Veel te vertellen….

Nee, over die oproerkraaier Baudet en die eencellige relschoppers in Rotterdam heb ik het niet. Andere dingen zijn veel belangrijker. Het komt maar sporadisch voor, maar José is ziek. Een hele flinke verkoudheid, waarvan je je zo beroerd kan voelen of een griep? Corona was het niet. Gelukkig maar. Misschien had ze van Robyn de verkoudheid en algehele malaise overgepakt, toen zij in het afgelopen weekeinde bij ons was in verband met de geboorte van haar broertje Luuk. Zoals altijd ging José ook nu weer alleen maar ’s nachts naar bed. Overdag lag ze veel op de bank, had zo nu en dan koorts en ging de deur niet uit. Dus ging ze ook niet mee, toen ik woensdag drie medische afspraken had. Daarover straks meer

Luuk en Sven!

Vorige week zaterdag werd onze Luuk geboren. Ons twaalfde kleinkind; zoon van Pieter en Tara, broertje van Joël, Daan, Juna+ en Robyn. Toen ik mijn vorige weekbericht schreef, was het ouderpaar al in het ziekenhuis. Het was even na kwart over vijf ’s middags, toen ons twaalfde kleinkind werd geboren. Zondagmiddag mochten we even in het ziekenhuis kennis komen maken. Daar waren we blij mee uiteraard. We mochten onze kleine Luuk nog even op schoot nemen ook. Die prentjes wil ik jullie niet onthouden. Ouders en kind maken het goed. Luuk is nu al bijna 1 week thuis. Zondagmiddag gaan we beschuit met muisjes eten. Uit de dagelijkse appjes in de familieapp merken we dat het prima gaat in huize Van Son. Dat geldt overigens ook voor het gezinnetje van onze voorlaatste nieuwkomer, Sven.

Ziekenhuis

Vorige week woensdag was ik al bloed gaan laten prikken in het Pasteurziekenhuis in Oosterhout, of moet ik het ‘de Amphia poli Oosterhout’ noemen? Dat was nodig voor het controlebezoek afgelopen woensdag in het Amphia Breda. Die woensdag was een behoorlijk intensieve dag. ’s Morgens naar Oosterhout voor een uitgebreide hart-echo en ’s middags naar de cardioloog in het Amphia in Breda op controle. Het bloedbeeld was goed, de echo ook en dat gold ook voor het gebruikelijke hartfilmpje, dat vlak voor het bezoek aan de cardioloog wordt gemakt. De medicijnen werken nu prachtig samen, na enkele wijzigingen in de afgelopen maanden. En toch. De littekenhelft van mijn hart na de infarcten in 2004 en de open hartoperatie, was wat minder geworden. Daarom stelde de cardioloog voor, dat zij in het behandelteam op tafel wilde leggen, mij in aanmerking te laten komen voor een interne ICD. De kans dat ik een zwaardere hartritmestoornis krijg, is door die verslechtering mogelijk. Zo’n implanteerbare cardioverter-defibrillator, afgekort ICD, is een inwendig apparaatje, dat een elektrische schok aan het hart kan geven bij een levensbedreigende hartritmestoornis. Er werd nog geen andere afspraak gemaakt, maar zodra het zorgteam akkoord is, wordt ik aangemeld. Dan komt er een informatie-afspraak en een dagopname, gevolgd door een nachtje in-de-gaten-houden in het ziekenhuis. Daar gaan we weer. Ik ben er vaste klant, zo langzamerhand. Goed dat mijn gezondheid zo op de voet wordt gevolgd. En dan die derde medische afspraak. De griepprik halen bij de huisarts. Lang buiten in de rij staan. Broeihaard voor corona. En dan binnen bleek de prik tegen pneumokokken al uitverkocht.

Onderzoek? 

Nee, erg veel tijd voor onderzoek was er niet deze week. Ik heb een aantal foto’s van onze jongste telg in de digitale ruimte bij zijn persoonskaart gezet in mijn computerprogramma. Dat moet up to date blijven uiteraard. Maar mijn onderzoek kwam nauwelijks aan bod. Volgende week misschien beter. Want ik ben nog steeds bezig met de definitieve versie van mijn familieboek over 15 eeuwen voorouders. Even toch een belangrijk weetje. Op 24 november, komende woensdag dus, zouden mijn ouders precies 74 jaar getrouwd zijn. Bij de foto’s de originele foto in zwartwit van 24 november 1947. Die zit in ons archief. De ingekleurde versie heb ik ook even afgedrukt. Ze haalden net hun zilveren huwelijk niet eens. Mijn Pa stierf plotseling al in februari 1972. Mijn moeder in mei 2015.

(Bron: familiearchief f. van son).

 

 

 

 

Griep en Carnaval.

Eigenlijk voel ik me nog niet bekwaam om in een stoel te zitten. De griep heeft me te pakken, ondanks de griepprik die ik elk jaar trouw haal. Enkele dagen toch goed ziek op bed gelegen en nu zou ik er misschien ook het beste weer naartoe gaan. Maar dan slaap ik ’s nachts zo weinig. Dan maar op de bank liggen of op mijn sta-op-stoel. Donderdag heb ik de –gelukkig korte- raadsvergadering teruggekeken en vrijdag artikeltjes gemaakt voor de wekelijkse pagina in de Langstraat. Carnaval is er ook dit jaar voor mij niet bij. Ik blijf liever binnen.

De kleinkinderen zijn helemaal klaar voor carnaval, al is jammer genoeg Cas ziek. Hopelijk is hij weer opgeknapt als de optocht komt. Oma zal natuurlijk wel weer ergens van de partij zijn. Zij was vrijdagochtend al naar de schooloptocht van Youri en Anouk gaan kijken. Ik kan je de carnavalsfoto’s van onze jongens en meiden laten zien bij dit weekendbericht. Van de optocht van Robyn moest ik in verband met privacy van andere kinderen een uitsnede maken. Daarom ook geen video van de schooloptocht van Youri en Anouk helaas. Daar moet je het mee doen deze week. Ik ga snel weer op de bank liggen.

(Bron: familiearchief f. van son: carnaval 2019).

Eigenlijk net te laat.....

Hij was eigenlijk een week te laat; de griepprik. Deze week had ik hem donderdag kunnen ophalen bij de huisarts. Maar aan het einde van de afgelopen week was ik al een paar keer heel vroeg naar bed gegaan. Ik was gammel, mijn gewrichten deden pijn en ik voelde me het beste onder de wol en sliep vrij snel. Dat vertelde José de volgende ochtend. Want zij was enkele keren komen kijken. Ik had gewoon een grieperig gevoel dus. Overdag viel het allemaal wel mee, zodat ik een paar keer op de scootmobiel mee kon met José op de fiets in het zonnetje ’s middags. En ’s ochtends zo nu en dan weer even met mijn genealogie bezig. Het vordert, maar wel erg langzaam. Donderdag lukte dat allemaal niet. Ik voelde me weer allesbehalve lekker en ook ’s middags zat er geen ritje in. Cas was er en tegen vieren moest ik naar het afscheid van oud-collega John van de Velde. Handje geven dus en merken dat hij blij was dat het erop zat. Weer enkele oude collega’s gezien en gesproken. Wat me opvalt, is dat er steeds meer mensen komen die ik niet meer ken. De ouderen zijn of gaan bijna allemaal weg. Dit jaar zijn Hans Ophorst en Wim van Pelt aan de beurt, hoorde ik. En over enkele jaren gaan zeker ook Jack Mol en Martin van de Kieboom. Het einde van een generatie.  Maar het is altijd wel leuk om weer even tussen oud-collega’s te zijn en een praatje te maken. De uitnodiging van John kon verscheurd worden. Die is achter de rug.... Op 26 oktober trouwt Melline en ook daar ben ik uitgenodigd. Volgende week moet ik ook nog “een gaatje” zien te vinden om tussen 11 en 12 de griepprik nog te gaan halen. Vandaag komt onze jongste kleinzoon Sem. Hij komt een nachtje logeren bij opa en oma. Hopelijk slaapt hij een beetje door. Vroeger konden we daar heel goed tegen, als er kleintjes wakker werden. José heeft er ook nu nog minder moeite mee dan ik. Maar zij is dan ook onverslijt- en onverwoestbaar als het de kinderen en kleinkinderen betreft. Elke week brengt ze op een of meer ochtenden een van de kleintjes naar school. Wij halen ze ook minimaal een keer per week ’s middags op. Zo nu en dan komen er een of twee “spelen”. Het wordt nu ook weer drukker, want Elke gaat ook weer werken na de geboorte van Sem. Dan komen Cas en zijn broertje Sem ook weer bij ons. Leuk. Dat wordt dus weer genieten en gezellig druk. Beter dan achter de geraniums. Ik vraag me wel eens af hoe ik vroeger ook nog kon werken naast al die beslommeringen...

(Bron: familiearchief f.van son; uitnodigingen).