgedaan dus. Maar dan duurt het bijna weer tot het einde van deze eeuw voor zich weer zo’n verschijnsel voordoet.

Leuk om weer eens mee te maken. Dat gold ook voor onze kinderen die het in 1999 al eens gezien hadden. We reden speciaal naar een of andere dijk in Zeeland en we waren ook daar niet de enigen. Dit keer maakte kleindochter Robyn een hele mooie foto met haar mobieltje en eclipsbril ervoor. Luuk volgde alles van achter zijn eclipsbrilletje en ook Cas en Sem gingen kijken, samen met het gezin van tante Inge. Van de anderen heb ik niets gehoord daarover.

Bloedheet

Het was weer bloedheet vooral donderdag en gisteren. Tropische temperaturen. En daar ben ik momenteel echt niet meer zo blij mee. De hitte en soms benauwdheid spelen met parten. Dat geldt ook voor José,  die nog steeds geteisterd wordt door duizeligheid, dag in dag uit. Om echt moedeloos van te worden. We rijden bijna dagelijks naar Meerseldreef: eerst de airco in de auto en dan de relatief koele ruimte achter de dikke muren van ‘bij de Paters’ ofwel de Zevenster. Daar drinken we een bakske en meestal een koude alcoholvrije leffe blond en we eten iets tussen de middag. Voor José komt dat meestal neer op een wafel met poedersuiker en voor mij ofwel een broodje bal uit de jus ofwel een broodje gebakken spek. Dat vind ik nu eenmaal lekker! Daarna gaan we weer op ons gemak huiswaarts. Meestal door het mastbos.

Te warm om meer te schrijven deze week. Volgende week misschien beter!

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Nee, echt niet….

Ik zou niet moeten klagen, maar alles ver boven 30 graden Celsius is voor mij een crime. Ik kan de warmte van mijn lichaam niet meer zelf regelen. De energie en dus kracht ontbreekt mij in de eindfase hartfalen. Mezelf rustig houden blijkt niet voldoende. Mijn lichaam koelt er niet van af.

Bij die hitte van om en nabij 35 of meer graden, merk je dat wij daar in ons land niet op ingespeeld zijn. Het is zo rustig op straat, dat het lijkt of Oranje de WK-finale aan het spelen is. Er zijn dus kennelijk meer mensen die de koelte opzoeken, als die tenminste te vinden is.

Wij, José en ik rijden -na de noodzakelijke werkzaamheden- vrijwel dagelijks naar Meerseldreef deze week. Het is er heel lang koel achter de dikke kloostermuren van ‘Bij de Paters’. Een koud flesje water of Tonic, Cola of een alcoholvrije Leffe blond voor ons op tafel. Niet te veel natuurlijk, want mijn limiet is anderhalve liter. Dat mag ietsje meer zijn bij die hitte, zo liet mijn cardioloog me weten, maar geen twee liter. Ik zou wensen, dat er wel vijf liter zou mogen om mijn dorst te lessen en mij te koelen, maar dat werd ten strengste afgeraden. Dat zou mijn hart al teveel belasten. Dat wil ik uiteraard niet. Mijn hart is erg trouw en klopt al langer, dan me in 2023 werd voorgehouden. Wat mij betreft mag dat zo nog een tijdje doorgaan, al moet ik wel toegeven, dat ik me tijdens een hitteperiode wel eens veel beter heb gevoeld. Maar toen was het ook geen 37 graden of meer. Ook dat is een feit. We gaan natuurlijk niet buien op het terrasje zitten, zoals op de foto’s te zien is. Dan moet het maximaal 24 of 25 graden zijn en graag een beetje wind. Deze week kozen we voor binnen bij de Paters.

’s Nachts staat bij ons op de slaapkamer een ventilator. Niet op ons gezicht gericht, We kunnen er in elk geval na een tijdje de slaap mee vatten. Wel vroeg wakker, want de temperatuur gaat nauwelijks omlaag ’s nachts.  Inge liet ons een dezer dagen weten, dat het bij haar 24 graden is dankzij de airco boven. Dus als we even wilden bijkomen, waren we van harte welkom. We zijn naar haar toe gereden en bleven gezellig mee-eten. Wat een paar graden toch een verschil maken, Onze verplaatsbare airco haalt die 24 graden niet, helaas.

Vandaag staat ons de laatste krachtinspanning te wachten in deze hitteperiode. Cas en Sem vieren samen hun verjaardag. We mochten ook op een avond komen volgende week, maar wij vinden dat feestje en die blijde gezichten van onze kleinzonen nu juist net zo leuk. Dus straks met de cadeautjes naar ‘de jongens’ , al zal de temperatuur weer niet meevallen. Doen we gewoon onze pet op en drinken een glas ijskoud bubblewater. Dan houden we het wel enkele uurtjes vol, voordat we op het heetst van de dag komen.

Na het weekend is het weer normaal. 24 graden of zo. De jongens komen dan weer tussen de middag om de gehaktballetjes en ‘oma-jus’ te genieten. Van chefkok oma, zo zou Youri het omschrijven. Het zal een van de laatste keren zijn met z’n drieën. Youri gaat immers naar de middelbare. Het einde van een tijdperk dus.

(Bron: familiearchief f. van son)

 

Op een mooie Pinksterdag.....

Even terug naar zondag. Toen was het Pinksteren. Een prachtige zonnige mooie Pinksterdag. Maar het was ook 24 mei. En precies op de dag af 52 jaar geleden, vrijdag 24 mei 1974, zijn José en ik in Zundert getrouwd. Veel wind die dag, veel zonnige perioden en een hele drukbezochte receptie. We hebben gefeest in de Katerstraat, zo kan ik me nog herinneren. En na het feest -echt waar- reed ik met de eigen auto naar onze eerste gezamenlijke woning; een flat driehoog tegenover de sporthal Oosterheide aan de Palestrinalaan 125 in Oosterhout. Waarom Oosterhout? Ik werkte daar toen in het team van de Oosterhout-redactie van Dagblad de Stem, toen nog een regionale krant uit overtuiging. Die flats, -tegenwoordig zouden ze het appartementen noemen, denk ik- , staan nu op de nominatie om te worden gesloopt.

Maar terug naar die mooie dag; het was toen overigens geen Pinksteren. Ik ging José met speciale taxi afhalen thuis aan de Berkenlaan en vervolgens deden wij die dag het gemeentehuis aan voor het officiële gedeelte én de Trudokerk. Zo was dat toen nog. Bij de voorbereiding liet pastoor Van Ginneken ons weten, dat hij mooie teksten en een mooie mis voor ons had. Maar we kenden hem. We hadden daarom zelf al teksten gemaakt, om het allemaal wat meer passend in onze stijl te krijgen. Hij ging schoorvoetend akkoord. Na de dienst knielden we uiteraard ook even voor het Maria-altaar “om de zegen af te smeken op kinderen die Gods voorzienigheid ons zal toevertrouwen”, zoals het toen nog heette.  De kerk had nog ontzettend veel invloed in die tijd. Die kinderen zouden er komen. Vijf prachtige kinderen, die nu na 52 jaar inmiddels samen al voor veel kleinkinderen hebben gezorgd.

Na alle plechtigheden en plichtplegingen die dag maakten we foto’s in het bosrijke buitengebied. Midden tussen de koeien en langs de boorden van een beekje met toen nog kristalhelder water. We kijken terug op een fijne dag. Ik wil je een paar foto’s uiteraard niet onthouden.

Sweet sixteen

Anouk werd op diezelfde 24^e mei zestien jaar. Het was zaterdag 23 mei groot feest. ’s Middags voor de oma’s en opa’s en familie, ‘s avonds de partij met disc-jockeys voor vrienden en vriendinnen. Het was heel warm, maar Ronald en Meike hadden voor mij een goed plaatsje bij de ventilator gereserveerd. Daar kon ik het met ijsklontjes en ijskoud drinken nog net uithouden. Ik kan echt niet meer tegen tropische warmte, zo merkte ik vorig jaar ook al. Maar het was gezellig en Anouk was blij met haar cadeautje. Uiteraard een kijkje op het tuinfeest ’s middags. Geslaagd dus. Oh ja. Dat geslaagd zijn, komt vanzelf voor haar. Ze heeft nu vakantie en gaat vanzelfsprekend werken….en veel meer verdienen. Zondagochtend kwamen Inge en Bram de airco voor ons van zolder halen en weer aansluiten. De kinderen zijn bezorgd om ons. Dat merken we aan alles. Wat mij betreft ruimschoots voldoende om het daar vandaag bij te laten. Komende week moet je mijn weekendbericht een keertje missen. Ik heb belangrijke dingen af te werken. Hoop dat je me dat vergeeft.

(Bron: Familiearchief f. van son).

 

Roller coaster…..

Ze zeggen, dat niets meer moet en dat je rust krijgt zodra je met pensioen bent. Vergeet het maar. De afgelopen week was een ware roller coaster voor ons. De Koningsdag op maandag stond bij ons, na en bericht van het overlijden van de oudste broer van José,  in het kader van de voorbereiding van de medische ingreep dinsdag bij José. Extra vroeg uit bed want José moest vóór zeven uur ’s morgens haar ontbijt en medicatie genomen hebben. Daarna nog een kopje thee zonder suiker en vanaf negen uur helemaal niets meer. ’s Middags de ingreep, gelukkig geslaagd. Tijd om bij te komen had ik niet, want woensdagochtend om acht uur moest de auto al bij de garage staan voor een beurt en twee nieuwe voorbanden.  Woensdag aan het eind van de middag zorgde Pieter ervoor, dat ik bij de grage werd afgeleverd, waarna ik weer met auto naar huis kon, waar José met het avondeten aan de gang was gegaan. Donderdag al vroeg naar Zundert voor het afscheid van de oudste broer van José. Een mooie, sobere bijeenkomst, precies passend bij het karakter van oudste broer Toon, die op 80 jarige leeftijd was overleden. José kon gezellig nog even met een paar broers en zussen praten. Dat deed ons goed.

‘s Middags heb ik de artikelen van mijn wekelijkse pagina in het weekblad De Langstraat afgewerkt en doorgestuurd naar de drukkerij. Op die manier kon ik ons zelf gisteren een redelijk vrije dag geven, al moest Jose nog naar het jaarafscheid van haar schilderclub ’s avonds en kwam Inge met haar gezin van vakantie in Italië terug via ons. Ze kwamen een echte hollandse maaltijd eten. En laat koken maar aan José over. Ze hebben in Italië heel wat cultuur opgesnoven, zo maakten de foto’s duidelijk, die door onze twee kleidochters Emma en Renée werden toegestuurd. Vooral de prachtige tempelresten van Paestum (foto) in de regio Salerno hebben indruk gemaakt.

Dus met andere woorden: toch weer een drukke dag, want ook de weekboodschappen moesten nog worden gedaan. Zou het dit weekend wat rustiger worden?

Vind je het heel erg als ik het weekendbericht hierbij laat?

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Jakkeren en jagen.....

Bah, wat was het toch misselijk druk in de winkels. Al die mopperende mensen, stuk voor stuk gestrest en vooral jachtig om zeker niets te vergeten voor de Kerst. Duwend en trekkend en vooral in de veronderstelling, dat voorkruipen in de rij voor de kassa, echt tijd oplevert.  Dan heb ik nog niet eens over het filerijden op de parkeerplaats, speurend naar een vrijkomend plekje. Rondje na rondje, terwijl anderen tegen het verkeer inreden en net de leeggekomen plek inpikten. De rust was buiten eigenlijk helemaal weg deze week. Gelukkig niet de hele week, want op kerstavond waren we – evenals vorig jaar- uitgenodigd bij Inge en Bram, Emma en Renée voor dit keer een prima verzorgde, uitgebreide, gezellige en smakelijke vis/vlees- gourmet en een gezellig avondje. Ons viel een paar hele mooie kerstcadeautjes ten deel. Dankjewel!

Eerste Kerstdag hebben José en ik thuis samen in alle rust samen aan het kerstontbijt gezeten. Na een telefoontje kwam Youri gezellig even bij oma en opa op visite en ’s middags kwamen Pieter en Tara met Luuk, Robyn en Joël ook zowat traditiegetrouw bij oma en opa op visite. Natuurlijk was er ook een ‘kerstkleinigheidje’ (leuk scrabblewoord!) voor de kleinkinderen. Ook dat werd een gezellig samenzijn. Op Tweede Kerstdag gingen we op uitnodiging op kerstontbijt bij Elke en Wouter. Compleet met diverse soorten eigen gebakken broodjes en heerlijk beleg. We konden ook de door Cas zelf getimmerde kerstboom met lichtjes bekijken en natuurlijk ook de foto’s van de stadiontour die ze maakten bij Feyenoord aan het begin van de vakantie. We genoten ervan dat Sem zo lekker zat te eten. Oma moest natuurlijk even boven kijken bij de ‘nieuwe’ kamer van Cas en na gezellig nog wat te hebben nagepraat, met Elke en Wouter, gingen we weer door de kou op weg naar huis.

’s middags kwamen ook Meike en Ronald nog even langs. Met een prachtige bos bloemen voor José. Anouk moest werken. Ook hebben we gezellig even bijgepraat onder het genot van een worstenbroodje bij ons. Tommy komt later nog, zo liet hij weten.

We hebben de Kerst samen, José en ik, traditiegetrouw afgesloten met een rustige en gezellige gourmet samen. Weer een Kerst voorbij. Op naar de APK-keuring voor de auto, want dat gaat ook gewoon door.

Ik vind die Kersttijd aan de ene kant heerlijk gezinsgebeuren maar aan de andere kant meteen ook niet zo prettig eigenlijk. Heb veel liever, dat alle weken een klein beetje hetzelfde zijn. Geen donderdag die eigenlijk op een zondag lijkt bij voorbeeld. Dan vergeet je tenminste niet, welke dag het is en ook kan je bij de boodschappen wat rustiger in de winkels rondkijken. Maar als het dan lekker koud is, zoals het begin van deze week, dan maakt dat voor wat de sfeer betreft, wel heel veel goed, al moet ik steeds weer een beetje goed uitkijken voor die laagstaande winter, die oorzaak is van menige aanrijding. Gelukkig waren er ook nog wat vaste medische herkenningspunten, ook deze week: bloedprikken, naar de fysio, medicijnen ophalen en bloeddruk meten. Met dat laatste mag ik twee keer per week José lastig vallen. Tussen Kerst en nieuwjaar mogen we ook nog een keer naar het Amphia samen. Als je eenmaal in de molen zit…. Maar ik ben dankbaar dat ik er nog altijd bij mag zijn. Overigens wordt het ‘eigen risico’ van ons beiden komend jaar al onmiddellijk in 2026 aangesproken. Ik vind dat eigenlijk niet helemaal eerlijk. Vaak kan je er niets aan doen, als je chronisch problemen hebt…Maar ja. De Kerst was in elk geval echt gezellig!

(Bron: familiearchief f. van Son).

 

 

 

De herinnering blijft....

De foto van José die een schilderij bekijkt in het Cobramuseum, is zes jaar geleden genomen. Toen bezochten wij nog vaak musea als we weer eens een tripje met de auto maakten. Nu ik nauwelijks meer mobiel ben en zwaar aangewezen op twee loopkrukken om met moeite een kleine aftand te lopen, komt dat er niet meer van. Dat doet me verdriet. Vooral omdat ik weet dat José zo graag met mij musea bezocht in binnen- en buitenland.

Onze oudste dochter Inge vroeg José sindsdien al eens mee naar de Biënnale in Oosterhout en onlangs nog naar het Museum Moya voor modern young art. Ik weet dat José dat wel leuk vindt, maar ik weet ook, dat zij dat misschien liever nog met mij had willen doen. Gelukkig kunnen we nog andere dingen doen, maar dat door musea en door stadjes slenteren is er nu niet meer bij. Dat doet ook José pijn, die graag leuke en mooie dingen ging bekijken.

Jaren geleden hebben we al veel musea van binnen gezien zoals het Louvre, museum Van Abbe, en het Boymans, het Cobra museum, museum De Pont, het historische museum in Zadar, het museo de Cesar Manrique op Lanzarote, het gevangenismuseum in Drente, textielmuseum, panorama mesdag, Kröller-Muller, oorlogsmuseum, Museon en omniversum, Brabants Museum, Brabants Natuurmuseum, Zuiderzeemuseum, Museum met werk van Dali in Brugge, Römisches-Germaniches Museum in Keulen, de musea in Breda en met de schildersclub in Gent naar het Museum der schone kunsten, toen het ‘lam gods’ daar werd gerestaureerd. En dan ben ik er zonder twijfel nog heel wat vergeten. José deed er soms ideeën op voor weer nieuwe schilderijen. Als we niet naar musea gingen, dan reden we op onze langere tochten naar plekken, die ik tegen ben gekomen tijdens het onderzoek naar de herkomst van mijn voorouders. Zo kwamen we in Landen bij een opgraving uit de begintijd van de middeleeuwen, in de Adijruïne van Villers, bij de Abdijen van Floreffe en die van Tongerlo, bij oude kastelen en resten daarvan en in kerken in België en Duitsland en in diverse oude stadjes en bij overblijfselen uit de middel-eeuwen in zuid-België. Tijdens een vakantie op Rhodos bezochten we opgravingen uit de Griekse tijd en in Split brachten we zowel bovengronds als ondergronds een uitgebreid bezoek aan het paleis van Diocletianus, de Romeinse keizer. Wereld erfgoed. Natuurlijk moesten ook de Dom van Milaan en het San Marcoplein in Venetië ons een tijdje dulden. Evenals de Dom van Keulen en uiteraard die van Aken, met museum uit de tijd van Karel de Grote.

Toen kon het gelukkig allemaal nog. We houden van historie, mooi, groen en water. Andere ritjes gaan en gingen daarom naar de Biesbosch, de Noordzee, het IJsselmeer, de Waddenzee,  de Veluwe, de bossen rond Breda en vaak ook naar het terrasje van de paters in Meerseldreef of bij de abdij van Postel. De inwendige mens wil immers ook wat.

Periodiek

Zowat eens per half jaar rijden we door de Westerscheldetunnel naar Zeeuws Vlaanderen. Doel is dan Morres Meubelen en een andere winkel in Hulst. We hebben het afgeleerd om via Antwerpen heen of terug te rijden, want dat is altijd verkeersellende door dat geknutsel aan de weg daar. Dat doen ze hier beter. Ik moest woensdag wel behoorlijk omrijden naar onze oudste zoon met zijn gezin, omdat de A27 dicht was boven Gorinchem, maar terug was het gewoon open. Terugkomend vanuit Hulst op donderdag moest ik ook rekening houden met een gesloten stuk weg tussen Roosendaal en Breda. Ik weet de reg, dus heb gewoon een omleiding gepakt. Rond Antwerpen laten ze het verkeer gewoon doormodderen tussen de werkzaamheden door. Gek hé, dat er dan veel oponthoud is.

Opstarten

De tropische hitte is nu achter de rug voorlopig, zo lijkt het; de kinderen zijn bijna allemaal weer terug van vakantie en over enkele weken begint het nieuwe schooljaar weer. Ik ben ook weer begonnen met het schrijven van mijn wekelijkse pagina in het weekblad De Langstraat. Dat verscheen de afgelopen twee weken vanwege de vakantie niet. Ik denk dat ik me bij het volgen van de politiek en het bestuur in onze gemeente in de Raadzaal kan voorbereiden op een lange verkiezingsstrijd. In feite is die ook al begonnen, al wordt de nieuwe Raad pas in maart volgend jaar gekozen. Ik hoop het nog een tijdje te mogen meemaken.

(Bron: familiearchief f. van son).