Nu al 18 x goed gelukt !

Ik heb het tot nu toe in de weekendberichten gehad over mezelf. 
Maar voordat ik verder ga, wil ik toch even trots ons gezin over het voetlicht tillen. Een club met fantastische mensen en mensjes. 
Ik heb het over José, met wie ik dit jaar al veertig jaar getrouwd ben, maar ook over onze vijf kinderen met aanhang en niet te vergeten de – inmiddels- zeven- kleinkinderen. We hoeven niet bang te zijn dat José en ik veel alleen thuis zitten, al zouden we dat soms –zeggen we voor de grap-  toch wel eens wensen. 
Nee. Alle kinderen en kleinkinderen komen graag bij opa en oma. Ik kan me niet voorstellen dat ze daarbij toneel spelen en enkel komen om ons een plezier te doen…. 
Ze gaan daarnaast ook bij tijd en wijle naar Omi van Son op bezoek in Breda. ‘Omi’ is de omschrijving voor mijn nu negentigjarige moeder, de ‘mater familias’. Zij is steeds erg blij met de bezoekjes van haar kinderen, klein- en achterkleinkinderen. 
José en ik waren op 24 mei dit jaar al veertig jaar getrouwd. Toch hebben we de feestelijkheden toen enkele maanden opgeschoven. Onze tweede dochter Meike was hoogzwanger en dat zou betekenen dat zij met haar mensje-in-wording niets méér zou kunnen doen, dan de hele dag enkel zitten en te gaan verzitten.
Daarom twee weekenden feest pas in september. De ene dag, ‘Un skon dagske’, bij de Aarborsthoeve in Mierlo was voor de volwassenen. Het was een heerlijk relaxt dagje met eten en drinken en veel activiteit en vooral veel lachen. We hebben er alleen maar positieve geluiden over teruggehoord. Een heerlijke dag dus. 
Dan natuurlijk nog de speciale kinderdag, een weekendje later. Eerst foto’s maken in dat mooie Raamsdonksveerse park, dat zo prachtig door de omwonenden wordt bijgehouden. Mede dankzij hun inzet en het vakmanschap van Helmi Puts van Helmifotografie.nl uit Oisterwijk, kregen wij prachtige foto’s. Daarna togen we naar het activiteitencentrum voor de kinderen ‘Hemelrijk’ in Volkel, uiteraard ook in Brabant! 
Voor ouders en kinderen een heerlijke dag, met de hele dag drinken wat je wilde en afgesloten met frietjes en snacks waarbij de kleintjes hun vingers haast opaten en daarna zelfs nog ijs toe, dat zij zelf mochten versieren. Nog voordat ze in de auto’s zaten op weg naar huis, sliepen de meeste kleintjes al. Zo hebben wij met onze achttien Van Sonnetjes een fijn feest gevierd. 
Nu op naar de vijftig, zal ik maar zeggen. Ik bedoel natuurlijk ’50 jaar huwelijk’ want zoveel Van Sonnetjes zou ik toch wel wat teveel van het goede vinden. Dat levert weer andere nodige aanpassingen op. Dan moeten we eerst groter gaan wonen en dat kan pas weer als we de hoofdprijs in Staatsloterij of Postcodeloterij nou eindelijk eens winnen. Alhoewel. De hoofdprijs hebben we eigenlijk al jaren binnen met al onze dames en heren Van Son. Gezond en wel. Wat wil je nog meer! En wie weet komen we nog over de twintig over enkele jaren. Zou ook weer echt leuk zijn! Ik hoop het natuurlijk allemaal nog mee te maken.
(Bron: familiearchief, gezinsfoto 2014 tgv. 40 jaar huwelijk).

Frans en José 40 jaar getrouwd!

Eindelijk. José en ik zijn op vandaag, 24 mei precies 40 jaar getrouwd. 
Hoe we dat voor elkaar kregen? Gewoon de kans krijgen om door te ademen; lief en leed te delen en samen problemen het hoofd proberen te bieden. En laten we eerlijk zijn. We hebben een forse, maar gezellige gezinsuitbreiding als stimulans achter ons staan. 
Laat ik even teruggaan naar die 24e mei 1974. Ik woonde toen thuis in Breda. Mijn vader was er helaas niet bij. Die was ruim twee jaar eerder plotseling overleden.
In Zundert –want daar woonde zij- zat José al te wachten. Ook haar vader was helaas overleden. Een opa hebben onze kinderen dus nooit gekend!
Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. De huwelijkssluiting was op een winderige dag in mei in Zundert. Ik toog die dag naar het bloemencorsodorp om José –uiteraard- thuis af te halen. Zoals dat in die tijd gebruikelijk was, was er een kerkelijke inzegening in de Trudokerk en uiteraard het hele burgerlijke gebeuren compleet met trouwboekje in het Zundertse stadhuis. ’s Middags was er een drukbezochte receptie in het ‘Wapen van Zundert’ in de Katerstraat, met collega’s van Dagblad de Stem, de Zundertse thuiszorg vrienden, familieleden en kennissen en dat waren er heel veel. Het receptieboek staat vol met hun namen en goede wensen. ’s Avonds uiteraard een diner met feest. We hadden volgens goed Zunderts gebruik  een ‘kookster’. Speciaal koksberoep daar…. Een vrouw kookte en verzorgde alles en zorgde ervoor dat het perfect smaakte. Als ik er op terugkijk, dan zie ik een fijne drukke dag en na het feest reed ik nog met mijn eigen auto naar Oosterhout samen met José. Dat kan ik me nog goed herinneren.  Palestrinalaan 125. Daar gingen we toen immers wonen! Uiteraard pas als je getrouwd was. 
Het was immers 1974.
Nu zijn we veertig jaar later. Dat betekent dat ons tweetal van toen inmiddels flink ‘uitgebouwd’ is. Er kwamen 5 kinderen en die kregen in totaal 6 kleinkinderen en de zevende is op komst. We zijn nu met, laten we zeggen 17en 1 bijna…. Toch even een momentje om bij stil te staan.
En als ik het over mocht doen? Dan koos ik wéér voor José. We gaan dus –als we gezond mogen blijven- gewoon nog jaren door. 

Illustraties: een trouwfoto van 24 mei 1974 en de bedankkaart die wij naar iedereen stuurde, die op welke wijze dan ook aandacht aans ons huwelijk besteedde (Bron: familiearchief f.van son).