Anders dan anders…..

Deze week was toch weer anders dan anders. Maar eerst nog even iets goed maken. Ik ben je nog een ding schuldig. Het voetbalseizoen van de kleinzonen is weer van start en bij RFC gaat dat gepaard met de spelerspresentaties. Ik heb foto’s van Youri in het elftal van onder 13. Hij gaat er ongetwijfeld dit seizoen weer een aantal scoren. Hij speelt enthousiast en met nog steeds veel plezier. Van Sem heb ik helaas geen foto’s. Maar die van Youri wil ik je niet onthouden, al publiceer ik de elftalfoto niet. Er kunnen misschien medespelers zijn, die dat liever niet hebben. Daarom heb ik er Youri maar ‘uitgeknipt’.

Overbelast

Dan onze week. Een niet zo prettige deze keer. Ik heb nog steeds last van mijn overbelaste linkerhand, mijn schrijfhand en dat is extra lastig. Ik kon niet met krukken lopen en dat betekent dat er een rolstoel in huis staat, die ik vaak moet gebruiken. In het tweede deel van de week gaat het na het diverse malen per dag koelen van mijn hand, een beetje beter gelukkig. Maar die ellende beperkt me nog teveel en valt me zwaar. Het betekende ook dat ik niet naar de Raadsvergadering kon, niet lopen, niet autorijden, niet snel genoeg schrijven. Ellendig die linkerhand.  Het belet me in elk geval om weer definitief uit dat dal te kruipen van de tijd waarin het José en mij niet zo lekker ging en gaat op gezondheidsgebied.

Het betekent ook dat de kinderen deze week in touw zijn om boodschappen te halen en bij te springen. Ik heb je al meer gezegd, dat wij fantastische, behulpzame kinderen en schoonkinderen hebben. Daar zijn we blij mee en dankbaar voor. Zo was Bram maandag bij een gesprek, bracht Wouter José woensdagavond nog naar de schildersclub en haalde Ronald haar op, omdat ik het toen echt nog te onveilig vond om zelf auto te rijden. Elke en Meike deden boodschappen en gisteravond haalde Inge samen met José de wekelijkse boodschappen in huis.

Over José gesproken, met haar is het nog altijd het zelfde liedje. Duizelig en misselijk van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Om moedeloos van te worden. Soms is het machteloos huilen. Niets lijkt tot nog toe te helpen.

Het was deze week echt raak met afspraken op medisch, paramedisch gebied en aanverwante hulp. Elke dag met uitzondering van de woensdag, al liet toen onze huishoudelijke hulp verstek gaan, overigens tevoren gemeld. Er moet veel worden geregeld en gedaan om de gezondheidssituatie van José en mij in goede banen te leiden. Fijn dat ook hier de kinderen, -waartoe ik ook de schoonkinderen reken-, bijspringen. Er is er altijd wel een aanwezig bij gesprekken en dergelijke.

Wielrennen

Ik kan ’s middags na een uurtje op de bank om uit te rusten, deze week genieten. Wielrennen is mijn favoriete sport. Passief wel te verstaan. Fietsen kan ik al een tijdje niet meer. Ik bedoel vooral wielrennen op tv. Er zijn nu wereldkampioenschappen in Montreal. Heerlijke genieten op TV. José kijkt vaak ook met me mee. Vandaag is de wegrit voor dames en morgen die voor de heren. Dan komen daarna de Europese kampioenschappen en de najaarsklassiekers en dan begint weer het veldrijden. Ik ben weliswaar niet zo blij met de commentatoren op Eurosport en de chauvinisten op de BRT, maar De NPO laat liever mensen aan het woord dan dat ze de wedstrijd op de voet volgen. Ik hoef niet te horen wat ik zelf gezien heb en wat een ander daarvan vooraf of achteraf vindt. Maar nu eerst even ontbijten en dan brood en vleeswaren halen en zo’n stekker tegen de muggen. Ook dat gaat gewoon door. Gelukkig kan ik weer veilig autorijden.

(Bron: familiearchief f.van son)

 

Verbazing…

Ik verbaas me er elke keer weer over, dat de week in onze agenda zo gevuld blijft. Als je met pensioen gaat, dan moet je uitkijken dat je niet vereenzaamt, zo laat men je weten. Je moet iets aanpakken, anders kwijn je weg achter de geraniums. Nee dus. Nog totaal niets van gemerkt. Integendeel. We moeten veel eerder uitkijken, dat er niet een veel te volle agenda ontstaat.

Uiteraard worden wij geconfronteerd met veel medische en paramedische afspraken. Die nemen behoorlijk wat tijd in beslag en ik kan niet zegen, dat het gaandeweg minder wordt. Er kwam er gisteren nog een bij. Het pootje van mijn leesbril brak af. Een nieuwe bril was eigenlijk al langer nodig. Dus ben ik er meteen gaan uitzoeken. Eerst ogen opmeten. Jaren geleden zijn beide ogen onder een staaroperatie geweest. Er was weer het een en ander veranderd in mijn zicht. Weer een rib uit mijn lijf. Over twee weken zijn de twee brillen voor normaal gebruik en voor lezen en computerwerk klaar. Ik krijg per bril een mailtje wanneer ik ze kan ophalen. Het lopen van de parkeerplaats naar de winkel was eigenlijk teveel van het goede. Dat merk ik nu. Mijn hand doet erg veel pijn en is wat opgezet. Gevalletje van overbelasting vrees ik. Naar de huisarts hoeft niet. Ik kan zelf ook tegen mezelf zeggen dat ik rust moet nemen met die hand. Dat gaat natuurlijk niet. Ik loop met twee krukken. Rust nemen betekent thuis op de bank gaan zitten, want dan ben ik niet meer mobiel. Af en toe een paracetamol, als het wat teveel wordt. Ook dat zou de huisarts me vertellen…….. Wachten tot het overgaat en een voorzichtig zijn en de hand ontzien. Het is mijn linkerhand, dus ik ben nu echt onthand. José moet nu noodgedwongen en tot mijn verdriet de rolstoel in elkaar zetten. Hopelijk gaat het over.

Naast al dat gedoe blijf ik zo lang het kan, de wekelijkse pagina  schrijven in ons weekblad De Langstraat, waarin ook heel wat uurtjes gaan zitten. José kan na een wel erg ruime vakantieperiode weer elke woensdagavond naar haar schildersclub. We zijn blij dat we nu nog twee kleinzonen elke maandagmiddag op de lunch hebben, maar alle overige zaken in de agenda komen er stilletjes bij. Soms is het zo druk op een dag, dat we blij zijn, als het avond is. Ik ben dan meestal al een paar uurtjes eerder zonder energie komen te zitten en José is na de kookactiviteiten en afwas ook blij als de op de bank kan neerploffen. We betrappen ons er op, dat we deze week zelfs erg vroeg naar bed zijn gegaan op enkele avonden. Donderdag niet, want toen was er een extra raadsvergadering om een wethouder te benoemen. Dat is voer voor discussie in onze gemeente en dat wil ik goed kunnen volgen. Ik liep ook tegen een nieuwtje aan. De Sociale Volks Partij SVP houdt op te bestaan. Het enige Raadslid stapt over naar een andere partij en fractie, Keerpunt74. Ook dat natuurlijk zo snel mogelijk on line laten zetten. Maar ik merk wel, dat -avondmens dat ik vroeger was-, bijwonen van zo’n vergadering me toch nu veel meer moeite en energie kost dan een jaartje geleden het geval was. Ik moet erg goed naar mijn lichaam luisteren, zo merk ik. Meer dan vroeger het geval was. Ik maakte toen vaak weken van 50 of meer uur en schroomde niet om ook op zaterdag of zondag in touw te zijn.

Nu we beiden niet meer zo gemakkelijk zo maar alles doen, schiet lopen er bij in, om nog maar niet te spreken over fietsen. José doet dat niet meer sinds haar herseninfarct en ik ga in mijn eentje niet met de scootmobiel een ritje langs de Donge maken. Je pakt dan al snel de auto en dan gaat het vaak naar ‘de Paters’ in Meerseldreef om daar gezellig een bakske te drinken en iets kleins te eten tussen de middag. José vindt het daar het prettigst en zit er op haar gemak. Het is niet ver rijden. We hebben in de zomer ervoor gekozen om er binnen te blijven zitten. Onder de parasols was het in de hitte voor ons niet zo aantrekkelijk. Achter de dikke muren was het vrij koel. Nu komt de Herfst en dat betekent ook de komst van een andere menukaart. Ook thuis.

Hoogtepunt

Hoogtepunt was deze week zonder enige twijfel de afgelopen zondag. Toen gingen we met de auto in Vleuten kennis maken met ons dertiende kleinkind. Een schat van een meisje. Onze Lena. Zowel José als ik mochten haar even op schoot. Hollands welvaren hoor. Tevreden en rustig. Het was deze week misschien iets gemakkelijker voor haar ouders om te wennen aan de mooie nieuwkomer. Grote broer Sven moet immers gewoon naar school.

(Bron: familiearchief f. van son)

 

Ze ging weer hobbyen

José ging na de uitgebreide vakantieperiode woensdagavond weer naar de schilderclub. Rolkoffertje mee en weer opgehaald door haar schildervriendin, die een dagje eerder namens haar vriendenclubje met een prachtige plant voor in de tuin, op visite kwam. Het was weer even wennen voor José, maar dat betekende, dat ik met interesse het moment afwachtte, waarop ze even na tienen weer voor de deur stond.

Het was wel gezellig, maar er waren er maar een handjevol schilderessen en José liet weten, dat zij geen inspiratie had gehad. Niet zo vreemd, want ze zit nog steeds dag in, dag uit met haar duizeligheid en misselijkheid. Desondanks zag ik haar aan het werk op een prachtige foto, die haar vriendin van haar stuurde. “Daar heb ik niks van gemerkt”, was het commentaar van José. Volgende week gaat ze in elk geval weer en hoopt ze dat er meer schildervriendinnen aanwezig zullen zijn. We wachten af.

Werkstuk

Cas zit in groep acht en moet voorlopig even flink aan de bak. Hij moet al snel een werkstuk inleveren. Dat maakt hij over de geschiedenis van het voetbal. Hij wist zich te herinneren dat mijn vader bij NAC heeft gespeeld en er is zelfs een verslagje van zijn eerste invalbeurt bij het eerste. Uiteraard kon ik samen met hem even in het familiearchief kijken en vond daar een aantal íngekleurde’ en andere foto’s. Hij kan zijn werkstuk er misschien wat mee opleuken. Ik ken hem goed genoeg om te weten dat hij zich erg serieus op het maken van zijn werk zal storten. Ik ben benieuwd naar het eindresultaat. Veel succes Cas!

Onderuit

Ik ging deze week voor de tweede keer onderuit. Dat kwam ook nu weer omdat ik mijn evenwicht verlies en me op dat moment nergens aan vast kan houden. De schade was niet zo groot deze keer, maar mijn onzekerheid is wel iets meer toegenomen. Gisteravond ging ik na het oprapen van een dekseltje in de keuken weer onderuit, nadat ik overeind was gekomen. Voor de derde keer deze week. Mijn krachten nemen af. Misschien wordt het binnenkort wat minder onzeker, als ik me weer wat beter voel.

Volle agenda

Deze week was niet zo druk, maar wel vol. We zijn naar de kapper geweest, kregen visite van Elke met Cas en Sem en van Petra, schildervriendin van ons , de huishoudelijke hulp kwam José weer een handje helpen, we reden aan keertje naar Meerseldreef voor de koffie en een hapje, José ging woensdag naar de schilderclub en ik ging donderdagavond naar de Debatraad. Vrijdag was weer de gebruikelijke dag waarop ik mijn wekelijkse pagina in het weekblad De Langstraat maak. Al met al toch best weer een volle week. Afwachten wat de komende week weer brengt.

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Paters die zich in de vingers snijden……

Als de voortekenen niet bedriegen, dan gaan de paters in Meerseldreef de taveerne daar onder handen nemen. Er moet volgens hen veel gebeuren aan het gebouw en er gaan zelfs verhalen over moderniseren. Dat woord past niet bij de ziel en de klanten uit vele windstreken, die dagelijks gebruik maken van de Taveerne en speeltuin de Zevenster. De naam is ontleend aan de zeven smarten en vreugden van Maria. Het ademt ongewild nostalgie. Gaan de paters in Meerseldreef zich in de vingers snijden?

Van toepassing

De historische betekenis van het woord Taveerne voor de gezellige en gemoedelijke horecagelegenheid met aangepaste prijzen, is duidelijk van toepassing. Het woord Taveerne komt van het Latijnse taberna (winkel of hut). Vroeger was het vaak een gezellige ontmoetingsplek voor reizigers en buurtgenoten. En laten we eerlijk zijn, dat is het in Meerseldreef, -gelegen tegenover de Mariatuin-, nu nog. De buurtgenoten komen na de mis een bakske drinken met een appelflap of stukje gebak om er vervolgens nog wat geestrijk vocht aan toe te voegen soms.

Reizigers

Het zijn niet enkel buurtgenoten, maar ook reizigers.  Het staat er vol met fietsen en auto’s uit Nederland en België. Fietsend langs de rivier de Mark komen er velen langs de speeltuin de Zevenster met Taveerne. Een opsomming van die vele, vaak ook vaste klanten: ‘rij-er-is-uit’ die een uitje hebben, een eenzame fietser, een gezelligheidsfietsclubje uit Hooge Zwaluwe dat er komt lunchen, pelgrims en mensen die innerlijke rust zoeken, die na een bezoek aan de Mariatuin oversteken naar de Taveerne, die gevestigd is in een gebouw dat ademt, dat het vroeger zeker in gebruik was bij de paters. En wat te denken van de groepen wielrenners die op hun tocht er de inwendige mens komen versterken en hun bidons met water vullen. En de touringcars die de Taveerne als tussenstop gebruiken voor een sobere prijsbewuste lunch bij voorbeeld. De rijen bordjes en kop en schotels staan op de tafels vaak al op hen te wachten. Of wat te denken van de ouders of grootouders die met kinderen of kleinkinderen in de speeltuin neerstrijken, ook bij minder goed weer, en in de Taveerne iets komen drinken en een broodje of snack eten. En de bezoekers van de rommelmarkt die in de zomermaanden elke zondagochtend in het dorp wordt gehouden. Velen komen voor een hapje en drankje naar de Taveerne. 

Waarom

Waarom is die Taveerne zo’n echte gezellige en gemoedelijke pleisterplaats voor velen. De uitbaters hebben daar een flinke tijd aan moeten werken, maar zijn er door klantgerichtheid, service, gemoedelijkheid en aangepaste prijzen in geslaagd een rustplaats te creëren. Het gebouw zelf heeft daar een niet onaanzienlijke bijdrage aan geleverd. Vele religieuze uitingen en kruisbeelden, heiligenbeelden onder een glazen stolp en nog veel meer hangen tegen de muur of staan boven de ouderwetse toog te pronken. Het nodigt nieuwe klanten uit om een paar foto’s te maken, voordat ze iets bestellen. Geen culinaire hoogstandjes moet je verwachten, maar vooral met liefde en aandacht gemaakte belegde stokbroodjes of sandwiches, zoals ze er de cadetjes en puntbroodjes noemen. Ook zijn er wat meer luxe broodjes, wafels al dan niet met slagroom en kersen of aardbeien en een appeltaartpunt te bestellen voor wie naast een keur aan drankjes nog iets zou willen eten. Of een frietje met of een vaak zelf bedachte ‘daghap’ of zelfgemaakte soep. Geen volledig diner moet je er verwachten, maar daar zit geen klant van de Taveerne op te wachten. De huidige entourage heeft een ziel, ademt de sfeer van nostalgie en gemoedelijkheid en een zweem van Bourgondisch genieten. De uitbaters en hun bedienend personeel staan bol van invoelend vermogen en service aan de klant.

Moderniseren

Er schijnen bij de paters stemmen op te gaan om het gebouw te moderniseren. Er zou ook wat gesloopt moeten worden. Doodzonde. Daarop zit geen van de klanten te wachten. Als de taveerne geruime tijd dicht zou moeten, dan is het met de pelgrimage gedaan in Meerseldreef. De ouders met kinderen blijven weg uit de speeltuin waar geen drankje of ijsje meer te krijgen is; de kerkgangers en buurtgenoten lopen met hun ziel onder de arm en de groepjes met wielrenners verleggen hun route. Dan is het gedaan! En de klanten komen niet meer terug. Meerseldreef zal Meerseldreef niet meer zijn.

Nadenken

Zouden de paters dat als eigenaar niet beseffen? Naar verluid moeten de uitbaters hun met veel ‘goodwill’ opgebouwde horecagelegenheid eind deze maand verlaten hebben, de klanten dolend achterlatend. Voor ons zou dat betekenen, dat José een plek waar zij na haar herseninfarct rust vindt, kwijt zou zijn. Genoeg horeca over? Nee hoor, niet zoals de taveerne in den Dreef. Misschien een beetje oubollig en ouderwets in de ogen van de moderne tijd, maar niet voor de vele klanten van velerlei pluimage. 

Opknappen

Knap de zaak op waar dat nodig is en houdt verder de sfeer overeind, zo zou ik de paters voor willen houden. Behoud deze uitbaters, die precies aanvoelen waarop de klant zit te wachten. Ook bij ons gaat door ons hoofd dat het nog maar helemaal de vraag is, of we op ons geliefde plekje voor een bakske, tonic of ‘bruiswater’ en nu en dan een wafel en een ‘sandwich bal uit de jus’ straks nog terecht kunnen. Als ik eerlijk ben, dan denk ik dat het heel moeilijk -zo niet haast onmogelijk- zal zijn om een vergelijkbare, sfeervolle en gezellige horecagelegenheid te vinden. Dat geldt ook voor die oudere mensen, die doordeweeks en ook na de wekelijkse zondagsmis neerstrijken voor een appelflap en koffie of thee, gevolgd door nog een bakske of geestrijker versnapering en een hapje.

Ik denk dat de paters van de in Duitsland gevestigde orde, zich met hun (ver)bouwplannen flink in de vingers gaan snijden. De schare klanten en bezoekers is niet voor vernieuwing en ook bussen met bedevaartgangers, de fietsende racegroepjes en de vele bezoekers van speeltuin de Zevenster zitten daarop niet te wachten als ze dan niet meer bij de hun vertrouwde ‘bij de paters’ terecht kunnen. Dat zou doodjammer zijn.

‘Ze komen na modernisering wel terug’, hoor je de paters denken. Vergeet het maar. Een periode van sluiten betekent de doodsteek.

(Bron: familiearchief f.van son)