Nog één keer...

 Deze week maakten we nog één keer een klein uitstapje. Renée kwam nog een nachtje logeren. Haar zus was immers al eerder geweest. ’s Avonds aten we ‘van de plaat’ en de volgende dag ging het richting Noord Brabants museum in Den Bosch. Raar, want noch bij de koffie, noch na het bezoek aan het museum konden we de beroemde ‘bossche bol’ bestellen: uitverkocht! Daarom thuis ’s avonds nog maar een keertje de overheerlijke pannenkoeken van oma gebakken en toen hebben we Renée weer naar huis gebracht. Voor al onze kleinkinderen zitten er na deze week de zomervakantieweken op. Over het weer hebben ze niet te klagen gehad.

Deze week heb ik zelf de draad weer opgepakt met het schrijven van artikelen. Volgende week staat weer de eerste vergadering op het programma. Een fysieke vergadering gelukkig. Ik hoop dat der definitief een einde komt aan dat digitale vergaderen, al ben ik daarvan nog niet zo zeker.

Wij hebben donderdag nog even gefietst, maar dat is niet zo’n succes geworden. Plotseling regen, zelfs over het hoofd gezien door de buienradar. En dat is niet prettig als je midden in de Biesbosch zit. Daar had de buienradar het toch echt bij het verkeerde eind. Volgende keer beter, zullen we maar zeggen. De ergste hitte was in elk geval voorbij, al was het gisteren toch weer 29 graden.

Ik vond deze week ook weer een beetje tijd om aan mijn familieonderzoek te werken. Deze keer aan het familiewapen wel te verstaan. Ik denk dat het wel een passend wapen zal gaan worden. Er moet hier en daar nog wel wat geschaafd worden. Dat doet Guus van het Centraal bureau voor genealogie, met wie ik prima kan samenwerken. Mijn genealogievriend Wim Deliën is bijna gereed met de afstammingspuzzel van de familie Van Tilburg, mijn voorouders. Ik wist wel, dat we in die textielstad het nodige missionariswerk hebben gedaan in het verleden. Zal wel hard nodig geweest zijn. Ik help mijn genea-compaan nog met wat bronnen en voetnoten, en dan kunnen de liefhebbers erop schieten als ze zouden willen. Wéér een onderdeel afgewerkt dan.

Dit weekend schijnt het Nederlands kampioenschap wielrennen op de weg te worden verreden. Maar even kijken dus en volgende week is het Tour de France. Dat misselijke virus heeft alles door de war gegooid. Het is niet anders. Eens kijken hoever de renners staan.

(Bron: familiearchief f.van son)

Maar wel gezellig…

Afgelopen weekend kwamen Emma en haar zus Renée een nachtje logeren. Papa en mama gingen een keertje samen uit eten en de dames vonden het leuk om bij oma en opa te zijn. Er moest dus om te beginnen iets gegeten worden vrijdagavond, dat feestelijk is voor de meiden. José had een prima idee “van de plaat”. Zelf stukjes vlees braden, ui-ringetjes, paprika en ander lekkers op de gloeiend hete plaat. Het was een feest en nog lekker ook. Verder is zo’n avondje logeren vooral met de mobieltjes spelen en Emma wilde alvast wel op de vensterbank aan carnavalsdans-voorbereiding doen. Ze kan de liedjes van begin tot eind meezingen. Een echt carnavalsbeest dus, onze oudste kleindochter.

Zaterdagochtend was het toevallig open dag op het Dongemond college, de school waarop ik les heb gegeven. Even een kijkje nemen met de meiden en José. Dat vonden ze wel leuk. Voor mij weer een bezoekje, waarop ik merkte dat de ‘oude garde’ van bekenden zo langzamerhand steeds kleiner wordt. Tegen de middag werden ze weer opgehaald door Bram en Inge. José had nog wat voetbalplaatjes voor Youri. Zijn boek is nu vol.

De week begon maandagochtend met de traditionele fysiotherapie. Elke maandag sinds 2012. Woensdag staat de volgende op het programma.

Dinsdag stond de kapper op het programma. Gezellig met het busje naar Oisterwijk en ’s middags met de echte taxi terug. Leuk hoor die Valys. Terug uit Oisterwijk via Diessen, Gilze en Oosterhout weer naar Raamsdonksveer. Een ritje van half een tot vijf voor twee. Zo zie je nog eens wat. Voordeel is, dat José en ik er nu weer toonbaar uitzien.

Dinsdagavond is José naar de schildersclub geweest en ik had een vergadering van de Ronde Tafel over toegankelijkheid en over de beroemde trompetverbinding van het Platform Raamsdonk.

Woensdag naar de fysio en daarna artikelen schrijven over de onderwerpen van de ‘ronde tafel’ voor het Langstraatje. Uiteraard zoals elke middag een blokje lopen rondom het huis, zo’n 300 meter om in beweging te blijven. Wie weet houdt die steeds weer opkomende spierverkramping het dan ooit eens voor gezien. Ik stap immers ook elke avond voor ik in bed stap nog even op de hometrainer om het allemaal soepel te maken en te houden.

Woensdagavond AZ-NAC gekeken, kwartfinale voor de KNVB-beker. Kijk zo kan je met NOAD snel en goed voetballend, AZ de toegang tot de halve bekerfinale blokkeren. Ik heb genoten, als viel bij ons in Raasdonksveer zo’n minuut of tien voor het einde de electriciteit uit.  Donderdag de hele dag oppassen op onze boef Sem. Cas moest naar school gebracht worden en ook weer gehaald deze keer. Vrijdag heb ik de artikelen geupload naar de drukkerij en tussen de bedrijven door ook nog wat aan stamboomonderzoek gedaan. Vrijdagavond was het weer raak. Meike en Ronald gingen uit eten en natuurlijk wilden Anouk en Youri wel naar oma en opa. Weer iets eten wat door de kleinkinderen als verrassing wordt ervaren. Het werd dit keer -verrassend- weer ‘de plaat’. Anouk en Youri hebben heerlijk zitten smullen. José had prima gezorgd en mocht na afloop even genieten van haar zelf gezette kopje koffie. Toen brachten wij de kinderen weer naar huis. Ze bleven niet slapen, maar Youri kon amper zijn ogen open houden en sliep al bij ons op de bank. Eenmaal bij hen thuis kwamen papa en mama eigenlijk best al vroeger terug dan we gedacht hadden. Na nog een glas fris voor mij en voor José een wijntje, gingen wij ook weer naar huis. Eigenlijk niet zo gek, dat we zo af en toe ’s avonds moe zijn. Zeg maar eens dat wij het niet druk hebben. Maar het is wel gezellig.

(Bron: familiearchief f.van son)