Turnen en koorts….

Emma, haar zus Renée waren weer toe aan hun jaarlijkse Turndag. Plaats van handeling was de Amerhal in Made en natuurlijk was Oma van de partij, en uiteraard ook mama en papa. Ik moest noodgedwongen verstek laten gaan. Mijn spieren werkten al een tijdje niet mee, maar daarmee zal ik je niet vermoeien. Het lijkt nu eindelijk weer achter de rug.
Het is altijd weer gezellig om de kleinkinderen aan het werk te zien. Emma vindt turnen heel erg leuk om te doen. En als je aan haar vraagt wat ze het aller-leukste vindt, dan is dat het tuimelen aan de brug. Behendig draait ze dan haar rondjes.
Renée is een tijdje van het turnen af geweest. Dansles, afzwemmen voor diploma A en B en dan ook nog turnen? Dat was een beetje te veel van het goede. Ze was nog maar pas een paar weekjes weer terug bij de turnvriendinnen. Na de oefeningen, die uitaard werden gadegeslagen door veel mama’s, papa’s, broertjes, zusjes en oma’s en opa’s, waren er natuurlijk de schavotjes waarop de beste drie mochten plaatsnemen. Emma haalde de bronzen plak en liet die natuurlijk trots om haar nek bungelen. Je ziet het op de foto! Renée had deze keer een beetje pech, want ze viel buiten de medailles. Dat was uiteraard niet naar haar zin. Ik zou het ook moeilijk vinden als mijn broertje wél en ik géén medaille kreeg. Wat ze wel allebei kregen, dat was een bloem van papa en mama. Het was een geslaagde dag. Ik heb het allemaal van horen zeggen, maar de foto’s spreken duidelijke taal! 
Gisteren op Goede Vrijdag was ik vrij. Geen school dus. Cas was ziek. 
Ik vind dat altijd zo zielig als een van de kleintjes ziek is. Hij wil wel lachen maar zit wat loom en vooral erg warm voor zich uit te staren. Mama Elke moest werken. Maar geen nood; onvermoeibare Oma José ging bij Cas thuis oppassen. Met plezier uiteraard. 
Ik ben ’s morgens, nadat ik mijn mailtjes had afgewerkt, gezellig bij Oma een kop thee gaan drinken. En als Opa en Oma drinken, dan werkt dat voor de zieke Cas kennelijk aanstekelijk. Ondanks de snottebellen en behoorlijke koorts at hij zijn fruithapje gedeeltelijk op en dronk zelfs nog bij Opa op schoot even een flesje leeg. Geen volle fles natuurlijk…. Hopelijk is Cas weer opgeknapt op Eerste Paasdag. Dan komen de kinderen en kleinkinderen bij ons. Emma en Renée zijn er dit keer zeker niet bij. Die zijn met papa Bram en mama Inge naar de andere oma en opa. Vrolijk Pasen iedereen!
(Bron: familiearchief f.van son: turndag Emma en Renée 2016; Cas heeft koorts).

Even stilstaan.

Op 19 maart 1924 werd mijn moeder, Riet Hollanders geboren.

Vandaag is het weer 19 maart. Maar dan 92 jaar later.

Dit jaar is Mama, Oma en Omi van Son voor het eerst niet op haar verjaardag.

Zij stierf vorig jaar in de vroege ochtend van 22 mei.

Toch niet gek dat ik dankbaar aan haar terugdenk vandaag.

Gefeliciteerd Ma!

Ons José exposeert!

We waren gistermiddag om half zes met dik vijftig man tegelijkertijd naar de kapper in Oosterhout…. Je denkt misschien dat ik een zonnesteek heb opgelopen vorig weekeinde, maar het is echt waar….
José exposeert sinds gistermiddag samen met enkele andere cursisten bij ‘Coiffure Helmut’, Kapper Helmut Fleischacker dus, in de Rulstraat 15A in Oosterhout. Bredanaar. Dus ‘da’s goei volluk’!  
Er exposeren al jaren meer mensen in de salon van Helmut. Adrie Kersten, die de schilder- en tekenkunst van zijn cursisten wel eens aan anderen wil laten zien, heeft de expositie geregeld. Iedere kunstenaar mocht enkele werken meebrengen. En dat is geen prulwerk geworden. Dat mag gerust gezegd worden. Veel verschillende technieken en verschijningsvormen die stuk voor stuk het aankijken meer dan waard zijn. Uiteraard sta ík even stil bij het werk van José. Natuurlijk, trots als ik op haar ben. Ga maar eens bij de kapper kijken. Je kan er tot begin mei terecht. Van José hangt er een schilderij dat op verzoek van jongste dochter Elke werd gemaakt. Ze had iets dergelijks gezien in een museum in Tilburg. José gaf er haar eigen invulling en kleur aan en sindsdien hangt het schilderij gesigneerd en wel boven de bank in de woonkamer van Elke en Wouter. Maar nu dus even bij de kapper! Daarnaast hangt er een kunstwerk van José waarvoor zij verschillende technieken combineerde. Ze noemt het werk ‘De Ouderen’. Het is schilderwerk met daarop een eigen gedicht van José. Ik ben trots op haar werk. Let wel; Moderne kunst, want ze heeft een bloedhekel aan de ‘oude meesters’. Er hangt nog een derde werk. Je zou het ‘Vrij naar Mondriaan’ kunnen noemen. Het heeft een mooi plekje gekregen op de expositie. Enfin, ga zelf maar kijken. Onder elk werk hangt een kaartje met de naam, bij José is dat José van Son-Mathijssen. 
De opening was een gezellige ongedwongen feestje met een hapje en drankje ook voor de kleintjes én champagne, gesponsord door Ruud, een van de kunstenaars. Eigenlijk noemen ze zo’n opening ‘vernissage’, zo kan ik me herinneren. Vroeger brachten de schilders vlak voor de opening de laag vernis nog even aan, vandaar die naam.
José heeft in de afgelopen maanden nog veel meer werk vervaardigd en ik hoop dat ze dat blijft doen. Het meeste werkt José met acrylverf. Maar soms ook met olieverf of reliëfschilderen waarbij diverse materialen voor de structuur zorgen. Eigenlijk kan ze het zelf veel beter vertellen. Een kijkje bij de kapper, naar het werk van José en de andere cursisten is de moeite meer dan waard. Doen dus! Intussen laat ik je vast wat werk van José zien. Ze verdient het, vind ik.
(Bron: familiearchief f.van son: schilderijen José, expositie 2016).

Echt een beetje zielig …..

Onze kleindochter Robyn van Son was snipverkouden, maar beloofd is beloofd. Ze mocht bij oma en opa logeren. Vorige zaterdag aan het begin van de middag opgehaald, wilden we naar een overdekte speeltuin. Maar daardoor haalde snotneus en zielig huilen van onze Robyn een streep. Dan maar naar Oma’s huisje toe. Want ze wilde toch echt logeren. Intussen viel Robyn in de auto in slaap en dat knapte haar warempel enigszins op. De snottebellen bleven, maar ze kon bij Oma toch naar hartenlust spelen met haar favoriete keukentje, met de blokken, puzzels en boekjes. Ik sta er elke keer van te kijken hoe goed haar motoriek is. 
Ze bouwt en puzzelt dat het een lieve lust is en dat mondje staat ondertussen geen moment stil. Je moet ook vaak met haar meespelen: Nu eens moet er een blikje worden opengemaakt en een pop aangekleed; dan weer gepuzzeld en steeds doet opa mee. Natuurlijk! 
“Opa schootje zitten”. Dan kruipt ze behendig op schoot. Na een uurtje kwam het zieke gevoel kennelijk weer wat terug. Ze kreeg meer last van haar verkoudheid en de energie was helemaal op. 
Frietjes eten bleef beperkt tot vier frietjes, een paar lepels appelmoes en een of twee stukjes frikadel, terwijl ze daar toch de hele middag haar mond vol van had. “Met frikedel opa…”. José heeft haar vervolgens in bad gestopt, tandjes gepoetst en op bed gelegd. 
Dat werd geen succes. Elke keer als ze moest hoesten, werd ze wakker. José besloot dan ook maar om bij haar te gaan liggen; in troosten is Oma José een kei! Na een drukke nacht ’s Morgens een klein beetje minder snottebellen, bleef ze toch wat zielig. Een beetje spelen en ocharm twee stukjes brood eten. Meer niet. Gelukkig dat ze heeft gedronken.Maar we moesten en zouden nog naar de speeltuin. En dan doen haar nichtje Anouk en neefje Youri wonderen. Ze knapte op en speelde met hen in het overdekte Monkey Town in Breda dat het een lieve lust was. De poffertjes, die smaakten haar niet, maar toen we haar rond drie uur zondagmiddag weer bij papa en mama afzetten, had ze het echt helemaal gehad. Voldaan maar afgebrand…
En opa ook. Doodmoe, en rillerig kroop ik thuis eerst op mijn stoel, maar verhuisde al snel naar de bank. Eén kopje thee met honing en om zegge en schrijven zes uur ging ik al naar bed. Zonder eten. En dat was niet eens voor straf………… Weer was ik gesloopt door de virussen die rondwaren. Zo is het al weken. Doordeweeks hoestende, niezende, neusophalende en gapende kinderen in de klas. Elke dag een aanslag op mijn toch al niet zo sterk weerstandsvermogen in deze kwakkelende winter.
Het weekend komt al wekenlang precies op tijd om even bij te komen. Deze keer dus niet… En toch, het was weer een fijn weekend. Vandaag ga ik met José genieten van de zon aan de kust. Ik hoop daar wat energie op te doen. Het zal onderhand eens tijd worden……
(Bron: familiearchief f.v.son; Een weekendje kleinkinderen, 2016).

Emma en haar ‘Gorgels’……….

Jazeker. Onze kleindochter Emma wordt al een hele dame. Donderdag moest zij haar eerste boekverslag behandelen in de klas. En zoals Emma is, ze zou het woensdagmiddag wel even voor komen doen bij Oma. 
Dat heeft ze denk ik van haar moeder Inge. Die wilde ook alles zo goed mogelijk voorbereiden en zo hoog mogelijk scoren. Zo ook haar dochter. 
Het boek ‘De Gorgels’ van Jochem Myjer was het onderwerp van haar spreekbeurt. Ik was er niet bij, maar Oma José heeft verteld, dat zij het prima deed. Daar kan dan dus alleen maar een goed cijfer uitrollen.
Ik moest bij het woord boekverslag onmiddellijk denken aan leerlingen op het Dongemond. Als ik de leraren en leraressen Nederlands mag geloven – en waarom zou ik niet- , dan wringen zich al heel wat leerlingen in bochten en smoesjes om aan het boekverslag te ontkomen. Wat natuurlijk niet lukt.
Hoe heerlijk is het dan, als je zo’n jonge dame als Emma nog met verve aan het werk ziet en hoort, compleet met computer. Wat gebeurt er toch in die overgang van de basisschool naar de eerste klassen van de middelbare school. Wat is het dat –in negatieve zin- zo ingrijpt in het enthousiasme van langzaam maar zeker steeds meer kinderen. Voer voor psychologen? Misschien! Maar wat mij betreft ook een ‘wake-up call’ voor een toenemend aantal ouders. Ik merk dat de interesse van behoorlijk wat ouders in het doen en laten van hun kinderen op school, steeds verder aan het afnemen is. Zielig en vooral jammer voor die kinderen! Breek me de bek niet verder open…………… 
Genoeg voor het weekendbericht deze keer. 
(Bron: familiearchief f.van son: Emma, boekverslag 2016).

Hangjongeren. Hoezo niet creatief?

Als ik mijn leerlingen het mag geloven, dan vinden heel wat leerlingen maatschappijleer een van de leukste vakken. Of dat nou komt omdat ze geen huiswerk krijgen en maar enkele toetsen per leerjaar, dat laat ik in het midden. Voor een leraar die het vak maatschappijleer geeft, komen er per jaar enkele leukere momenten langs. Zo ook weer deze weken. Ze maken dit keer iets creatiefs over een maatschappelijk probleem. 
Zoals Derya, Amber, Sereni en Kayleigh uit B4E. Die hadden het probleem ‘hangjongeren’ uitgekozen. Nu blijken de dames van de afdeling van Tessa en Ivo jaarlijks toch al uit te munten in creativiteit, zowel voor wat hun ideeën betreft, als wat betreft de uitvoering. Ook dit jaar weer. 
Hangjongeren; Nou, dat neem je toch gewoon letterlijk! Tussen twee stokjes span je een draad die je nauwelijks ziet en –als wasgoed aan de lijn- worden er jongeren in speelse posities aan ‘opgehangen’. Een velletje A4 met uitleg erbij in de vorm van antwoord op de vragen: Hoe vaak komt het probleem voor; hoe is het ontstaan; wat zijn de gevolgen; wie hebben met het probleem te maken en hoe is hun mening; wat doen de mensen bij de overheid om hun zin te krijgen en tot slot: wat doet de overheid en klaar is de opdracht.  
Hun werkstuk mag er zijn. Ik heb er een foto van gemaakt die ik jullie niet wil onthouden. Ook de jongens van de ‘bouwafdeling’ hebben zich onderscheiden. De een maakte 'say no to drugs'; de ander een houten boompje met takjes waaraan wietbladeren groeien bij het onderwerp drugsmisbruik; de andere een ‘aardbeving-bestendig-huis’. Je moet er maar opkomen! Hang je huis op aan elastiekjes tussen vier palen in met een touwladdertje naar de deur. Geen last meer van scheuren, Groningers, als de aarde beeft….. Of een leerling die reliëfletters op een blad aanbrengt met de tekst: ‘Samenleving kan pas slagen als je het letterlijk neemt’. Daaraan kan menig volwassen schreeuwlelijk nog een puntje zuigen….
Als leerlingen met plezier aan het werk gaan, dan komen ze allemaal even trots hun werkstuk brengen tijdens de les. En de derdeklassers kijken hun ogen uit als er weer iets futuristisch wordt binnengebracht. Enfin kijk zelf maar. Als ik met pensioen ga, ga ik zeker dit enthousiasme missen.
(Bron: f.v.son: lessen maatschappijleer Dongemond college, 2016).

Robyn gaat op pad…..

Onze jongste kleindochter Robyn van Son, voluit Robyn Jasmijn, dochter van Pieter en Tara, heeft in de afgelopen week een eerste ‘grote stap’ gezet. Robyn, -spreek uit als Robin-, is voor het eerst naar de ‘voorschool’ gegaan. En ze deed net alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Meteen een sprookjesboek bemachtigd, gedroeg ze zich alsof ze al jaren naar school ging. Dit tot grote tevredenheid natuurlijk van Mama, die het – traditiegetrouw toch- met het naar ‘school’ gaan moeilijker zal hebben gehad dan dochterlief. Zo gaat dat nou eenmaal. 
Het is wel typisch iets dat past bij onze Robyn. Het is een ‘haaibaai’, zo zou mijn moeder haar achterkleinkind omschreven hebben. En dat is ze inderdaad. Als ze een dagje bij ons is, dan kan je dat aan den lijve ondervinden. Je kan haar dan werkelijk geen minuut uit het oog verliezen. Let je even niet op, dan kan ze zo maar op tafel gekropen zijn, om in de lamp te gaan hangen. 
Op school haalde Robyn meteen al alle boeken uit de kast. De ondeugd straalt van haar oogjes af. Hoe 'nieuw'op school?
De juffrouw had dat ook al snel in de gaten: “Ze is wel ondernemend hoor”, zo liet ze aan Tara weten. Ondernemend is zwak uitgedrukt…… Maar dat kan ook eigenlijk niet anders met twee grote broers die haar op handen dragen. Joël en Daan zeulen hun kleine zus overal mee naar toe en verwennen of verwensen haar bij toerbeurt, als echt lief is en als ze kattenkwaad met hun spulletjes uithaalt. De huisdieren hebben het ook niet altijd zo op Robyn, al kan ze heel lief als poppenmoedertje met de kleine kitten op schoot zitten. De parkiet staat te hoog, anders zou ze die zonder meer ook al even met haar kennis hebben laten maken….
Je begrijpt zo langzamerhand dat het een handenbindertje is, zodra de jongens gewoon naar school zijn. Dat betekent dus zowat de hele dag spitstijd voor Mama Tara.
Enkele keren per week, (op de maandag en de dinsdag), naar de ‘voorschool’ geeft mama nu even rust en tijd om noodzakelijke en minder noodzakelijke dagelijkse dingen in of buitenshuis te doen. 
En aan het einde van de dag, zodra Papa Pieter van zijn werk thuis komt, bespringt Robyn hem als het ware. ‘Papa is jief’, zo laat ze weten. Papa en Robyn zijn twee handen op een buik. Krijg ze maar groot, zo zou je kunnen zeggen. Maar het is wel leuk om er zo’n kleinkind bij te hebben. Zeg dat wel!
(Bron: familiearchief f.van son; Robyn voor het eerst naar de ‘voorschool’ februari 2016.).