Nou en of.....

En of het een felicitatie waard is. Ook Sem heeft afgelopen zaterdag zijn zwemdiploma behaald. Hij werd uitgebreid in het zonnetje gezet. Een foto mag natuurlijk niet ontbreken.  ’s Avonds was het weer feest want Robyn was jarig geweest. Oma en opa gingen uiteraard een cadeautje brengen en brachten er voor de verjaardag van haar broertje Luuk alvast ook maar een mee. Het werden een paar gezellige uurtjes. Jammer dat Tara, de mama van beide, ziek was. Inmiddels is ze gelukkig weer opgeknapt. Mijn strompelen op de krukken heeft kennelijk indruk op Luuk gemaakt. Maandag kreeg ik via de opvang een leuke foto van Luuk  “net als opa Frans”, had hij gezegd. 

En nóg was het feestelijke gebeuren niet voorbij in het vorige weekend. Een gezellig etentje bij Ron en Sonja stond op het programma zondagavond. We mochten met Petra en Jos meerijden. Ook dat was prettig. Over het eten kan ik kort zijn: ‘fantastisch Grieks’. Ron ziet elke keer met Sonja weer kans om er iets moois van te maken en de smaken passen elke keer weer prachtig bij elkaar. Hij had topkok moeten worden.

Vriendje Giel…

Dinsdag was het een belangrijke ochtend voor onze Luuk. Hij mocht voor het eerst een kijkje nemen op de school voor de grote kinderen. Binnenkort is hij jarig en dan mag hij naar de basisschool. Leuk voor hem, want hij is er echt aan toe. Leuk ook voor zijn papa en mama natuurlijk, want soms kunnen ze hem op dit moment wel achter het behang plakken. Noemden ze dat niet de kleuterpubertijd? Maar terug naar dinsdagochtend. Luuk was dolgelukkig. Zijn gezicht straalde helemaal. Wat was het geval. Zijn beste vriend van de opvang, Giel, was al eerder naar de basisschool gegaan. Laat Luuk nu in dezelfde klas komen, waarin Giel zit. Hij straalde en de vrienden vielen elkaar meteen in de armen. Het ijs was dus al meer dan gebroken.

Medisch

Natuurlijk ook deze week weer een paar medische afspraken. Nuchter bloedprikken voor José op maandag en een bezoekje van de afdeling WMO wat staat voor Wet maatschappelijke ondersteuning. Dinsdag mocht ik weer naar de fysio en had José haar mobieltje paraat omdat ze een medisch belgesprek had. Donderdag weer fysio. Volgende week moeten we ook in elk geval wil twee keer naar het ziekenhuis.  

Morgen feest!

Morgen is het feest. De verjaardag van José wordt gevierd. We hebben er vrijdag al wat boodschappen voor gedaan en vandaag moeten we ook nog naar de bakker. Iedereen is vermoedelijk weer van de partij en oma zorgt natuurlijk weer voor de inwendige mens tussen de middag. Ze pakt weer flink uit. Gezellig. Al is het wel erg druk, denk ik. Maar wij hoeven maandag niet naar ons werk…….

(bron: familiearchief f, van son). 

 

 

Jonge hoogwerkers....

Cas en Sem gingen met hun papa en mama op pad in de herfstvakantie. En wat voor een vakantie. Het was avontuurlijk en een flinke belevenis. Er kon hoog boven de grond genoten worden. Het zou niks voor mij zijn, aan een lange lijn door de lucht zweven, laat staan José, maar Cas en Sem vonden het fantastisch, al werd er natuurlijk wel flink gegild. Ook Mont Saint Michel en Saint Malo waren in trek en uiteraard genoten beide mannen ook van een speciale verzameling van krokodillen. Bretagne is mooi en lekker, zo vond Cas, zeker toen hij ook nog een groot bord met mosselen en frietjes voorgeschoteld kreeg. Cas is net zo’n vis- en seafoodliefhebber als zijn opa.  Ik denk zelfs, dat je hem er ook voor wakker kan maken ’s nachts, ook net als zijn opa. Ze zijn natuurlijk allemaal weer thuis, want maandag begint de school- en werkweek weer. Lekker om er zo een weekje tussenuit te gaan. En het weer deed ook prima mee.

Petra kwam een bakkie doen

Ik begin even met vrijdag. Ik had donderdag al mijn uitgebreide pagina gemaakt voor ons weekblad De Langstraat. Kostte heel wat tijd om door die begroting heen te komen. Zeker omdat ik nu echt geen kei ben in financiën. Maar met een ‘little help from my friends’ om met de Beatles te spreken, kwam ook dit weer op zijn pootjes terecht. Ik hoefde dus vrijdag niet aan het werk achter de computer en dat kwam achteraf gezien heel goed uit. Oudste dochter Inge hing al bijtijds aan de telefoon. Of kleindochter Renée samen met haar moeder oma een knuffel mocht komen geven. José vond het prettig om er even uit te zijn en slot van het liedje was, dat we een klein halfuurtje later bij dochter Inge onze benen onder tafel schoven, nadat we de nieuwe kozijnen hadden bekeken natuurlijk. Renée kwam al snel naar beneden en ook onze oudste kleindochter Emma was zelfs van de partij. Die is volop bezig met de politiek, want ze mag voor het eerst stemmen en wil dat uiteraard verstandig doen. Eerst gezellig wat kletsen en daarna ging oma José met haar dochter boodschappen doen. Daarna mochten we gezellig een boterhammetje meehappen en daarna was het tijd om naar huis te gaan. Schildervriendin Petra zou ’s middags een bakkie komen doen. Ook dat was erg gezellig. José had het duidelijk naar haar zin. Over schilderen gesproken; ik haalde nog een foto uit ons archief boven water van kleindochter Robyn, zo’n jaar of vijf geleden. Onze creatieve kleindochter stak toen het een en ander op bij oma José, toen het over schilderen ging. Van het voorgenomen tanken in België kwam niets, maar dat komt nog wel. De donderdagavond was voor José ook erg gezellig. Ze was op uitnodiging van dochter Meike naar haar toegebracht. Er is veel gelachen en gezellig gepraat. Voor mij ook fijn om eens even helemaal alleen te zijn.

Luuk was dokter

Jongste kleinzoon Luuk kwam ook even bij oma José kijken samen met papa en mama. Die hadden zelfs gebakjes meegebracht. De medicijnen voor komende week werden in de bakjes gedaan. Niet door Luuk, al wilde hij wel graag het dokterskoffertje. Dit keer was uiteraard opa weer de klos voor een spuitje, hamertje tik op mijn knieën en luisteren naar mijn hart. Alles was volgens hem in orde. Gelukkig maar. Hij mag binnenkort naar de grote school. Dat kan je goed aan hem merken. Hij is er aan toe en praat honderd uit en dan bedoel ik praten, want hij weet duidelijk wat hij wil vertellen of vragen. Natuurlijk moest ik ook horen hoe het hem vergaan was in de Efteling. Hij had zelf papier in de mond van Holle Bolle Gijs gestopt!

Zaterdag visdag?

Of we vandaag weer ons periodieke ritje naar Willemstad maken voor echte verse vis, dat weet ik nog niet. Even afwachten wat José voor ons in petto heeft vandaag. Ik ben wel blij dat er een zonnetje is aangekondigd.

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Lappendeken….

Deze week in mijn weekendbericht een lappendeken van korte berichtjes. Ik was vooral bezig met het maken en redigeren van artikelen over veel te veel onderwerpen voor mijn wekelijkse pagina in weekblad De Langstraat en José bracht heel wat tijd door bij de wasmachine en achter de strijk- en vouwplank. Dat heb je als je er zo nu en dan op uittrekt om thuis even weg te zijn. José zit niet zo lekker in haar vel en heeft af en toe, net als elk ander mens, behoefte aan afwisseling van dagelijkse beslommeringen. Fijn dat we die tijd voor onszelf hebben.

Mijn enige

Een poster zouden we -denk ik- tegenwoordig zeggen. Toen heette het een aanplakbiljet. Van mijn eerste en enige muziekfestival dat ik in mijn leven bezocht. In de evenementenzaal Het Turfschip aan het Chasséeveld in Breda. Prima bands toen, waaronder de Golden Earring, maar die bonkende basboxen en de enorme drukke waren aan mij kennelijk niet besteed. José heeft er wel meer bezocht bij voorbeeld in Zundert. Daar kwamen de Cats in, - ik denk zaal Romantica-, en nog diverse andere bekende bands maakten er hun opwachting.

Klein bericht

Een klein berichtje kan soms best wat impact hebben. Wij kregen er zo een afgelopen week. Het was een enveloppe met daarin een kaartje, waarin we sterkte werden gewenst, na het verlies van onze oude kater Krokus, of kroky, zoals wij onze harige vriend noemden. De kaart kwam van de Dierenkliniek Dongemond in Raamsdonksveer. We merken dat we onze kat missen. Toch een mooie geste.

Schilderen

Onder het motto ‘altijd gezellig’ ging José woensdagmiddag weer naar haar periodieke schildercontact, dit keer bij vriendin Petra. Er is weliswaar niet zo veel uit José haar handen gekomen op dit hobbygebied de laatste tijd, maar het is wel belangrijk dat José aan de slag blijft met haar schildervrienden. Op zo’n middag kruipen de vrienden weer een middagje achter hun palet en schildersezel om creatief te zijn én gezellig bij te praten. Het leverde weer eens een creatief stukje op. Een -weliswaar slechte- foto heb ik ervan gemaakt. Maar het schilderijtje staat inmiddels weer compleet in lijst in onze woonkamer. Ook periodiek van ons clubke zijn de ‘klaproos-etentjes’. Bij toerbeurt verzorgen de leden zelf thuis een dinertje voor de vriendenclub. Gelukkig mogen ook de partners erbij zijn….. Daar komen vaak de meest nieuwe en voor wat betreft samengevoegde smaken, de meest ondenkbare smakelijke hapjes op tafel. Ook daarvan is het kenmerk ‘altijd gezellig’.

Jarig

Als je een omvangrijk gezin hebt met kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen, dan is er elke maand wel een of meer verjaardagen te noteren. Gisteren was onze schoondochter Tara jarig. Uiteraard hebben we haar en Pieter gefeliciteerd.

(Bron: familiearchief f. van son)