Over dansen, rolstoel en wandelen….

Laat ik maar eens beginnen met te vertellen dat het prima gaat met onze jongste telg in de uitgebreide familie. Ons dertiende kleinkind Lena heeft het naar haar zin bij grote broer Sven, mama Nienke en papa Tommy. Dan maar overstappen naar de op een na jongste. Onze jongste kleinzoon Luuk heeft een hobby waarin hij zich helemaal kan uitleven, zo lijkt het. Het is dansen, geen ballroom of stijldansen, maar wat meer frivool. Met veel verve en plezier draait hij, springt en zwaait hij dat het een lieve lust is. Natuurlijk ga ik je een foto uit een uitgebreid filmpje dat in van zijn moeder Tara kreeg, niet onthouden. Ik heb het tot nu toe al diverse malen bekeken en geniet telkens weer, dat hij zo precies met volop enthousiasme de pasjes en klapjes, het draaien en de stapjes imiteert, die zijn dansjuf voordoet. Bewegen is zijn grote passie. Twee andere kleinzonen deden een proefles in een andere bewegingssport. Cas kreeg een padel-les en Sem koos voor tennis. Ze hebben mij laten weten, dat ze het beiden erg leuk vonden.

Rolstoel

Dansen was er voor mij, vooral afgelopen week niet bij. Mijn overbelaste hand was weer een klein beetje op orde, maar in het begin koos ik ervoor -zeer tegen mijn zin- om de rolstoel zo af en toe nog te gebruiken. Ik moet mijn nieuwe bril nog gaan ophalen en dat zal met de rolstoel mooeten. Het is voor mij te ver lopen en ik ben bang mijn hand weer te overbelasten. Het is immers nog steeds niet over. De rolstoel staat nu nog in de kamer, misschien kan ik er nog uit. Voorlopig is hij dan wachtend tot een sterke arm hem op de opslagplaats gaat zetten. Zodra ik er niet meer in hoef, mag het van mij. Ik heb echt een broertje dood aan mijn rolstoel, al was het een goede oplossing toen ik helemaal geen loopkruk aan mijn linkerhand kon velen. Zonder twee krukken kan ik geen stap meer zetten, zoals je weet. Hij mag weer in elkaar geklapt worden. Ik ben bang dat het lopen definitief verleden tijd is, als ik te lang in zo’n stoel zit.

Wandelen

Er was ook voor José iets deze week, dat ze al lang niet meer gedaan had: een stukje wandelen. Niet met mij en ook niet alleen. Onze ‘Saar aan huis’ Ingrid nam haar mee, toen ik donderdag naar de fysio was. José en Ingrid vonden het gezellig en voor herhaling vatbaar. Ze waren net thuis, toen ik van de fysio terug kwam. Het was een verademing voor haar. Ze wordt nog steeds geteisterd door de dagelijkse duizeligheid en misselijkheid. Echt om misselijk van te worden… José geniet als Ingrid er is. Het klikt.

Intussen proberen ze bij de fysio nog steeds de oorzaak van alle ellende te achterhalen, maar toe nu toe zonder echt resultaat.

Pizza voor ons

Inge nam de woensdag voor haar rekening. Toen onze diepvries kapot ging, brachten we maandagmiddag een deel van de inhoud naar haar. Zij had een lade van haar vriezer speciaal daarvoor leeggemaakt. We kregen prompt een uitnodiging om pizza bij haar te blijven eten. Volledig zelf gemaakt door Bram, die zich ontpopte als een prima pizzabakker. Een met vlees en een met vis. Het was heerlijk. Onze nieuwe vriezer werd dinsdag al bezorgd en aangesloten. Woensdag dus kwam Inge met een tas vol diepvries weer terug en José ging samen met haar de weekboodschappen doen bij onze Appie. Normaal doe ík dat, maar lang lopen en door de supermarkt slenteren laat ik voorlopig nog even uit mijn hoofd.

Riskfactory

Cas ging gisterochtend met zijn klas naar de Riskfactory in de centrale in Geertruidenberg, opgehaald en gebracht met de speciale bus. Hij vond het allemaal ontzettend interessant. Vooral de bacteriën die je zichtbaar kon maken als je de muis vastpakte, hebben indruk gemaakt. Groep 8 is inderdaad een fijne klas om dat soort dingen de kinderen bij te brengen.

Haring voor mij

Toen José nieuwe bloesjes en zo ging kopen met twee dochters bleef ik thuis. Moest zelf ook voor eten zorgen. Het kwam mooi uit dat Cas halverwege de middag op weg naar huis vanaf zijn vriendje, even op visite kwam. We aten samen elk een appeltje en  hij liet weten dat hij met papa een visje ging halen voor het eten. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om hem te vragen of papa ook voor mij harinkjes wilde meebrengen. En prompt kwam Wouter ze tegen zessen brengen. Gezellig nog even samen gepraat. Dank je wel Wouter! Ze waren weer heerlijk.

Stampvol

Om te laten zien dat onze agenda stampvol zat deze week, vertel ik nog dat ik donderdagavond naar de vergadering van de gemeenteraad ging. Je weet wel, ik schrijf elke week over het bestuur en de politiek van onze gemeente. Deze keer was er zoveel nieuws dat ik niet uit kon stellen, dat ik om meer plaatsingsruimte heb gevraagd. Die kreeg ik gelukkig. Dus komende woensdag staan er zowat twee pagina’s van mij in het weekblad. Zoals je weet maak ik vrijdag de artikelen af voor die pagina’s en José ging ’s middags met dochters Elke en Inge mee om nieuwe kleren te kopen. Ze was er echt aan toe. En toen was het dus alweer zaterdag….. Geen Meerseldreef dus deze week. Te druk. Dat maken we weer wel goed.

Tot slot

Nog even tot slot. Gisteren kreeg ik een telefoontje over de huishoudelijke hulp. Er komt een vervangster voor onze zieke Gabriëlle. Die komt voorlopig komende woensdag weer en dan ook nog over twee weken. Fijn. Is dat ook weer geregeld. Kan ik dat ook uit mijn hoofd bannen.Fijn, want dat zit zo langzamerhand stampvol met dingen die bij ons spelen.

(Bron: familiearchief f. van son)

 

 

Bijna weg……

Wat moeten mensen in de oertijden bang zijn geweest, als er een volledige zonsverduistering was. Voor ons, die voorzien worden van uitleg op en in alle media, lijkt het wat minder ingrijpend. Niet als je kijkt naar de run op de eclipsbrilletjes en de hoeveelheid mensen, die naar de bijna gehele zonsverduistering keken.

Volgend jaar is er, ik geloof begin augustus, een halve zonsverduistering. Dan wordt het nog eens dunnetjes overgedaan dus. Maar dan duurt het bijna weer tot het einde van deze eeuw voor zich weer zo’n verschijnsel voordoet.

Leuk om weer eens mee te maken. Dat gold ook voor onze kinderen die het in 1999 al eens gezien hadden. We reden speciaal naar een of andere dijk in Zeeland en we waren ook daar niet de enigen. Dit keer maakte kleindochter Robyn een hele mooie foto met haar mobieltje en eclipsbril ervoor. Luuk volgde alles van achter zijn eclipsbrilletje en ook Cas en Sem gingen kijken, samen met het gezin van tante Inge. Van de anderen heb ik niets gehoord daarover.

Bloedheet

Het was weer bloedheet vooral donderdag en gisteren. Tropische temperaturen. En daar ben ik momenteel echt niet meer zo blij mee. De hitte en soms benauwdheid spelen met parten. Dat geldt ook voor José,  die nog steeds geteisterd wordt door duizeligheid, dag in dag uit. Om echt moedeloos van te worden. We rijden bijna dagelijks naar Meerseldreef: eerst de airco in de auto en dan de relatief koele ruimte achter de dikke muren van ‘bij de Paters’ ofwel de Zevenster. Daar drinken we een bakske en meestal een koude alcoholvrije leffe blond en we eten iets tussen de middag. Voor José komt dat meestal neer op een wafel met poedersuiker en voor mij ofwel een broodje bal uit de jus ofwel een broodje gebakken spek. Dat vind ik nu eenmaal lekker! Daarna gaan we weer op ons gemak huiswaarts. Meestal door het mastbos.

Te warm om meer te schrijven deze week. Volgende week misschien beter!

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Over Robyn, Katharina en klaprozen.....

Gisteren was onze kleindochter Robyn jarig. We vieren het later deze maand, zo is afgesproken. Maar we werden toch op haar verjaardag al uitgenodigd om gezellig mee te komen barbecueën. Dat laten we ons natuurlijk niet twee keer zeggen. Het werd gisteren erg gezellig met Robyn die 13 werd en haar broertje Luuk. Op de speciale ‘plancha-bbq’ wat eigenlijk ‘van de plaat’ inhoudt, toonde Pieter zich een meester-pyromaan met zowel vis als vlees. Hij en Tara hadden prima gezorgd. We hadden het weer mee en in de tuin kon heerlijk worden gerelaxt tot in de avond. Voldaan van zoveel gezelligheid togen José en ik moe huiswaarts. Joël was nog aan het werk, maar Luuk liet zich van zijn liefste kant zien. Hij wilde graag tussen ons in zitten en liet weten dat hij ons gemist had, de schat. We maakten kennis met Bueno, het prachtige konijn van Robyn, die blij was met haar cadeautje. Zij heeft er inmiddels haar vakantie in Zeeland bij haar vriendinnetje weer op zitten en gaat er welgemoed komend schooljaar weer flink tegenaan. Als haar cijfers dan weer zo goed zijn als het eerste jaar middelbare, dan hebben zij en ook haar ouders zeker niet te klagen.

En die Katharina?

Weer eens een keer een uitstapje naar mijn genealogisch onderzoek.

Is ‘die zon’ waarmee in 1593 de Alphense schepen Symon van Son zegelde, een wapen dat afkomstig is van de Bossche familie Van Son, waaruit Katharina Jans van Zonne stamt. Op geneanet worden haar exacte geboorte- en sterfdata genoemd: geboren 24 juli 1339 - Tilburg; overleden 12 december 1416 - Tilburg. Voor wat die data waard zijn.

Van geen van de andere Tilburgse Van Sons werd een zegel gevonden. Er is niet met zekerheid te zeggen dat ‘de zon’ vanouds in het wapen werd gevoerd en dan afkomstig zou zijn van Jan van Zon, die volgens natte vingerwerk van een ‘onderzoeker’ zonder bron met Pieternella Maas getrouwd zou zijn. Hun dochter Katharina trouwde met Henric van Broechoven. Toch vindt de schrijver van de zevendelige serie over het Geslacht van Son, H.J.A. van Son, een aanwijzing in de zegels van Gerlach en Tielman van Son, schepenen van 's-Hertogenbosch respectievelijk in 1331 en 1334, die beide zegelen met drie zonnen, waarvan één is bedekt door een vrijkwartier beladen met een vierblad. Het familieverband tussen hen en Jan van Zon, die in de 14e eeuw gegoed was in Udenhout, is volgens H.J.A. van Son niet meer aan te wijzen. Maar dat was bijna een eeuw geleden. Uiteraard kan ik het niet nalaten zelf verder op onderzoek uit te gaan.

Zoon Jan

Henricus de Broechoven en Katharina Jans de Zonne kregen kinderen, maar slechts één van hen noemden zij Van Zonne. De overigen kregen de naam de Broechoven. "Johannes de Zonne, filii Henricus de Broechoven". Henric van Broekhoven noemde één van zijn zonen Jan, dus van Zon. Volgens HJA van Zon 'naar de vader van zijn vrouw'. Met hem begint in feite ons geslacht, waarin de naam Van Zon of Van Son bij alle leden voorkomt en daarom geslachtsnaam kan worden genoemd. Voor mij belangrijk dus. Waarom zou Henric zijn zoon Van Son genoemd hebben? Het kan betekenen dat het om een zoon gaat uit een eerder huwelijk, die de naam van moeder meekreeg. Dat gebeurde ook met kinderen die voor het huwelijk of heel kort daarna werden geboren. Hij kan ook vernoemd zijn naar de vader van moederskant, de schoonvader van Henricus dus, zoals H.J.A. van Son aanneemt.

En Eva dan

Complicerende factor is wel, dat bij het Centraal Bureau voor genealogie in Den Haag  sprake is van een E. van Son als echtgenote van Henricus van Broechoven. Heette zij Eva?  Je kan begrijpen, dat ik er niet zo maar uit ben, maar er liggen zeker lijntjes met de Bossche familie. De in een akte omschreven naam van de opa van Catharina Jan van Zonne, Johannes St(r)oetman of Stootman, zou slaan op de opa van Katharina en dus de vader van haar vader Jan. Die man was Jan ‘Stooters’ van Zonne, getrouwd met Elisabeth Stooters.

Speurwerk

Er zijn bij even doorspeuren nog wel een paar akten of inschrijvingen die van belang kunnen zijn bij verder onderzoek. Zo hebben we Johann van Zonne die bezit had: “een huis ende II hoeven lands gheleghen in Udenhout die hi vercreegh teghen Arnoude Bollarde. [... est officio de Oesterwijc]. Het leeregister Latijnsboek is een copie uit de tweede helft van de 14-de eeuw van het oudste bewaard gebleven Brabantse leenregister, 'Oude boke', het z.g. Casselboek, dat aanvangt in 1312 en doorloopt tot ca 1352. In het Stootboek uit 1355: 44. (Jhan van Sonne ij hoeven gheleghen in Udenhoud die waren wilen heren Raessen Mulards [dit heeft vercreghen Ghielys Wouters soene van Goerle]).

Er is nog een inschrijving en wel in het Spechtboek. Die Arnde Bollarde komt ook in een andere akte weer voor : Spechtboek: Henric van Zonne Geerlex zoen, hout i goet tot Gheesele gelegen tussche Haren ende Helvoirt mit sijnen toebehoirten. Ende steet op Arnde Bollarde in doude boke met i goide tot Schijnle dat Reynere Willems zoen cocht jegen den voirs. Henric van Zonne mer van desen goide van Ghesele heeft Henric noch vercocht Janne Rolof Rovers zoen vanderacken iij buenre beemde [Wouter Vuchts bij coepe tegen Claese Loenman gedaen anno 1445 Claes Loenman bij coepe tsegen Aerde ondergescr. anno 1443 Arnt van Vladeracken bij doode Gheertruden ondergescr. anno 1443] Gheertruit dochter was Jans Roelofs Roevers van Vladeracken Jan Rolof Roevers soen van Vladeracken houdt iij buenre bwemde in enen stuc liggende tot Belver (Beuleur) bynnen der prochien van Haren die hem Henric van Zonne vercocht ende sijn ghespleten vten goide van Gheesele [vacat]. Als ik tijd van leven heb, dan kom ik er hopelijk wel uit. Ik houd je op de hoogte. Als jij al meer weet, houd ik me aanbevolen uiteraard.

Klaprozen

José had even bij ons willen bijpraten met onze schildervrienden  dit weekend. Maar zij zag het liever uitgesteld tot het einde van deze maand. Haar aanhoudende duizeligheid is daarvan de reden. Ondanks de voorgeschreven medicatie van de huisarts is het nog geen steek verbeterd. Het blijft daarom aanmodderen voor haar en voor mij. Erg vermoeiend en vooral vervelend. Daarom gaat ook het onder het genot van een drankje gezellig bijpraten van ‘de klaprozen’ noodgedwongen naar zondag de 30^e.

(Bronnen: familiearchief f. van son; H.J.A. van Son, 'Geschiedenis en Genealogie van het geslacht van Son eertijds geheeten van Broechoven': blz.37 ; taxandria 1905, blz. 47 idem. 1917 blz. ; 243https://gw.geneanet.org/randwijk?n=van+son&oc=&p=catharina+janshttps://gw.geneanet.org/randwijk?n=van+son&oc=&p=catharina+jans;  ; Plaatsingslijst familiearchief Bac, nr.FA 8, Centraal Bureau voor Genealogie (CBG) te Den Haag: http://www.knggw.nl/wp-content/uploads/2013/01/KNGGW-Plaatsingslijst-familiearchief-Bac-nr.-FA-8.pdf ;  CBG: 14. Omslag (IIa) betreft Henricus de Broechoven, +v1411, zoon van Gerardus de Broechoven en E. van Zonne en hun nageslacht (2e helft 14e/1e helft 15e eeuw).

 

Ja echt....!

Deze week mocht ik 75 jaar worden. Nooit verwacht en toch gekregen, zou je kunnen zeggen. We hebben het nog niet met de kinderen en kleinkinderen gevierd. Het bleek erg moeilijk, zo niet ondoenlijk om in de vakantieperiode een geschikte datum te vinden waarop iedereen erbij zou kunnen zijn. Wat in het vat zit verzuurt niet….

Samen

Daarom gingen José en ik samen op pad op 2 juli. Verrassing voor José. Niet voor mij, want ik had bij voorbeeld al een tafeltje gereserveerd voor een uitgebreide lunch. Het werd een leuke dag naar de kust. Naar Westkapelle, want daar kan ook ik de zee zien via de panoramaroute. Over een duinrug lopen, lukt me niet meer en trappen lopen is al helemaal te veel gevraagd. Dus daarom. Vervolgens via de waterwerken van de stormvloedkering naar Westenschouwen, waar we heerlijk vissalade aten en elk een flinke fish & chips bij Brasserie Zeelust.

Gelukkig kon José er toch ook van genieten. Zee is heel fijn, vindt zij. Helaas is haar gezondheid niet zo goed momenteel. Er wordt uitgezocht wat de duizeligheid, misselijkheid en hoofdpijn veroorzaken. Ik maak me zorgen daarover, want het is niet haar bloeddruk. Maar ze is in goede handen momenteel. Hopelijk komt er snel een oplossing.

Emma en Youri

Wel, tot zo ver mijn verjaardag. Het was niet de enige deze week. Ook kleindochter Emma vierde dat zij er weer een jaartje bij heeft gekregen. Natuurlijk gingen wij vrijdagmiddag naar haar toe, met een klein presentje. En dan zondag viert Youri zijn verjaardag. Vandaag komen Pieter met Tara en Luuk vanochtend. We gaan het aquarium weer even schoonmaken. Ik kan dat niet meer alleen en José kan het echt ook niet meer. Al met al toch weer een week om vooral dankbaar te zijn!

(Bron: familiearchief f. van Son)

 

Over feestjes en spanning……

Onze kleinzoon Sven vierde zijn verjaardag en dat betekende dus de jaarlijkse kleine volksverhuizing vanuit Groningen en vanuit Brabant om het feest mee te vieren. Jarig was hij al geweest. Het mag gezegd worden: iedereen, Sven voorop, had geluk. Het was stralend weer en we konden heerlijk buiten in de tuin genieten. Luuk en Cas speelden met Sven en de volwassenen maakten een praatje en genoten van de zon. Tommy en Nienke hadden weer voor de inwendige mens gezorgd en het ontbrak aan niets. Oma uit Groningen sneed de speciale verjaardagstaart aan en beide oma’s en opa’s bleven ’s avonds natuurlijk mee eten om daarna weer huiswaarts te keren. Die terugreis verliep zeer voorspoedig. Voor ons tenminste. Dat was anders met de heenreis. We werden alle kanten opgestuurd, reden meer kilometers met het tempo van een e-bike dan van een auto en stonden lange tijd in de file. Daar was voor gewaarschuwd, dus we waren er op voorbereid. Vreemd was wel op de heenreis de zwerm vliegen die tegen de vooruit en voorkant van de auto aanvloog én bloederig bleef plakken. Zal wel geweest zijn toen we de ‘grens’ met de randstad overgingen…… Maar het belangrijkste was: het was gezellig bij Sem, hij was blij met de cadeautjes en ook wij waren tevreden na een drukke dag.

Spannend

Voor Youri wordt het spannend. Hij mag dit weekend meedoen aan een clinic op het voor hem ‘heilige’ gras van de Kuip. Hij kijkt er uiteraard naar uit als echte Feyenoordsupporter. Maar ook Anouk zal wel zo langzamerhand toch wel aan het aftellen gaan voor haar bezoek aan het optreden van Bruno Mars, al is dat pas op 2 juli. Voorlopig is ze nog bezig om haar examens te doen en uiteraard loopt dat op rolletjes.

Moeder

Tommy feliciteerde ’s morgens in onze familieapp ‘alle moeders’ met Moederdag. Inge met Bram, en Elke met Wouter, Cas en Sem en ’s middags ook Meike kwamen even bij ons aan afgelopen zondag. Om een heerlijk soesje te eten ter gelegenheid van het jaarlijkse comerciële feest voor alle moeders. Iedereen had nog wat andere verplichtingen, dus bleven ze niet zo lang. José kreeg onder meer chocolade en een mooie bos bloemen. Cas en Sem wisten blij te vertellen dat hun ‘kinderfeestje’ -verjaardagfeestje voor klasgenootjes- was gepland. Kortom, het was gezellig. En dat is het belangrijkste.

Abonnement

Zeker. We hebben een abonnement op het Amphia. Maandag was het bloedprikken voor José in Amphia Oosterhout en dinsdag nog eens in Amphia Breda, inclusief een gesprek met de cardioloog. Zoals het er nu naar uitziet, gaan we ons Amphia-abonnement gewoon weer vernieuwen. Als je eenmaal in de medische molen zit, kom je er nog maar heel moeilijk uit, zeker als je onze leeftijd hebt. Maar aan de andere kant, je hebt er wat mee te doen…. En de koffie en appelflappen in het restaurant zijn lekker. Wij houden het elke week weer aanhoudend druk met boodschappen doen, nu en dan tanken, medicijnen ophalen, ziekenhuisbezoek en nu heeft het oude koffiezetapparaat de geest gegeven. Dan moet er dus en nieuw komen. Woensdag was het voor mij debatraad; normaal is dat op de donderdagavond, maar donderdag was het Hemelvaartsdag. Morgen komen Pieter en Tara met een deel van hun gezin gezellig bij ons op visite en lekker mee-eten. 

Je begrijpt het waarschijnlijk al. Ik heb nauwelijks tijd om mijn mailtjes te beantwoorden, laat staat aan mijn genealogisch onderzoek te werken. Ik memoreerde het al eerder, dat met pensioen gaan eigenlijk veel te veel tijd kost…

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Hard gewerkt, Sem......

Afgelopen zaterdag waren we weer op het sportcomplex van RFC. Nu speelde onze kleinzoon Sem zijn thuiswedstrijd. Zonder zon deze keer en ondanks dat hij en zijn team hard werkten, kon de winst niet in Raamsdonksveer blijven. Of het nu 7 of 8 tegen 4 was, dat weet ik niet precies. Ik weet wel dat Sem zijn penalty na afloop keurig tegen de touwen joeg. Gezellig om bij de sportende kleinzoon te gaan kijken. Hij deed prima zijn best. Leuk was verder, dat ik nog een oud-leerling tegenkwam van jaren geleden. Zo zie je nog eens wat.

Schilderen

Het schilderseizoen voor José is jammer genoeg ten einde. Pas na de zomervakantie gaat het allemaal pas weer door. Geen schilderclub op de woensdagavonden dus voorlopig. Misschien dat José thuis op die avonden de penselen ter hand wil nemen. Al denk ik niet, dat ze het zal verleren. 

Ja, Vakantie!

Zo oudste kleindochter Emma voorzag ons al snel van de eerste foto’s van de vakantie in zuid Italië. Papa was de fotograaf. En ze was niet de enige, die foto’s naar het thuisfront stuurde, want Meike en haar gezin waren in Parijs. Natuurlijk kan dan de Eiffeltoren niet ontbreken en voor Youri -en ook wel voor Ronald, denk ik- was nog een bezoekje aan het stadion van Paris Saint Germain in het programma opgenomen. Youri zat het liefste op de zetel van een van zijn idolen, Dembélé. Dat werd uiteraard ook op de gevoelige plaat vastgelegd. Een heerlijk uitje met het gezin. 

Onze jongste

In het weekend kwam onze jongste kleinzoon Luuk op visite. Hij had via een video gevraagd of ze op visite konden komen. Natuurlijk! Hij kwam samen met papa zaterdag lekker lunchen. En wie had er weer het grootste wordt, natuurlijk onze kleinste boef. Lekker zo met zijn viertjes eten.

Tot slot

Dinsdag dagopname voor José. Ze ondergaat onder narcose een ingreep. Dat brengt uiteraard weer even wat spanning met zich mee. Als je eenmaal in de medische molen zit, dan kom je er moeilijk uit. 

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Over zee...en knabbelspek!

We zijn voor het eerst dit jaar weer naar zee gegaan. Afgelopen woensdag was het erg mooi en zonnig. Een keer een wat langer tripje. We gingen naar West-kappele, omdat ik daar dicht bij zee kan zijn op de panoramaroute, zonder eerst het duin over te moeten klimmen, want dat lukt me niet meer. Maar wij zien de zee altijd graag met aanrollende golven, liefst wat onstuimig zelfs, maar daarvan was woensdag totaal geen sprake. Het water had meer weg van een biljartlaken. Is toch minder leuk. En er was nauwelijks wind en er waren ook geen bulderende, opspattende golven, die je zo goed kan horen en haast ook ruiken, die surfers en gliders uitnodigen om het water op te zoeken om hun sport of liefhebberij te beoefenen. Opvallend was ook dat er slechts twee campers met Duitse nummerplaat op het deel voor het strand stonden; de tuinstoeltjes weliswaar uitgeklapt en het tafeltje naast de camper. Maar anders zie je altijd veel meer oosterburen, die ook daar de zee opzoeken. Het was ondanks de hoge lenteachtige temperaturen dan ook pas 25 februari. Op het terras in Westenschouwen was het te merken, dat er nog weinig personeel is. Dat tijdens het bedienen, meer kilometers aflegde dan tijdens de marathon. Hadden de eigenaren dat goede weer dan niet zien aankomen? We moesten in elk geval liefst een uur en vijf minuten wachten op twee broodjes met uiteraard vis. Die moest zeker nog gevangen worden… De alcoholvrije biertjes waren er wel snel. Eerlijk gezegd is het dan natuurlijk geen straf om op het terras te zitten. Maar het betekende wel, dat we pas veel later dan gepland thuisreis konden beginnen. Vervelend, want José moest ’s avonds naar de schilderclub. Om weer een nieuw kunstwerk te maken. Er was nog wel een voordeeltje. Pas vanaf 1 maart moet er parkeergeld worden afgerekend. Kleine meevaller dus. Om de verkeersdrukte te vermijden, heb ik bij het Hellegatsplein meteen de afslag Willemstad genomen. Binnendoor ken ik die weg op mijn duimpje. Zo voorkwam ik in elk geval eventuele spitsfiles. Daarnaast… wij pakken graag de binnenwegen.

Vakantie

De vakantie voor de kleinkinderen zit er weer op. Cas en Sem stonden even voor het eerst in de sneeuw op de lange latten en ook van Luuk weet ik, dat die zich uitstekend heeft geamuseerd, onder meer bij het spoorwegmuseum. Ik zag diverse foto’s voorbij komen van een heerlijk buiten spelende kleinzoon. Ik denk dat Youri zich vooral met voetbal heeft beziggehouden. Dat is immers zijn allerliefste vrijetijdsbesteding. Binnenkort zal het wel weer vakantie zijn of op zijn minst een vrije dag of zogenoemde studiedag. Het houdt maar niet op. Die Youri begint nu aan zijn laatste maanden op de basisschool. Spannend hoor, die overstap naar ‘de middelbare’. Zijn zus Anouk doet haar best om haar examen zo af te werken, dat zij juist die middelbare school achter zich kan laten. Dat gaat haar zonder twijfel lukken.

Ze komen weer

Youri, Cas en Sem komen maandag tussen de middag weer bij ons een boterham eten. Dat heeft maanden om gezondheidsredenen stilgelegen. Nu kan het weer. Er is afgesproken, dat ze met zijn drietjes van school naar ons komen lopen. Wij zorgen wel dat ze op tijd weer op school zijn. José zorgt dat de tafel gedekt is en het eten op tafel komt, zodra de mannen binnen komen. Fijn dat alles weer zijn gangetje kan gaan. Youri was de laatste keer aan de beurt om te kiezen wat we zouden eten, maar die ‘laatste’ keer kwam er toen niet. We zullen eens kijken of de slager knabbelspek heeft. Dat was immers zijn keuze toen. Dat zijn we in elk geval niet vergeten!

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Gezellig, creatief en herinnering….

Na een aantal vragen in mijn weekendbericht van vorige week over mijn dieper gravend genealogisch onderzoek naar mijn voorouders, nu weer terug in de huidige tijd. We werden gisteravond vergast op een gezellig etentje bij Elke en Wouter. Natuurlijk waren ook Cas en Sem van de partij. Dat etentje hadden we te danken aan het feit dat Wouter en Elke samen rond deze tijd jarig zijn. Dat betekende ook uiteraard het gebruikelijk cadeautje. Maar in dit geval was het dus ook ‘wie jarig is, trakteert’. Ik hoef je natuurlijk niet te verklappen, dat het een gezellig avondje werd. En over de keukenprestaties van Elke kan ik kort zijn. Heerlijk!

Een culinair voorafje, groene asperges met kunstige aardappeltjes en ossehaas en tiramisu als toetje. Om je vingers bij af te likken. Wouter liet weten, dat ze die kookkunst van haar moeder heeft geleerd… en dan weet je het wel!

Actrice Robyn

Ja hoor, onze familieactrice Robyn heeft een geslaagd officieel eerste optreden gehad met haar nieuwe toneelgezelschap. Ze had nog een klein rolletje, zo liet mama Tara weten, maar ‘wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd’. Uiteraard kreeg ik nog een overzichtfilmpje toegestuurd. Ze had het naar haar zin, vertelt zij. Een plaatje uit die video in dit weekendbericht.

Creatief

Ja. Robyn is erg creatief. Dat weten we, maar haar kleine broertje Luuk begint ook al in die richting. Hij maakte een mooi schilderij. Ook het eindresultaat mag er zijn. Luuk is immers nog maar net enkele maandjes op de basisschool.

Elk jaar weer

Je weet het. Elk jaar op 4 februari moet en wil ik erbij stilstaan, ook al is het al erg lang geleden. Op 4 februari 1972 stierf mijn vader plotseling. Komende woensdag is het weer die dag. Nee. Het slijt niet, al is het dit jaar al 54 jaar geleden. Precies zo lang geleden als het jaar waarin hij stierf. Hij zou dat jaar 1972 in oktober 54 jaar worden. Ik mis hem nog altijd. Geen kans gehad om mijn vrouw en kinderen aan hem te laten zien; geen kans gehad om dingen aan hem voor te leggen om raad; geen kans gehad om nog zoveel jaar met en van hem te leren, met hem te praten en van hem te genieten. Onze kinderen hadden geen opa. Nee. Het slijt nooit. Ik heb deze week uit mijn archief de foto opgediept voor op mijn facebookaccount, waarop hij samen met zijn voetbalmakkers bij NAC met zijn elftal kampioen werd na het seizoen 1936-1937. Vaak ging ik als opgroeiende jongen met hem naar NAC. Hij genoot van sport, ook nadat hij zelf als actieve sporter was gestopt. In dit weekendbericht helpt mijn pa me bij het plakken van mijn fietsband, op weg naar een vakantie op het Zilverstrand in Mol in het jaar voordat hij stierf.

(Bron: familiearchief f. van son).