Ik verbaas me er elke keer weer over, dat de week in onze agenda zo gevuld blijft. Als je met pensioen gaat, dan moet je uitkijken dat je niet vereenzaamt, zo laat men je weten. Je moet iets aanpakken, anders kwijn je weg achter de geraniums. Nee dus. Nog totaal niets van gemerkt. Integendeel. We moeten veel eerder uitkijken, dat er niet een veel te volle agenda ontstaat.
Uiteraard worden wij geconfronteerd met veel medische en paramedische afspraken. Die nemen behoorlijk wat tijd in beslag en ik kan niet zegen, dat het gaandeweg minder wordt. Er kwam er gisteren nog een bij. Het pootje van mijn leesbril brak af. Een nieuwe bril was eigenlijk al langer nodig. Dus ben ik er meteen gaan uitzoeken. Eerst ogen opmeten. Jaren geleden zijn beide ogen onder een staaroperatie geweest. Er was weer het een en ander veranderd in mijn zicht. Weer een rib uit mijn lijf. Over twee weken zijn de twee brillen voor normaal gebruik en voor lezen en computerwerk klaar. Ik krijg per bril een mailtje wanneer ik ze kan ophalen. Het lopen van de parkeerplaats naar de winkel was eigenlijk teveel van het goede. Dat merk ik nu. Mijn hand doet erg veel pijn en is wat opgezet. Gevalletje van overbelasting vrees ik. Naar de huisarts hoeft niet. Ik kan zelf ook tegen mezelf zeggen dat ik rust moet nemen met die hand. Dat gaat natuurlijk niet. Ik loop met twee krukken. Rust nemen betekent thuis op de bank gaan zitten, want dan ben ik niet meer mobiel. Af en toe een paracetamol, als het wat teveel wordt. Ook dat zou de huisarts me vertellen…….. Wachten tot het overgaat en een voorzichtig zijn en de hand ontzien. Het is mijn linkerhand, dus ik ben nu echt onthand. José moet nu noodgedwongen en tot mijn verdriet de rolstoel in elkaar zetten. Hopelijk gaat het over.
Naast al dat gedoe blijf ik zo lang het kan, de wekelijkse pagina schrijven in ons weekblad De Langstraat, waarin ook heel wat uurtjes gaan zitten. José kan na een wel erg ruime vakantieperiode weer elke woensdagavond naar haar schildersclub. We zijn blij dat we nu nog twee kleinzonen elke maandagmiddag op de lunch hebben, maar alle overige zaken in de agenda komen er stilletjes bij. Soms is het zo druk op een dag, dat we blij zijn, als het avond is. Ik ben dan meestal al een paar uurtjes eerder zonder energie komen te zitten en José is na de kookactiviteiten en afwas ook blij als de op de bank kan neerploffen. We betrappen ons er op, dat we deze week zelfs erg vroeg naar bed zijn gegaan op enkele avonden. Donderdag niet, want toen was er een extra raadsvergadering om een wethouder te benoemen. Dat is voer voor discussie in onze gemeente en dat wil ik goed kunnen volgen. Ik liep ook tegen een nieuwtje aan. De Sociale Volks Partij SVP houdt op te bestaan. Het enige Raadslid stapt over naar een andere partij en fractie, Keerpunt74. Ook dat natuurlijk zo snel mogelijk on line laten zetten. Maar ik merk wel, dat -avondmens dat ik vroeger was-, bijwonen van zo’n vergadering me toch nu veel meer moeite en energie kost dan een jaartje geleden het geval was. Ik moet erg goed naar mijn lichaam luisteren, zo merk ik. Meer dan vroeger het geval was. Ik maakte toen vaak weken van 50 of meer uur en schroomde niet om ook op zaterdag of zondag in touw te zijn.
Nu we beiden niet meer zo gemakkelijk zo maar alles doen, schiet lopen er bij in, om nog maar niet te spreken over fietsen. José doet dat niet meer sinds haar herseninfarct en ik ga in mijn eentje niet met de scootmobiel een ritje langs de Donge maken. Je pakt dan al snel de auto en dan gaat het vaak naar ‘de Paters’ in Meerseldreef om daar gezellig een bakske te drinken en iets kleins te eten tussen de middag. José vindt het daar het prettigst en zit er op haar gemak. Het is niet ver rijden. We hebben in de zomer ervoor gekozen om er binnen te blijven zitten. Onder de parasols was het in de hitte voor ons niet zo aantrekkelijk. Achter de dikke muren was het vrij koel. Nu komt de Herfst en dat betekent ook de komst van een andere menukaart. Ook thuis.
Hoogtepunt
Hoogtepunt was deze week zonder enige twijfel de afgelopen zondag. Toen gingen we met de auto in Vleuten kennis maken met ons dertiende kleinkind. Een schat van een meisje. Onze Lena. Zowel José als ik mochten haar even op schoot. Hollands welvaren hoor. Tevreden en rustig. Het was deze week misschien iets gemakkelijker voor haar ouders om te wennen aan de mooie nieuwkomer. Grote broer Sven moet immers gewoon naar school.
(Bron: familiearchief f. van son)
