Verbazing…

Ik verbaas me er elke keer weer over, dat de week in onze agenda zo gevuld blijft. Als je met pensioen gaat, dan moet je uitkijken dat je niet vereenzaamt, zo laat men je weten. Je moet iets aanpakken, anders kwijn je weg achter de geraniums. Nee dus. Nog totaal niets van gemerkt. Integendeel. We moeten veel eerder uitkijken, dat er niet een veel te volle agenda ontstaat.

Uiteraard worden wij geconfronteerd met veel medische en paramedische afspraken. Die nemen behoorlijk wat tijd in beslag en ik kan niet zegen, dat het gaandeweg minder wordt. Er kwam er gisteren nog een bij. Het pootje van mijn leesbril brak af. Een nieuwe bril was eigenlijk al langer nodig. Dus ben ik er meteen gaan uitzoeken. Eerst ogen opmeten. Jaren geleden zijn beide ogen onder een staaroperatie geweest. Er was weer het een en ander veranderd in mijn zicht. Weer een rib uit mijn lijf. Over twee weken zijn de twee brillen voor normaal gebruik en voor lezen en computerwerk klaar. Ik krijg per bril een mailtje wanneer ik ze kan ophalen. Het lopen van de parkeerplaats naar de winkel was eigenlijk teveel van het goede. Dat merk ik nu. Mijn hand doet erg veel pijn en is wat opgezet. Gevalletje van overbelasting vrees ik. Naar de huisarts hoeft niet. Ik kan zelf ook tegen mezelf zeggen dat ik rust moet nemen met die hand. Dat gaat natuurlijk niet. Ik loop met twee krukken. Rust nemen betekent thuis op de bank gaan zitten, want dan ben ik niet meer mobiel. Af en toe een paracetamol, als het wat teveel wordt. Ook dat zou de huisarts me vertellen…….. Wachten tot het overgaat en een voorzichtig zijn en de hand ontzien. Het is mijn linkerhand, dus ik ben nu echt onthand. José moet nu noodgedwongen en tot mijn verdriet de rolstoel in elkaar zetten. Hopelijk gaat het over.

Naast al dat gedoe blijf ik zo lang het kan, de wekelijkse pagina  schrijven in ons weekblad De Langstraat, waarin ook heel wat uurtjes gaan zitten. José kan na een wel erg ruime vakantieperiode weer elke woensdagavond naar haar schildersclub. We zijn blij dat we nu nog twee kleinzonen elke maandagmiddag op de lunch hebben, maar alle overige zaken in de agenda komen er stilletjes bij. Soms is het zo druk op een dag, dat we blij zijn, als het avond is. Ik ben dan meestal al een paar uurtjes eerder zonder energie komen te zitten en José is na de kookactiviteiten en afwas ook blij als de op de bank kan neerploffen. We betrappen ons er op, dat we deze week zelfs erg vroeg naar bed zijn gegaan op enkele avonden. Donderdag niet, want toen was er een extra raadsvergadering om een wethouder te benoemen. Dat is voer voor discussie in onze gemeente en dat wil ik goed kunnen volgen. Ik liep ook tegen een nieuwtje aan. De Sociale Volks Partij SVP houdt op te bestaan. Het enige Raadslid stapt over naar een andere partij en fractie, Keerpunt74. Ook dat natuurlijk zo snel mogelijk on line laten zetten. Maar ik merk wel, dat -avondmens dat ik vroeger was-, bijwonen van zo’n vergadering me toch nu veel meer moeite en energie kost dan een jaartje geleden het geval was. Ik moet erg goed naar mijn lichaam luisteren, zo merk ik. Meer dan vroeger het geval was. Ik maakte toen vaak weken van 50 of meer uur en schroomde niet om ook op zaterdag of zondag in touw te zijn.

Nu we beiden niet meer zo gemakkelijk zo maar alles doen, schiet lopen er bij in, om nog maar niet te spreken over fietsen. José doet dat niet meer sinds haar herseninfarct en ik ga in mijn eentje niet met de scootmobiel een ritje langs de Donge maken. Je pakt dan al snel de auto en dan gaat het vaak naar ‘de Paters’ in Meerseldreef om daar gezellig een bakske te drinken en iets kleins te eten tussen de middag. José vindt het daar het prettigst en zit er op haar gemak. Het is niet ver rijden. We hebben in de zomer ervoor gekozen om er binnen te blijven zitten. Onder de parasols was het in de hitte voor ons niet zo aantrekkelijk. Achter de dikke muren was het vrij koel. Nu komt de Herfst en dat betekent ook de komst van een andere menukaart. Ook thuis.

Hoogtepunt

Hoogtepunt was deze week zonder enige twijfel de afgelopen zondag. Toen gingen we met de auto in Vleuten kennis maken met ons dertiende kleinkind. Een schat van een meisje. Onze Lena. Zowel José als ik mochten haar even op schoot. Hollands welvaren hoor. Tevreden en rustig. Het was deze week misschien iets gemakkelijker voor haar ouders om te wennen aan de mooie nieuwkomer. Grote broer Sven moet immers gewoon naar school.

(Bron: familiearchief f. van son)

 

Over feestjes en spanning……

Onze kleinzoon Sven vierde zijn verjaardag en dat betekende dus de jaarlijkse kleine volksverhuizing vanuit Groningen en vanuit Brabant om het feest mee te vieren. Jarig was hij al geweest. Het mag gezegd worden: iedereen, Sven voorop, had geluk. Het was stralend weer en we konden heerlijk buiten in de tuin genieten. Luuk en Cas speelden met Sven en de volwassenen maakten een praatje en genoten van de zon. Tommy en Nienke hadden weer voor de inwendige mens gezorgd en het ontbrak aan niets. Oma uit Groningen sneed de speciale verjaardagstaart aan en beide oma’s en opa’s bleven ’s avonds natuurlijk mee eten om daarna weer huiswaarts te keren. Die terugreis verliep zeer voorspoedig. Voor ons tenminste. Dat was anders met de heenreis. We werden alle kanten opgestuurd, reden meer kilometers met het tempo van een e-bike dan van een auto en stonden lange tijd in de file. Daar was voor gewaarschuwd, dus we waren er op voorbereid. Vreemd was wel op de heenreis de zwerm vliegen die tegen de vooruit en voorkant van de auto aanvloog én bloederig bleef plakken. Zal wel geweest zijn toen we de ‘grens’ met de randstad overgingen…… Maar het belangrijkste was: het was gezellig bij Sem, hij was blij met de cadeautjes en ook wij waren tevreden na een drukke dag.

Spannend

Voor Youri wordt het spannend. Hij mag dit weekend meedoen aan een clinic op het voor hem ‘heilige’ gras van de Kuip. Hij kijkt er uiteraard naar uit als echte Feyenoordsupporter. Maar ook Anouk zal wel zo langzamerhand toch wel aan het aftellen gaan voor haar bezoek aan het optreden van Bruno Mars, al is dat pas op 2 juli. Voorlopig is ze nog bezig om haar examens te doen en uiteraard loopt dat op rolletjes.

Moeder

Tommy feliciteerde ’s morgens in onze familieapp ‘alle moeders’ met Moederdag. Inge met Bram, en Elke met Wouter, Cas en Sem en ’s middags ook Meike kwamen even bij ons aan afgelopen zondag. Om een heerlijk soesje te eten ter gelegenheid van het jaarlijkse comerciële feest voor alle moeders. Iedereen had nog wat andere verplichtingen, dus bleven ze niet zo lang. José kreeg onder meer chocolade en een mooie bos bloemen. Cas en Sem wisten blij te vertellen dat hun ‘kinderfeestje’ -verjaardagfeestje voor klasgenootjes- was gepland. Kortom, het was gezellig. En dat is het belangrijkste.

Abonnement

Zeker. We hebben een abonnement op het Amphia. Maandag was het bloedprikken voor José in Amphia Oosterhout en dinsdag nog eens in Amphia Breda, inclusief een gesprek met de cardioloog. Zoals het er nu naar uitziet, gaan we ons Amphia-abonnement gewoon weer vernieuwen. Als je eenmaal in de medische molen zit, kom je er nog maar heel moeilijk uit, zeker als je onze leeftijd hebt. Maar aan de andere kant, je hebt er wat mee te doen…. En de koffie en appelflappen in het restaurant zijn lekker. Wij houden het elke week weer aanhoudend druk met boodschappen doen, nu en dan tanken, medicijnen ophalen, ziekenhuisbezoek en nu heeft het oude koffiezetapparaat de geest gegeven. Dan moet er dus en nieuw komen. Woensdag was het voor mij debatraad; normaal is dat op de donderdagavond, maar donderdag was het Hemelvaartsdag. Morgen komen Pieter en Tara met een deel van hun gezin gezellig bij ons op visite en lekker mee-eten. 

Je begrijpt het waarschijnlijk al. Ik heb nauwelijks tijd om mijn mailtjes te beantwoorden, laat staat aan mijn genealogisch onderzoek te werken. Ik memoreerde het al eerder, dat met pensioen gaan eigenlijk veel te veel tijd kost…

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Zuiderburen en apotheek...

Zuiderburen

We hebben zaterdag onze favoriete zeevisser uit Tholen weer een bezoekje gebracht in Willemstad. Dat betekende verse vis halen. Voor mij zijn er dan altijd twee harinkjes om daarmee te proberen eventuele griep buiten de deur te houden. We hebben meteen maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om bij onze zuiderburen te tanken. We hadden toch een vrije dag. Het wordt alsmaar interessanter. Ik tankte nu voor 1 euro 44,5. Het verschil loopt bijna op tot twee kwartjes per liter.

Jarig

Maandag was Nienke, de vrouw van Tommy  jarig. Zondag zijn we op visite geweest gelijk ook om te kijken wat de Sint kleinzoon Sven had gebracht. Hij was volop met papa samen met lego aan het spelen. Het was gezellig en we hebben tussen de middag ook nog een boterhammetje meegegeten, voordat we weer huiswaarts gingen.

Maandag

Na een consult bij de cardioloog moesten we vrijdag nog snel een aanvullend medicijn halen. We zijn vaste klant bij de apotheek. Maandag weer twee medische afspraken. Zien wat dat weer oplevert.De afgelopen week was erg druk. Komende week moeten we wat gas proberen te minderen.....

(Bron familiearchief f. van son)

 

 

Sorry, niet prettig…..

Het zal ongetwijfeld tegen het zere been van velen zijn, maar ik ben niet zo gelukkig met dat bijna tropische weer van afgelopen week. Zeker dat van vandaag niet. Ik kan er helaas niet zo goed meer tegen. Mag ook niet teveel in de zon en moet een petje op. Die hitte put me uit en ontneemt me een klein restje energie dat ik nog heb. Mijn dag is al bijna voorbij, als hij nog maar amper begonnen is.  Moe kan ik niet zeggen, maar krachteloos en uitgeput zodra ik iets doe. Toch zat ik net stil deze week. Ik moest mijn paspoort ophalen en er was natuurlijk geen parkeerplaats vrij. Dat betekende een hellingbaan en dat breekt me af. Maandag bakte José ’s ochtends al pannenkoeken voor de jongens die tussen de middag bij oma komen eten. Nog maar een paar keer dit schooljaar, want dan is het al weer grote vakantie. Wat gaat zo’n jaar toch hard. Youri gaat volgend jaar naar groep 8, als voorbereiding op de middelbare school. Robyn heeft dat al achter de rug. Zij gaat naar de eerste van de middelbare. Maar eerst komt nog haar optreden in de schoolmusical. We zijn er al voor uitgenodigd en gaan uiteraard! Ook Cas en Sem gaan een groep hoger en Sven is voor het eerst op de basisschool.

Kersenhofke

Voor het eerst dit jaar gingen we op de fiets en met de scootmobiel naar de Kersenhof aan de Zijlweg in Raamsdonk. Uiteraard voor een ‘kersenhofke’, een taartje met kersen en slagroom, maar ook voor een gezond glas kersensap. José had aanvankelijk koffie genomen, maar we hebben snel nog een tweede glas besteld.

Schilderen

Woensdag was voor José een speciale dag. Met een paar schildervrienden gaat ze bij toerbeurt bij iedereen een middagje schilderen. Dit keer kwamen ze bij José. Het werd een gezellige middag, waarbij veel gekletst, gelachen en geschilderd werd. Een drukke middag, maar het geeft wel energie.

Asielplan

Donderdagavond was het weer Raadsvergadering. Elke week deze maand. Het ging er vooral over de Asielplannen van het College. Er was weer ‘hommeles’ ofwel heibel en onenigheid of hoe je het ook noemen wil en het was ook nog eens van een bedenkelijk niveau in de Raad. Het kostte wat meer tijd om de pagina te maken vrijdagochtend. Tegen tweeën kon ik de laptop pas dichtslaan.

Puffen

En dan wordt het vandaag tropisch en dus vervelend warm. Morgen nog één dag volhouden en dan wordt het weer wat draaglijker. Ik zit er echt op te wachten. Op zo’n dag wil ik wel eens foto’s kijken, zoals die van onze kinderen samen met mij. Ze doen me terugdenken aan al die fijne dagen en vieringen die we samen hebben gehad. We gaan er nog even mee door als het aan mij ligt. Geniet ervan.

(Bron: familiearchief f. van son)

 

Een verzameling....

Deze week beperk ik me tot een verzameling van kleine berichtjes. Ze zijn me allemaal even dierbaar, want je weet dat mijn uitgebreide gezin mijn mooiste ‘bezit’ is. Daar gaan we dan…

Ons creatief talent…

De kans is best groot, dat ze het van haar oma heeft. Ik heb het over het creatieve talent van onze kleindochter Robyn. Als ze bij ons komt, pakt ze het liefst papier en potlood om te gaan tekenen. We weten, dat Robyn echt talent heeft voor acteren. Ze bekwaamt zich op toneel en in de musical. Een echte creatieve duizendpoot. Ze tekende dit keer voor het eerst een portret van haarzelf, samen met haar vader Pieter. Ik moet zeggen, dat het prima gelukt is.

Inge’s kroonjaar

Het is eigenlijk toch best een raar gevoel. Onze oudste dochter was woensdag precies een halve eeuw oud. Dan moeten wij toch wel heel oud zijn, zou je denken. Soms voelen we ons ook wel zo, dat mag je best weten. Natuurlijk gingen we op de koffie en we namen een plantje mee. Gezellig, want we hebben het hele gezin weer gezien.

Bijkomen

Eigenlijk moet je er niet van hoeven bijkomen, maar voor ons gold dat deze week toch wel. Meer vermoeid, zo leek het en we zijn redelijk vroeg naar bed gegaan. Maar we kijken terug op een paar heel fijne dagen. Voor José vooral denk ik. Zij hoefde niet te koken, te wassen of te stofzuigen, niet af te wassen en te strijken een paar dagen. Voor mij was het verschil niet zo groot. Ik zit achter de computer; toen even niet, en verder op de bank of achter het stuur in de auto. Het was vooral de rust en het ‘niets moet’. We doen dat zeker nog eens over, als mijn gezondheid wil meewerken.

In de prijzen

Kleinzoon Sven deed mee aan 500 meter hardlopen. Hij mengde zich in de eerste tien en kreeg uiteraard een mooie medaille. Een foto van Sven zal je niet aantreffen in mijn blog. Zijn ouders hebben dat liever niet. Uiteraard leg ik me daarbij neer, al is dat smoeltje van Sven met een grote medaille om de nek en een ijsje in de hand, eigenlijk te mooi om weg te laten.

Anouk

Zondag kwamen kleindochter Anouk en haar vriendje Jayden bij oma ‘van de plaat’ eten en natuurlijk ook bijpraten. Gourmet zou je kunnen zeggen. Gezellig met zo’n jong stelletje samen aan tafel. De keuze van oma viel weer in de smaak. Wat had je dan gedacht?

Fotootje

Vrijdag, na het maken van de artikelen voor mijn wekelijkse pagina, zijn José en ik pasfoto’s gaan maken. Ik moet een nieuw paspoort. Weer een rib uit mijn lijf, maar ik mag zeggen, dat ik toch nog netjes op de gevoelige plaat ben vastgelegd. Ik heb voor dinsdag een afspraak op het gemeentehuis. Daarna moet ik nog een paar dagen wachten, totdat het nieuwe paspoort klaar is. We gaan gewoon stug door.

Oh ja…

Nog even iets anders. Ook belangrijk. We hebben vrijdagmiddag nog even lekker een ijsje gegeten bij Enzo. Vanaf afgelopen donderdag is ook de kersenboerderij aan de Zijlweg in Raamsdonk weer open. We zullen er ongetwijfeld een paar keer een kersenhofke en glas kersensap gaan proeven. Zodra het een beetje echt terrasweer is. Normaal namen we dat op onze fietstochten vaak mee in de route, maar tot nu toe hebben we nog niet veel gefietst. Dat moet hopelijk allemaal nog komen. Ik houd je wel op de hoogte. Voorlopig is de weersvoorspelling voor de Pinksterdagen niet veel soeps.

(Bron: familiearchief f. van son).

 

 

 

We mogen niet mopperen…

 Wat hebben de kinderen kunnen genieten van de meivakantie. Heerlijk weer. En nu ze weer naar school kunnen, past het weer zich ook prima aan. Wij gingen in het weekend op verjaardagsvisite van kleinzoon Sven. Ook daar konden we heerlijk buiten zitten. José en ik hebben dus ook van het weer genoten. Maar ook in de auto en op de fiets en ik op de scootmobiel.

Ook reden we deze week via Wageningen en hotel-restaurant Nol in ’t Bosch, -waar we al eens een weekendje logeerden-, naar de Veluwe. In Apeldoorn kennen we de weg. We hebben er een paar jaar gewoond. Daarom konden we lekker binnendoor rijden naar plaatsjes als Hoog Buurlo, Hoog Soeren, Halte Assel, Radio Kootwijk, Ugchelen en Beekbergen. Bij de uitspanning Het Leesten van Staatsbosbeheer hebben we tussen de middag in Ugchelen een bruine bol met zalm gegeten. Heerlijk koel in die bossen daar. De enige ellende is, dat je op weg naar huis al snel altijd in de file staat op de A27 en zeker ook voor de brug bij Gorkum. Maar dat nemen we maar op de koop toe. Met de fiets en scootmobiel zijn we deze week een stuk gaan rijden in de polder tussen Raamsdonksveer en Oosterhout. De Biesbosch is onbeschut, daarom kozen we voor een ritje door de polder, lekker zo nu en dan onder bomen en struiken. We hebben ook nog een stuk van het fietspad langs de Donge gereden, naar een van onze favoriete plekjes, waar we de thermosfles thee en de boterhammen uit de tas hebben gehaald. Gisterochtend, -toen ik mijn pagina maakte voor De Langstraat-, kwamen Cas en Sem even langs. Zij  gingen, zo vertelden ze, naar het zwembad De Ganzewiel. Oma werd nog even gevraagd om een knuffel van een van de mannen de repareren. Dat gebeurde meteen. Waar zie je nog zulke service….

Later op de dag doorkruisten we met de auto de Biesbosch, eerst in Hank en daarna door naar Werkendam. Daar hebben we dik een uur op een bankje gezeten met onze onafscheidelijke thermosfles en weer een krentenbol en worstenbroodje. Als je er oog voor wil hebben, is de natuur altijd mooi. We mogen niet mopperen.

Gedoe

Vorige week was het koningsdag. Die moest naar zaterdag want zondag is het zondagsrust. Snap ik, het koningshuis is immers nu eenmaal protestant. Maar ik vind dodenherdenking op 3 mei, omdat 4 mei een zondag is, van een heel andere orde. We herdenken op 4 mei, -zondag of niet-, al jaren al degenen, die voor onze vrijheid hun meest waardevolle over hadden: hun leven. Zij kozen in óns belang al dan niet vrijwillig voor de ‘eeuwige rust’. Sorry, het gaat dus een keertje niet over rigide toepassen van zondagsrust van de mensen van nu. Kunnen jullie dat niet één keer om een grondige reden even terzijde schuiven?

Familieonderzoek

Ik heb het al eens eerder gezegd in een van mijn weekendberichten. Het familieonderzoek staat met dit mooie weer op een zacht pitje. Ik houd mijn mail uiteraard bij op dat gebied en reageer ook op vragen en voorgelegde gegevens. Maar meer eigenlijk niet, of het zou zo nu en dan de eindredactie van pagina’s uit mijn familieboek moeten zijn. Daar kom ik af en toe aan toe. Die tijd komt wel weer hoop ik. Maandag ging ik bloed laten prikken voor de cardioloog. Daar moet ik donderdag weer op controle. Benieuwd hoe de zaken er nu voor staan.

(Bron: familiearchief f. van son)

 

Voor het eerst.....

Dit jaar zijn we deze week voor het eerst op pad gegaan met de fiets en de scootmobiel. Het kan niet anders, dat die eerste tocht in 2025 naar ons favoriete bankje ging in de Biesbosch. Boterhammetjes mee en een thermosfles thee. Het was als vanouds, maar we hadden ons toch wel even wat verkeken op de wind. De draaiende wind.  Op weg er naartoe, zo’n 12 kilometer, ging het allemaal nog wel, maar soms hadden we de wind flink tegen. Naarmate de tijd vorderde, nam de wind zelfs in kracht toe en dat is voor José -ondanks haar elektrische fiets-, flink trappen.  Dankzij die wind was het stilzittend op de scootmobiel toch best soms wat rillerig. Maar het ging wel. We hebben zegge en schrijven twee bootjes gezien en wat watervogels, terwijl de wind aanhoudend in onze nek blies. In elk geval met de pet op, heerlijk zonkracht opgedaan en ook weer wat bijgekleurd.

Maandag waren we al met de auto even op pad geweest en hebben we op de middag in ons eentje op het terrasje van de Paters in Meerseldreef gebivakkeerd. Toch was het er lekker en gelukkig had ik mijn pet in de auto meegenomen. Dat is echt nodig, als het zo zonnig is als in de afgelopen week.

Tommy

Onze oudste zoon Tommy was maandag jarig. Dan moet hij werken, maar woensdag reden José en ik naar Vleuten om hem te feliciteren. En natuurlijk ook om onze kleinzoon Sven weer eens te zien. Papa Tommy en Mama Nienke waren beiden thuis. Sven was beig om uit twee plaatjes de tien verschillen te zoeken, toen wij binnen kwamen. Dat kan hij goed zeg. De kleinste details vallen hem al op en hij moet nog 4 worden. We bleven lunchen en zijn toen op tid weer naar huis gegaan. Of eigenlijk niet helemaal, want bij het opdraaien van de rijksweg richting Den Bosch en Breda kwamen we prompt in de file terecht. Ik haat rijden in de Randstad. Niet vanwege de files maar van het heen en weer kruisen door heel wat weggebruikers van de ene naar de andere rijbaan en weer terug en liefst zonder op andere weggebruikers te letten. Aan dat jachtig gedoe heb ik een bloedhekel. Eind van de middag waren we zonder brokken te maken weer veilig thuis. 

Hoogmis

Mogen is het de ‘Hoogmis’ van het wielerseizoen; de Ronde van Vlaanderen. Ik kijk ernaar uit, al zal ik de finish niet rechtstreeks meemaken. We zijn namelijk te gast bij een van de schildervrienden van José op een gezellig etentje. Jammer dat tegelijkertijd Robyn een optreden heeft. Daar geef ik dan uiteraard de voorkeur aan. De vorig keer werden we daar vergast op diverse culinaire uitspattingen.  Ik ben weer benieuwd. Daarna is José weer aan de beurt om haar kookkunsten te etaleren.

Droevig

Gisteravond kreeg ik een bericht onder ogen, dat mijn oud-collega journalist bij De Stem, Kees den Exter was overleden in het Amphia ziekenhuis. Een zwart bericht. Jarenlang was ik collega van hem in het ‘leuke team’, team Oosterhout. We hebben heel erg veel gelachen. Uiteraard he ik een foto uit mijn archief opgediept. Ik wens Mariette en alle andere dierbaren van Kees de kracht om dit verlies te dragen. Ik herinner mij hem als een goedlachse en uiterst vriendelijke vriend en collega.

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Bijpraten en dichte deur….

Zaterdagmiddag kwamen onze oudste zoon Tommy, Nienke en Sven weer eens afzakken naar Raamsdonksveer. Weer even bijpraten natuurlijk maar vooral ook samen aan tafel met het gourmetstel. Zoals gebruikelijk had José weer voor alles gezorgd en we mogen het best zeggen: het smaakte weer heerlijk. Ik kreeg nog een boek als verlaat verjaardagscadeautje. Ze weten precies wat ik leuk vind. Leuk om te zien dat Sven echt een jongetje wordt, dat volgend jaar naar de basisschool gaat. Zondag zijn José en ik weer even de Biesbosch ingereden. Het blijft daar heerlijk ontspannend. Ik voelde me niet goed en dat deed ons besluiten weer naar huis te gaan, nadat we op een bankje aan het water onze meegebrachte boterhammen hebben gegeten.  Er stonden aardig wat mensen met uit de kluiten gewassen telelenzen naar een grote vogel in de lucht te staren. Ik had meer aandacht voor mijn gezondheid op dat moment. Mijn bloeddruk bleef erg laag en ik had aanhoudend dorst. Na een waterijsje kroop ik later thuis op de bank met een kruik om de spieren te ontspannen en na een hele middag op de bank te hebben gelegen en af en toe wat te zijn ingedommeld, togen we ’s avonds na Expeditie Robinson weer op tijd naar bed en na een goede nacht slaap, al was het tot half drie, voelde ik me gelukkig weer iets minder slecht. Ik heb na half drie zo nu en dan weer een hazenslaapje kunnen pakken om fitter te zijn op de maandag. Dan komen immers traditiegetrouw  ‘de jongens’ weer bij ons lunchen. De keuze was aan Youri en die vond hamburgertjes wel een goed idee.

Over de jongens gesproken: het was deze week teampresentatie bij de voetbal van RFC. Youri, Cas en Sem werden elk met hun team persoonlijk gepresenteerd aan de mensen die waren komen kijken. Die foto’s kan ik je natuurlijk niet onthouden.

Deur dicht

Je zal maar uit bed komen, naar beneden gaan per trap of traplift en in de gang voor een dichte kamerdeur staan. En die deur ging met geen mogelijkheid open. Geen sleutel om aan de achterkant het huis binnen te komen, want alle sleutels lagen toevallig in de kamer. Dat betekende zoon en schoonzonen bellen. Die kwamen, compleet soms met gereedschap maar konden niets doen vanuit de gang. De tussendeur was dicht en bleef onwrikbaar. Dat werd dus uiteindelijk intrappen, want andere opties leken er niet te zijn. Alles kwam daarna weer op zijn pootjes terecht gelukkig. Niet zo veel schade. Dat komt omdat je met beleid trapt….. Maar het zorgde weer wel voor de nodige stress. Gelukkig kwam Luuk een paar uurtjes, waardoor we onze zinnen konden verzetten. Tara moest voor haar werk weer eens een keer een examen doen. Het ging uiteraard goed. Een fantastische 9 behaalde zij. We hebben samen met haar en Luuk gezellig bij ons samen een boterham gegeten. Dat zie je op de foto.

Robyn

En vandaag? Vanmiddag gaan we naar Robyn, onze kleindochter uit groep 8. We gaan haar cadeautjes brengen. Ze was al eerder jarig, maar vanmiddag gaan we even bij haar op visite. Het is het laatste weekend zomerweer, zeggen ze. Nou met zo’n 18 of 19 graden ben ik dik tevreden. De zomerse hitte zie ik met plezier gaan. Sorry!

(Bron: familiearchief f. van son)

 

Bijna tegelijkertijd

Je komt hier natuurlijk wel eens iemands bekends of een familielid tegen, maar dochter Elke en zoon Pieter hebben elkaar precies misgelopen met hun gezinnetjes in de regio van de Gorges du Verdon. Al zwemmend en waterfietsend moeten zijn zowat langs elkaar heen gevaren zijn. Ze waren er op dezelfde tijd en deden dezelfde dingen. Ze wisten dat ze vakantie vierden in de buurt van elkaar. Nou ja, op zo’n uur minimaal rijden van elkaar. Ik kan je de foto’s natuurlijk niet onthouden. Daan, Robyn en Luuk op de voorplecht, en Cas en Sem met reddingsvest. Afijn kijk zelf maar. Inge en Bram, Emma en René waren neergestreken in Arcachon een stuk ten zuidwesten beneden Bordeaux. Ook zij genieten met volle teugen van de lekkere weersomstandigheden.

Verre verjaardag

Oma José en ik hebben gevideobeld met Cas. Die was jarig. Hij werd 9 zoals je kan zien. Er er werden net zoals hier vriendjes uitgenodigd en taart gegeten. Ze hebben het naar hun zin allemaal. Cas kon niet wachten om Opa te bellen met zijn eigen mobieltje.

Naar Sven

Vakantie, dus redelijk rustig op de weg. Nou vergeet het maar. Maar we reden net de goed kant op, op weg naar kleinzoon Sven en zijn papa en mama. Oma heeft lekker veel met hem kunnen spelen en ook hij was tevreden. Moest zijn nieuwe auto laten zien, vertellen van de vakantie en vond het een feest dat wij boterhammetjes mee aten. Gezellig. Daarna voor de spits weer naar huis en op de terugweg was er bijna van Hank tot Gorinchem file voor de brug bij Gorkum. Bij ons was het rustig.

En de rest

De rest van de week bestond uit hitte en dat betekende ’s morgens een fietstocht naar ons bankje in de Biesbosch. De middag betekende rust en alles potdicht. Ventilatoren aan en luieren met een waterijsje of slokje koel drinken. Wij komen de tijd wel door. Morgen komt weer een kind met gezin terug in Nederland. Het begin van de periode waarin straks alles weer normaal zal zijn. Ik hoop het nog lang mee te maken.

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Even iets anders….

 Er was en is weer maar eens iets te vieren in onze familie. Cas haalde zijn snorkeldiploma en vandaag wordt de verjaardag van Youri en Anouk gevierd. Kan nog net voor de vakantie. Zondag vierden we mijn verjaardag. Ik werd eigenlijk dinsdag pas 73. Daar hadden we alleen maar op kunnen hopen. We gaan nu op naar de volgende mijlpaal. Het gaat elke dag met de beperkte hoeveelheid energie die uit mijn lichaam kan worden geperst. Zeker als het druk is, voor het laatst dit schooljaar bij ons lunchen. Cas had warme gehaktballetjes in oma-jus gekozen. Dat was weer smullen. Maandagavond was er Raadsvergadering. Daar kon er weer genoten worden van het steeds terugkerende debacle over mensen die kennelijk niet in staat of bereid zijn om normaal met elkaar op te gaan. Alle heidagen, sessies en een placemat ten spijt, het blijft wat dat betreft aanmodderen bij ons gemeentebestuur. Ik heb er toch opnieuw weer maar een artikel aan gewijd. Op mijn verjaardag, dinsdag, zijn José en ik naar Brugge gereden. Een flinke trip, maar we hadden de tijd aan ons zelf. De rolstoel mee uiteraard. Woensdag zijn we gaan tanken in België (1,60.9 per liter) na een bezoekje aan Ikea voor een nieuwe mat voor bij de achterdeur. En donderdag zijn we even gaan uitwaaien in de Biesbosch bij Werkendam. Thermosfles thee mee en even genieten. En ’s Avonds was het wéér Raadsvergadering. De laatste voor de zomervakantie. Gek toch dat er in de Raad van volwassen mensen toch een aantal er niet in slaagt of wil slagen om normaal te doen tegen elkaar. Ondanks heidagen en sessies en zelfs een Placemat met tips blijft het aanmodderen. Ik zal niet stoppen om erover te schrijven. Daar houd ik het maar bij wat de opsomming betreft.

Brandweer

Onze jongste, Luuk, is al met zijn toekomst bezig. Hij is bij de brandweer. Uiteraard met verve en uiterste concentratie aan het bluswerk, als je zijn gezicht ziet... Een andere kleinzoon, Sven, heeft met papa en mama een fijne vakantie achter de rug. Hij heeft er weer een trofee bij, zo meldde hij trots toen hij me per videotelefoontje feliciteerde voor mijn verjaardag. Het is de vlag van Terschelling.

Vakantie

En zo is nu de schoolvakantie begonnen. Volgend jaar gaan alle kleinkinderen weer naar een andere klas, een andere juf of meester. En zo gaat de tijd door. We geven komende weken poesen eten en letten intussen toch wat extra op onze opa-kat Kroky, die zich de afgelopen dagen niet zo lekker voelde. Hij is dan ook al 20 jaar. Maar even afwachten hoe het verder gaat. Ik laat je ook alvast zien aan welke regels je je moet houden, als je de speeltuin Zevenster bezoekt. Beter bekend als 'bij de paters' in Meerseldreef. Toch aardig. 

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Vraag niet hoe het kan.....

Met 6-2 thuis winnen en in de return in de vijftigste minuut met 4-0 achter staan. Dat kan alleen bij NAC. En toen dat ene reddende doelpunt van Casper Staring: 4-1.  Ja natuurlijk. Ik begin met NAC. Terug naar de eredivisie. Ik durfde de wedstrijd niet te kijken vanwege de spanning. Achteraf hebben José en ik de laatste twintig minuten teruggekeken van Excelsior -NAC. Maar toen wist ik de uitslag al….. de echte spanning was er toen niet, al kan het in de herhaling nog altijd mis gaan natuurlijk……. De aanvalsdrang van Excelsior bleek na de 4-1, zo goed als verdwenen. NAC hield met hangen en wurgen stand. Excelsior degradeert uit de eredivisie en NAC neemt die plaats in. En uiteraard was het groot feest op P5, het parkeervak bij het Rat Verleghstadion en op maandagmiddag op de Grote Markt. En nu natuurlijk wat versterking en handhaven in de eredivisie.

Kleinzonen

We kregen een leuk filmpje te zien van een samen met papa hardlopende kleinzoon Sven en van een op zijn driewielertje halsbrekende toeren uithalende jongste kleinzoon Luuk. Een foto van Luuk kan ik je laten zien. Weer een paar andere kleinzonen kwamen maandag tussen de middag bij oma de zelfgemaakte gehaktballetjes eten: Sem, Cas en Youri. Die balletjes vallen altijd erg in de smaak. Sem had speciaal voor opa een brief met woordjes meegebracht. En natuurlijk had Youri zijn NAC-shirt aan en moest ik met die drie van onze kleinzonen op de foto.

Biesbosch

Het was dinsdag weer eens even fatsoenlijk fietsweer. José had snel  boterhammetjes gesmeerd en we namen drinken mee, op weg naar ons bankje in de Biesbosch. Verder wel rustig aan gedaan, want ik wilde nog wel energie over hebben omdat ik ’s avonds naar de gemeenteraad moest. Er werd vergaderd over asielzoekers, de opvang en criteria voor opvangplekken. Die Raad…. Onder het mom van ‘dat is politiek’ maakte de Raad er een circus van. Laat ik er maar het zwijgen toe doen. Ik schrijf er uiteraard niet mals over op mijn pagina komende week.

Kiezen

En dan was het ook weer eens Europese verkiezingen. Ik kan me de vorige keer echt niet herinneren, zoveel indruk heeft het toen gemaakt. Uiteraard gingen José en ik, nadat ik bij de fysio was geweest, onze stem uitbrengen. We deden dat in het gemeentehuis. Ook weer onze burgerplicht gedaan en gebruik gemaakt van ons democratische recht.

Volgende keer misschien weer eens iets over mijn genealogie-onderzoek, al staat dat echt op een laag pitje. We willen graag zo veel mogelijk leuke dingen doen. Vrijdag hoefden we niet naar de nefroloog, mijn nierfunctie was iets verbeterd. Oh ja, we hebben ook nog een ijsje gegeten bij Enzo op de Markt in Geertruidenberg én de Kersenhof aan de Zijlweg in Raamsdonk, -wij noemen het de kersenboerderij- is weer open tot ongeveer eind juli. We hebben daar vrijdag al ons ‘kersenhofke’ gegeten en een glas kersensap. Die kersenboerderij, waar ze overigens ook witte en rode wijn uit eigen wijngaard in Raamsdonk schenken en verkopen, ligt schuin tegenover Hermenzeil, waar eerst asielzoekers waren bedacht. Dezelfde gemeenteraad stak daar een stokje voor. Benieuwd wat daar uiteindelijk wel komt. Na de Kersenboerderij reden we met scootmobiel en fiets over het halvezolenpad en het vernieuwde fietspad langs de Donge. Heerlijk en een mooi breed fietspad. Wel jammer van die harde wind. Want het was daarnaast erg zacht en zonnig buiten. Ik heb uit voorzorg wel mijn petje opgezet. Felle zon is niet goed voor mij momenteel.

(Bron: familiearchief f. van son).