Einde van een tijdperk...

Afgelopen donderdag kwamen Sem en Cas voor het laatst op donderdag bij ons. Tenminste, voortaan komen ze enkel op de donderdag nog tijdens vakanties. Maar dus niet meer elke week. Enkel op de vrijdagochtend komen Cas en Sem nog bij ons een boterham eten en brengt José Cas naar school. Sem wordt dan al rond kwart over twaalf opgehaald door mama.  Echt een einde van een regelmatig oppastijdperk dus als het ware. We hebben ervan genoten!

Frisjes

Maandag waren we al op pad geweest, maar dinsdag aan het eind van de ochtend fietsten en scootmobielden we de Biesbosch in. José en ik zochten ons gebruikelijke plekje op. Een bankje waarop we in zomermaanden vaak zitten. We kijken dan uit over het water en de natuur van een klein deel van de Biesbosch en vooral op de vele soorten bootjes van mensen die vanaf het water genieten. Nu was het eigenlijk best nog frisjes. Het kwam nog niet boven tien graden celcius uit. Er stond ook een fris windje. Een lekkere kop warme thee uit de thermosfles en een boterham maakten veel goed. José kookt tegenwoordig water en neemt de thermosfles en ook de theezakjes mee in de rugtas die bij mij voor in de scootmobiel gaat. Nee, die gebruikte theezakjes komen niet in de berm terecht. Ze gaan uiteraard in een plastic zakje mee terug naar huis. Niet iedereen denkt er zo over, zo zie je op de grond. Jammer dat er geen afvalbakje staat bij ‘ons’ bankje. Zal waarschijnlijk wel zijn, omdat het anders toch maar vernield zou worden. Ook de deur van de griendwerkershut was op slot. Ook tegen vandalisme waarschijnlijk. Vorig jaar werd die hut immers in brand gestoken. Nu is hij gelukkig weer helemaal gerepareerd. Dus eigenlijk wel begrijpelijk, dat de deur nog even uit voorzorg dicht blijft.

De natuur is ook aan het begin van de meteorologisch lente mooi om te zien. Je kijkt nog met gemak door het schaarse oeverhout en nog niet opgekomen riet. (Vroeger begon de lente gewoon op 21 maart!). Veel bootjes waren er dinsdag nog niet te zien. Twee om precies te zijn. Terwijl het bij iets warmer weer toch een af en aan gaan is van bootjes, boten en sloepjes. Je kan voelen dat de zon zijn best doet, maar er komt nog te weinig warmte vanaf om van behaaglijk te spreken. Nog een paar weken geduld waarschijnlijk. Weinig bootjes dus, maar des te meer eenden van verschillende maten en soorten. In de weilanden achter de dijk zaten er honderden, zo niet duizenden te rusten. We zagen zegge en schrijve één witte reiger. Dat is in de zomer wel anders.

Even iets anders. José maakte voor het gezin van Meike ‘witlof met ham en kaas’. Ze bracht het naar hun huis, want komen eten bij oma, is er dankzij diezelfde coronaregels nog niet bij. Eén volwassene met kinderen thuis, dat mag. Alleen in een park mogen honderden mensen hutje bij mutje bij elkaar komen, zo lijkt het. Feesten zelfs. José had eer van haar werk. Het smaakte heerlijk, zo liet Meike weten. Kleindochter Anouk had wat keelpijn. Niet naar school dus en daarom moest zij getest worden. Gelukkig geen corona, dus zij kon een paar dagen later gewoon weer naar school. Donderdag kwam Sem weer en moest Cas naar school. Gelukkig weer de gebruikelijke gang van zaken, gelukkig weer in deze akelige coronatijd. De kapper mocht ook weer beginnen. Wij hebben begin volgende week een afspraak. Het is hard nodig. Het haar van José en van mij zit van geen kanten meer.

Tuin

José gaat de tuin opknappen. Ook de tegels moeten met de hogedrukreiniger weer schoon worden gemaakt, anders kunnen de kleintjes straks niet buiten spelen. Gelukkig helpen Ronald en Wouter mee, om spullen naar ‘de stort’ te brengen. Dan is er ook in het schuurtje weer wat ruimte. De kinderen lieten op een berichtje van José al snel weten, haar wel te willen helpen. Fijn toch!

Ik ben tenslotte ook weer mondjesmaat aan het werk met mijn genealogisch onderzoek. Ik voel me al tijden niet echt gezond, dus daarom kan en moet het maar zo nu en dan. Tussendoor kijk ik wielrennen en skiën op TV. Ook prettig. De boog kan nu gewoon helaas niet gespannen staan. Vandaag Strade Bianchi en morgen begint Parijs-Nice. Nieuw seizoen.

(Bron: familiearchief f. van Son).

 

Wachten duurt lang

Ik wacht nu al ruim een week op bericht uit het ziekenhuis, wanneer ik weer mag komen. Wachten duurt lang, ook al voel ik me goed, het knaagt aan je en aan José en de kinderen. Maar in deze coronatijd kan je wel willen dat het snel gaat, maar dat helpt niet. Daarom toch nog maar even geduld oefenen.Ik 

neem wat meer tijd voor mijn nieuwe familieboek. Ben in de definitieve versie al zo rond pagina 120 van de dik 450 gekomen. Het krijgt nu al body. Alles voor de laatste keer aan het checken en de typefouten en verkeerde zinsconstructies eruit halen. Ik merk wel, dat ik ’s middags nog een paar uur naar bed moet. Ik ben dan moe, als ik een hele ochtend heb gewerkt of een tijdje bezig ben geweest met mijn boek, artikelen voor de Langstraat of met mijn nu nog jongste kleinzoon Sem. Op bed slaap ik dan echt zowaar echt een paar uurtjes en wordt herboren wakker. Ik ben nog erg snel moe maar loop zo af en toe een klein stukje op en neer in de brandgang. Kom liever geen mensen tegen in deze tijd waarin ik extra kwetsbaar ben na de operatie in deze coronatijd.

Donderdag en gisteren is ’s morgens Sem weer geweest om te spelen. Cas komt dan enkel ontbijten en samen met zijn broertje en mij de visjes eten geven. Cas wordt daarna door José naar school gebracht. Niet op mijn scootmobiel dus, maar hij begrijpt dat heel goed. ’s Morgens vroeg wil hij graag voor schooltijd nog even met de legoboerderijspullen spelen. Wat zou hij graag langer spelen, maar het woord school doet hem opveren, want hij gaat erg graag naar school.

Sem begint ’s morgens met het spelen van de trein. Vrijdag betekende dat op tafel op en leer laten rijden van de locomotief tussen hem en mij. Hij genoot en liet oma weten “met opa, oma”. Later hebben we nog even kinderliedjes gezongen en meegespeeld op de computer. Hij hangt dan heerlijk op zijn gemak tegen mij aan. “Niet de bril, opa”, zo wil hij tegenwoordig. Vroeger moest ik dat ding altijd juist van hem opzetten.

Als ik dan aan de slag ga met artikelen schrijven, dan trekt Sem naar oma José om haar te zeggen “kom oma, keuken”. Hij pakt dan haar hand en trekt haar mee. Hij wijst naar een mandarijntje of appel of een koekje of kleine pepernootjes van Zwarte Piet. Als het aan hem ligt, wil hij de hele ochtend eten, maar dat kan natuurlijk niet. Als hij met Oma naar Albert Heijn gaat, dan weet hij precies waar het kleine winkelwagentje voor kinderen staat, waar zij een stukje fruit mogen pakken.

Oma José zet hem daarom maar in het winkelwagentje. Ze is te bang dat hij er tussenuit knijpt. Want een boef is het. Maar wel leuk en prima opgevoed. Keurig “dankjewel oma” of “asjeblief oma”, als hij iets krijgt of geeft. Dat vinden wij uiteraard erg plezierig. Cas is altijd erg dankbaar als ik hem ’s morgens zo af en toe help, als hij zijn boterham, maiswafel of cracker smeert.  Het liefst regelt hij alles zelf. Ik pel soms een eitje voor hem en dan maken we er samen schijfjes van met de eiersnijder. Altijd gezellig.  Volgende week weer, als corona geen roet in het eten strooit. (bron: familiearchief f.van son)

 

Waar is dat feestje…..

Dubbel feest gisteren. Het was de verjaardag van vrouw, moeder en oma José. Én Joe Biden lijkt de nieuwe president van de USA te worden. Dat laatste zal door de scheidende bewoner van het witte huis weliswaar nog tot in den treure worden aangevochten. Misschien is het verstandiger voor heer Trump om dat geld te bewaren voor de ruim 4000 rechtzaken die wachten tegen hem, als hij geen president meer zal zijn. Misschien kan de USA dan weer op weg van ontwikkelingsland naar normaal lid van de wereldorganisatie.

Maar terug naar de verjaardag van José. Veel belangrijker. Dat is wordt een corona-verjaardag. Dat betekent dat we hem spreiden over meer dagen om de kinderen en kleinkinderen de gelegenheid te bieden om te komen feliciteren. Uiteraard zorgt José weer voor het gebruikelijke natje en droogje. Dit keer allemaal eigen werk. Zelfgemaakte pizza’s, (vis en salami), de ouderwetse ‘hors-d'oeuvre’, hapjes en kaasjes en worstjes, olijfjes en komkommer om maar eens wat te noemen. De kleintjes genoten en het vele werk van ons José werd door iedereen gewaardeerd. Wat er niet bij het eten zat, was de ‘hoefijzervormige sojastaaf’ van de Hema, die vaak bij boerenkool wordt gegeten. Dat was ik overigens tevoren al zeker van. Wij zijn niet zo van namaak.  

Normaal gesproken vieren we de verjaardag met zijn allen, maar in coronatijd is daar natuurlijk geen sprake van. Het is behelpen, maar ook onze kinderen gaan daar prima mee om. Vanavond is het de beurt van weer een ander gezin van een van onze kinderen en morgen komt er ook nog één. Nadeel is wel, dat José dan eigenlijk drie dagen in de keuken staat. Maar je weet, dat zij ‘zorgen’ voor het hele gezin heel erg belangrijk en fijn vindt. En als het dan net zo gezellig en dankbaar is, als gisteravond, dan schijnt ze de vermoeidheid niet te voelen. José is echt de verbindende schakel tussen ons beiden, de kinderen en schoonkinderen en de kleinkinderen, die gisteravond lief lieten weten dat het “erg lekker”, was “Oma. En stamboomonderzoek deze week kwam mondjesmaat aan bod. We konden dankzij het mooie weer zelfs nog even naar de Biesbosch met fiets en scootmobiel om op een bankje onze boterham op te eten. Het was frisjes, maar gezond na mijn operatie.

(Bron: familiearchief f. van son)

 

Berenjacht, koekjes en steppen…

Onze hele verre voorouders zullen zonder twijfel op berenjacht gegaan zijn. Onze kleinkinderen gaan in deze Coronatijd ook op berenjacht. Mensen hebben massaal beren voor het raam gezet. Kinderen gaan als tijdverdrijf ter afwisseling van het binnen blijven, die beren spotten en tellen, geloof ik. Uiteraard zette oma José ook een berenfamilie voor het raam, zoals je op de foto kon zien. En nauwelijks een klein uurtje later liep Cas al met zijn nieuwe step dolenthousiast voor het raam, met broertje Sem en papa en mama wachtend op de stoep. Zij komen steevast om de paar dagen even langs lopen en op de ruit kloppen. Ook video-bellen ze regelmatig. Wij worden niet vergeten. Ook Youri en Anouk kwamen langs om door het geopende keukenraam trots hun zelf gebakken koekjes aan ons te brengen.

We zien een aantal kleinkinderen dus noodgedwongen vanaf een afstandje. Maar Robyn en Daan en Yoël niet. Gelukkig kreeg ik van Pieter een paar corona-fotootjes toegestuurd. Zo zien we ook dat onze kleinkinderen uit Oosterheide zich wel door deze periode heenslaan. Door een video-gesprekje weten wij ook dat het onze Oosterhoutse kleinkinderen, inclusief Emma en Renée goed gaat. Bij allemaal is het huiswerk maken, zoals je ziet, maar ook is er tijd voor vertier. Het weer verbetert ook elke dag weer. Toch is er nauwelijks iemand op straat, zodat die anderhalve meter afstand meestal heel simpel in acht kan worden gehouden. Robyn skeelert en kijkt op haar telefoontje.  Ik wilde je die plaatjes niet onthouden.

Wij gaan er af en toe in het zonnetje –goed aangekleed- even tussenuit. José op de fiets en ik op de scootmobiel. De polder in of langs de Donge. Uitgestorven inderdaad. Op een tochtje van zo’n 15 kilometer kwamen we zeggen en schrijven 12 mensen tegen. De meesten hielden afstand. Maar het valt me op dat vooral kletsende vrouwen-op-leeftijd zich het minst aan anderen gelegen laten liggen. Ze doen vaak echt geen stapje opzij. Ben ik niet even een frisse neus halen, dan ga ik gewoon verder met mijn boek over de familiegeschiedenis. Ik denk steeds vaker na over het beperken van het aantal boeken tot ons en de kinderen. Er staan inmiddels zo veel gezinsweetjes en privé-dingen en foto’s in, waar anderen geen boodschap aan hebben. Ik kijk wel…

(Familiearchief f. van son)