Luuk, Pieter en Robyn zijn zondagmiddag gezellig bij ons geweest. We hadden afgesproken, dat ook zij kwamen eten. Jammer genoeg kon Tara er niet bij zijn. Zij lag ziek op bed. Het was geen reden voor Oma José om al vroeg in de keuken alles in gereedheid te brengen. Ze houden van een Hollandse pot. Dus er stonden gebakken aardappeltjes, sperzieboontjes en kipfilet op het programma met nog eens ijs toe. Ze hebben het zich goed laten smaken en het was erg gezellig samen. Leuk gepraat met kleindochter Robyn over haar fikse prestaties in de eerste middelbare. Ze is zeer serieus. Natuurlijk kwamen ook haar kwaliteiten op het podium weer even aanbod. En Luuk, die er weer voor, dat we uit zijn keukentje iets konden eten. Hij zette daarbij zijn koksmuts op. Tevens onderzocht dokter Luuk onze gezondheid en -en passant- liet hij bij gelegenheidskapster Robyn ook nog even zijn haren knippen, terwijl hij heel goed stil bleef zitten, totaal opgaand in zijn rol.
Gehaktballetjes
Op maandag was de gebruikelijke komst van Youri, Cas en Sem. Ze komen immers altijd op maandag, als het tenminste geen vakantie is, roostervrije dag of studiedag. Want dat is het eigenlijk best vaak. Het zal afgelopen maandag een van de laatste keren zijn dit schooljaar, dat die drie kleinzonen bij ons op maandag komen lunchen. Ik heb je al eens verteld, dat ze bij toerbeurt aan oma José mogen laten weten, wat ze dan graag willen eten. Na de pannenkoeken vorige week op verzoek van Youri, was het maandag de keuze van Cas: gehaktballetjes met natuurlijk oma-jus. Want zo noemen de mannen het door hen geroemde kook- en bakwerk van oma, als het om gehaktballetjes gaat. Wij vinden het altijd erg leuk, als ze er zijn. Ze zijn meestal uitgelaten en dolenthousiast. Ze hadden zin in de avondvierdaagse. Cas vindt het altijd gezellig. Voor Youri hoeft het niet zo, maar de zak snoep in het vooruitzicht past hem wel. Oma en ik gingen natuurlijk naar de intocht op donderdag. Met een cadeautje voor elk. De traditionele ijscobon van Enzo. Mooi natuurlijk met zo’n prachtig warm Pinksterweekend voor de boeg. Ook dat hoort erbij. Youri zal er waarschijnlijk op maandag niet meer bij zijn, denk ik komend schooljaar. Hij gaat naar het Dongemond. De basisschool is hij echt ontgroeid.
Vrijdag
Gisteren, 22 mei was de sterfdag van mijn moeder. Zij overleed op 91 jarige leeftijd in 2015. Al weer meer dan tien jaar geleden dus. Ik heb nog een foto opgediept uit ons familiearchief van de dag waarop zij 90 werd. Een hele leeftijd. Ik ga er niet voetstoots van uit dat ik ook zo oud word, maar het zou natuurlijk toch zo maar kunnen. Ik ben immers al aardig een paar jaar op weg in mijn extra-time, nadat op 23 juni 2023 mij werd verteld, dat ik in de eindfase hartfalen zat, dat er medisch geen lichtpuntjes waren en dat ik maximaal nog één jaar te leven had. Zie daar…. En als het goed gaat, dan hoop ik op de komende 2 juli zelfs al 75 te worden. Wie had dat gedacht. Denk maar aan de regel: ‘Je kan niet veranderen wat je overkomt, maar wel de manier hoe je daarnaar kijkt en mee omgaat’….
Sweet sixteen
Kleindochter Anouk viert nu al feest. Vandaag staat haar ‘sweet sixteen’ partij gepland. Overdag voor oma en opa en ’s avonds party voor haar vrienden en vriendinnen. Ze is jarig op 24 mei, morgen dus. Over 24 mei gesproken. Op vrijdag 24 mei 1974 zijn José en ik getrouwd. Dat wil dus met andere woorden zeggen, dat wij op die vierentwintigste onze 52e trouwdag vieren. Samen uiteraard, want het is immers geen kroonjaar, al zien wij dat wel zo. Elk jaar is voor ons een kroonjaar. Of het nu allemaal positief gaat met de gezondheid, of niet. We blijven er in geloven; in goed en slechte tijden.
(Bron: familiearchief f. van son)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten