Na een aantal vragen in mijn weekendbericht van vorige week over mijn dieper gravend genealogisch onderzoek naar mijn voorouders, nu weer terug in de huidige tijd. We werden gisteravond vergast op een gezellig etentje bij Elke en Wouter. Natuurlijk waren ook Cas en Sem van de partij. Dat etentje hadden we te danken aan het feit dat Wouter en Elke samen rond deze tijd jarig zijn. Dat betekende ook uiteraard het gebruikelijk cadeautje. Maar in dit geval was het dus ook ‘wie jarig is, trakteert’. Ik hoef je natuurlijk niet te verklappen, dat het een gezellig avondje werd. En over de keukenprestaties van Elke kan ik kort zijn. Heerlijk!
Een culinair voorafje, groene asperges met kunstige aardappeltjes en ossehaas en tiramisu als toetje. Om je vingers bij af te likken. Wouter liet weten, dat ze die kookkunst van haar moeder heeft geleerd… en dan weet je het wel!
Actrice Robyn
Ja hoor, onze familieactrice Robyn heeft een geslaagd officieel eerste optreden gehad met haar nieuwe toneelgezelschap. Ze had nog een klein rolletje, zo liet mama Tara weten, maar ‘wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd’. Uiteraard kreeg ik nog een overzichtfilmpje toegestuurd. Ze had het naar haar zin, vertelt zij. Een plaatje uit die video in dit weekendbericht.
Creatief
Ja. Robyn is erg creatief. Dat weten we, maar haar kleine broertje Luuk begint ook al in die richting. Hij maakte een mooi schilderij. Ook het eindresultaat mag er zijn. Luuk is immers nog maar net enkele maandjes op de basisschool.
Elk jaar weer
Je weet het. Elk jaar op 4 februari moet en wil ik erbij stilstaan, ook al is het al erg lang geleden. Op 4 februari 1972 stierf mijn vader plotseling. Komende woensdag is het weer die dag. Nee. Het slijt niet, al is het dit jaar al 54 jaar geleden. Precies zo lang geleden als het jaar waarin hij stierf. Hij zou dat jaar 1972 in oktober 54 jaar worden. Ik mis hem nog altijd. Geen kans gehad om mijn vrouw en kinderen aan hem te laten zien; geen kans gehad om dingen aan hem voor te leggen om raad; geen kans gehad om nog zoveel jaar met en van hem te leren, met hem te praten en van hem te genieten. Onze kinderen hadden geen opa. Nee. Het slijt nooit. Ik heb deze week uit mijn archief de foto opgediept voor op mijn facebookaccount, waarop hij samen met zijn voetbalmakkers bij NAC met zijn elftal kampioen werd na het seizoen 1936-1937. Vaak ging ik als opgroeiende jongen met hem naar NAC. Hij genoot van sport, ook nadat hij zelf als actieve sporter was gestopt. In dit weekendbericht helpt mijn pa me bij het plakken van mijn fietsband, op weg naar een vakantie op het Zilverstrand in Mol in het jaar voordat hij stierf.
(Bron: familiearchief f. van son).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten