Pluim voor de ANWB…

Jazeker, de Algemene Nederlandse Wielrijders Bond verdient wat mij betreft een tien met een griffel. We hebben het deze week aan den lijve ondervonden. Bonkend geluid achter in de auto. Totdat op zeker moment het lawaai werd en wij de auto naar de kant manoevreerden. Op de afrit van de A59 naar Waspik/Raamsdonk. Geen vangrail daar waar we achter konden gaan staan. Ik kom zo’n vangrail überhaupt niet meer over.

Wat er aan de hand was, wisten we niet. José zette de driehoek een stukje achter de auto en zette voor mij een stoeltje uit de auto klaar in het gras. Ellende, want het was een felle zon en we hadden geen paraplu of parasol bij ons. ANWB gebeld, waar we al jaren lid van zijn en die gaf ons tips en lieten weten, dat het druk was, maar dat ze hoopten binnen een uurtje bij ons te zijn.

Toen we amper vijf minuten zaten kwam er plotseling een grote gele wagen van Car Rescue Van Eijck voorbij en die ging voor ons staan. De chauffeur deed een oranje pak aan en kwam ons vertellen dat hij ons naar het dorpsplein in Waspik zou brengen. We stonden nu erg gevaarlijk. Liet hij weten. De auto werd opgetakeld en op de grote wagen gezet en wij mochten erin gaan zitten. Toen pas merkten we dat onze achterband volledig kapot was. Gelukkig niet de hybride installatie, wat we vreesden. Maar onze hybride auto heeft geen reserveband….

Toen de auto weer op het wegdek van het dorpsplein stond, bedankten we de man die zelf de ANWB op de hoogte bracht van onze nieuwe plek. Toen we hem vroegen naar de financiële schade, liet hij weten dat het gratis was. Zij rijden op de wegen voor Rijkswaterstaat en brengen klaarheid in gevaarlijke situaties. Nou een fooi had die vriendelijke man wel verdiend.

En toen was het wachten. Via de tracker op mijn telefoon kon ik zien dat de ANWB al dichterbij kwam. Eveneens een vriendelijke man, zo bleek.

Het draaide het kapotte wiel eraf en liet zien waar iets in de band was gedrongen. Hij had een oplossing voor ons. Snel werd er een knalgele universeel ANWB-band opgezet, zodat wij naar huis konden, zo stelde hij tevreden. Ik kan voor u een nieuwe band halen en dan kom ik er die straks thuis wel weer opzetten, zei hij tot onze niet geringe verbazing. We konden kiezen uit een iets duurdere Continental en een andere. We kozen voor de eerste. ’s Avonds kwam de man, nog steeds vriendelijk, de band verwisselen, zodat we de ochtend erop niet naar de garage hoefden.Ouderwetse service, zo zou ik het willen noemen; met dank aan de ANWB.

Geen andere onderwerpen in dit weekbericht. Gezondheid blijft slecht, de kinderen en kleinkinderen zijn en blijven vriendelijk en José loopt zich voor mij de spreekwoordelijke poten onder het lijf uit. We hebben gezellig een uurtje gezeten op een bankje met zicht op de prachtige Biesbosch . Thermosfles thee mee en even praten samen. Ik ben dankbaar.

(Familiearchief f.van Son)

 

Eens maar nooit weer....

De autosleutel gaf dinsdag geen signaal. Nieuw batterijtje erin. Maar ook met nieuwe batterijtjes kon ik de auto niet in, laat staan dat hij gestart kon worden. Ik zag –zwartkijker die ik ben- onze auto al volledig kapot zijn...... Gelukkig geldt nog steeds: “de mens lijdt het meest van het lijden dat hij vreest”, zo hield ons Ma mij altijd voor. Ze had wéér gelijk. Ten einde raad belde ik de wegenwacht. Zijn we tenslotte lid van. Een alleraardigste en behulpzame man die al 18 jaar wegenwachter was en al veertig jaar “in de auto’s” zat, had het snel gezien. Waar wij dachten dat de electronische sleutel kapot was, zei hij dat de accu leeg was. Hij laadde hem een stukje op en controleerde of hij niet leeg liep. Er was niets met de accu aan de hand. Nou kon die man natuurlijk een uur zijn accuoplader erop zetten, maar daar heeft de ANWB uiteraard geen tijd voor. Daarom het advies ”ga maar een flink stuk rijden. Zo’n 200 kilometer was wijs”. Dus wij even zo ongeveer op en neer naar Vlissingen.

Gisteren iets heel anders; de ‘50+ beurs’. Die mogen we niet missen, zo stond er op de vrijkaartjes die we van onze aardige buurvrouw kregen. Met die 2 tickets vrijdag naar Utrecht dus. Drommen leeftijdsgenoten achterna, zo merkten we. Hallen in vol met stands waarin goedwillende –voor het merendeel dertigers en veertigers- je van alles willen aansmeren dat “heel goed” voor je is. Dat was niet zo erg. Daar kan je immers gewoon aan voorbij. Dat dachten we. Nou, nee dus. In een rij met de stroom mee, totdat er één van die -wat al te opdringerige- leeftijdsgenoten ineens midden op de pad blijft staan en,  roltas of gratis tas achter zich aanslepend en iedereen wegduwend, op de eerste rij wil bij een stand. Omdat ze daar foldertjes weggeven of een gratis nieszeggend tijdschrift en andere prullaria die je buiten de beurs geen blik waardig zou gunnen. En dan dat constante rumoer van oudjes en standhouders die al pratend voorbij lopen. Ik heb –werkelijk waar- nog nooit zo’n stelletje halve zolen bij elkaar gezien. Neerploffend bij elke koffiestand; gek op alles wat ‘gratis’ is. En na de koffie zich gedragend alsof ze alleen op de wereld zijn: om zich heen duwend, trekkend aan de roltas die links en rechts over de tenen van anderen rolt. Veel roltasslepers en slachtoffers merkten het niet eens, schichtig om zich heen kijkend, tuk op de volgende gratis dingen. In de stand de mensen die met een microfoontje langs hun mond, door elkaar heenpratend, hun van buitengeleerde riedeltje uitspatten over de kritiekloze 50-plussers; boven de 50 maar in al die jaren sinds hun kindertijd kennelijk niks bijgeleerd.Sorry buurvrouw!

We hebben de Huishoudbeurs altijd al links laten liggen. Iets dat we voortaan ook met deze beurs zullen doen. Goed om dat een keer mee te maken. Heel veel 50 plussers gedragen zich alsof ze nog nooit een standje hebben gezien, gek op gratis, gek op volop drukte. Niet zo gek dat wij na al krap 2 uurtjes, doodmoe van het slenteren en het rumoer in een aantal hallen weer op weg waren naar de auto. We hebben veel dingen en een paar hallen zeker niet gezien. Vonden het niet nodig om naar hal 11 te gaan voor het ‘gratis cadeau’.  Genoeg is genoeg.  “Leuk geweest” wilde een vrouw van bijna middelbare leeftijd bij de uitgang weten? “Ja hoor”, zeiden wij, terwijl we dachten ‘Dat nooit weer’. Maar of ze het geloofde? Een onvergetelijk uitje, een ervaring rijker.

Op de weg terug had José voor een worstenbroodje en eierkoek met boter en suiker gezorgd. Zij weet precies waarmee je een mens echt een groot plezier kan doen. 

(Bron: familiearchief f.van son, 50+ beurs jaarbeurs utrecht 2017)