De kinderen zijn dezer dagen allemaal al thuis of werken de laatste vakantiedagen af. Gelukkig heeft niemand met bosbranden te maken gehad. Niet in Spanje, niet in Frankrijk en evenmin op Terschelling of in Kroatië. Want dat waren de reisdoelen. De een reisde van regio naar regio in Frankrijk, de ander genoot op een terrassencamping in Spanje, een bleef in eigen land op Terschelling en het andere gezin ging naar Kroatië. Dan mis je er nog een natuurlijk. Die houdt het dit jaar bij dagtrips, want zij hebben andere prioriteiten gesteld. Vakantie dus met natuur, rust, een snuifje cultuur en sport en vooral genieten, ook culinair. Maar ik vind het fijn dat ze zo goed als allemaal weer veilig thuis zijn. Ik plaatste enkele vanuit de vakantieoorden toegestuurde foto's. Je zou zo terug willen....
Jammer
Ondanks alle pogingen tot verbetering, is de gezondheidstoestand van José onveranderd. Het blijft aanmodderen dankzij duizeligheid en algehele malaise. Hopelijk gaat de medicatie aanslaan, die we van de huisarts kregen.
Weinig
Er is ook bij ons weinig nieuws. Dat is zo in de vakantieperiode. Als de kleinkinderen weer naar school moeten, verandert er een en ander. Zo gaat een kleindochter naar de examenklas op het middelbare; gaat de andere bekijken welke richting ze eigenlijk uit wil en gaat Youri bij voorbeeld voor het eerst naar de middelbare school, terwijl Cas naar het afsluitende basisschooljaar overstapt. Youri komt op de maandag tussen de middag niet meer lunchen bij oma, want dat kan niet meer als je op school moet blijven. Dat betekent dat alleen de twee broers, Cas en Sem, nog zullen komen.
Ik hou het allemaal graag een klein beetje bij. Zij zijn stuk voor stuk in mij geïnteresseerd en ik in hun. Ik zou het haast vergeten. Er begint ook een nieuwe periode voor onze tweede dochter. Zij begint na een periode van gezondheidsperikelen aan een nieuwe baan. Dat gaat haar ook weer lukken. Ze solliciteerde en het was meteen raak. Dat zijn we van haar zo langzamerhand gewend geraakt. Bij ons staan elke week nog wel een of soms meer medische bezoekjes in onze agenda. Soms een belcontrole vanuit het Amphia en natuurlijk ook wekelijks meestal twee keer fysio voor mij. Dat houdt me in de running, zal ik maar zeggen.
Nu rest nog een korte vakantieperiode, waarin je leuke dingen kan doen en dan neemt het normale leventje weer zijn gang. Ik heb er eigenlijk ook wel weer zin in, al is mijn grootste wens dat de ellende van José wat draaglijker wordt.
(Bron: familiearchief f. van son)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten