Het moet niet gekker worden........

Ik vraag me wel eens af of ik ‘achterlijk’ en ‘uit de tijd ben’, of dat een deel van onze maatschappij volledig ‘van het padje af’ is.

Een toenemend aantal –je mag toch aannemen- weldenkende mensen tussen twintig en dertig jaar jong, lijkt volkomen de weg kwijt, als je het mij vraagt.

Pokémon Go! Een clubje Nintendo-ontwikkelaars is er in geslaagd om hele volksstammen met een spelletje volkomen geschift te maken.

Dat het alom geprezen ‘mobieltje’ zo langzamerhand de hele dag vergroeit lijkt te zijn met een hand van de bezitter ervan, dat kan ik bij de leerlingen dagelijks ervaren. Als zombies lopen ze door de gangen, nergens op- of omzien, lopen ze schijnbaar wezenloos op hun schermpje blikkend met de stroom mee op weg naar weten zij veel. In de klas zou een steeds maar groeiend aantal het liefst de hele dag met dat kleinood in de hand zitten en zo met hun toekomst bezig zijn............

Maar volwassenen..... Die zijn zo mogelijk dus nog erger. Heb je echt niks zinvollers of beters te doen dan als een ‘halve zool’ rond te lopen, loerend op je schermpje, zoekend naar kinderfiguurtjes die niet bestaan, maar wel vertoond worden vlak voor je op de stoep, of in de tuin van een ander. Hoe simpel kan je zijn als je zonder nadenken op het spoor, op de rijksweg, in de kelder van een ziekenhuis of waar dan ook loopt te zoeken naar zo’n aftands Japans virtueel namaakding, in de volle overtuiging dat je het nog kán en vooral ook móet ‘vangen’.

Ga toch iets zinvols doen!

Ik ben dolgelukkig dat in mijn gezin de volwassen mensen die onze kleinkinderen opvoeden, wél normaal denkende mensen lijken. De kleinkinderen zijn nog net niet op die leeftijd, dat ze al een hele dag met een mobieltje in hun handen lopen. Leve de ‘normale’ maatschappij. Maar hoe lang nog in onze zo langzamerhand knotsgekke maatschappij?

Geen foto’s van Pokémon go deze week. Ik doe aan die hype niet mee. Er zijn volop echt leuke dingen om je tijd door te komen. Ze dienen zich wekelijks vanzelf aan. Zoals vrijdag in mijn geval de eerste verjaardag van onze kleinzoon Cas. Heel spannend hoor! Genieten. Kijk maar naar de foto’s. Plaatjes van die onbenullige Pokémon-hunt-gekte vind ik het bekijken niet waard.

(Bron: familiearchief f.v.son. 1e verjaardag Cas 2016 thuis en kinderdagverblijf).

Taaldorp.....en diploma's!

"Wat is een rotonde, meneer?” Een vreemde taal leer je het beste als je in die taal wordt toegesproken en als je ook in die taal je antwoord moet formuleren. Dat passen ze toe op onze school. De derdeklassers krijgen elk jaar een uitnodiging voor ‘Taaldorp’.

Neem nu bij Duits en Engels. Deze week was het weer zo ver. Er worden tijdens zo’n taaldorpsessie situaties nagebootst in een klas en de leerlingen worden daar enkele minuten ‘doorgezaagd’ door docenten die een andere rol hebben aangenomen.

Zo was er voor het vak Duits in lokaal 56 een restaurant, een ‘kleidergeschäft’, en bij voorbeeld ook een ‘dokter’ te vinden.

Bij de kledingwinkel moeten de leerlingen uiteraard in het Duits vertellen wat ze wensen en ze krijgen ook in die taal hun antwoord. Het gaat er natuurlijk om dat je je niet beperkt tot ‘Ja’ of ‘Nein’. Echte zinnen maken dus. En daar krijg je uiteindelijk een cijfer voor. Hoe beter de zin, hoe hoger het uiteindelijke cijfer.

Ik zat zelf op de gang als surveillant bij Taaldorp Engels. Daar worden de leerlingen in de gelegenheid gesteld zich –zittend op een rijtje stoelen- enkele minuten voor te bereiden, voordat ze door een zoemertje naar binnen worden geroepen en in het diepe worden gegooid. Opmerkelijk hoe zenuwachtig sommige leerlingen zijn. Maar veruit de meesten komen na een kwartiertje opgelucht naar buiten als ze in vijf verschillende situaties Engels hebben gepraat. “Viel eigenlijk best mee, meneer”. De leerling lijdt het meest van het lijden dat hij vreest, zo denk ik dan......

Bij het Engelse taaldorp kon je op het politiebureau een diefstal aangeven, bij de VVV vragen naar de bezienswaardigheden in London en bij voorbeeld de weg vragen (compleet met ‘roundabout’) en een hotelkamer boeken.

Af en toe worden de leraren afgelost door collega’s. Het valt immers niet mee om uren na elkaar steeds simpele zinnetjes in de ‘vreemde’ taal uit te spreken. Of te luisteren naar een compleet verkeerd gespelde achternaam. Maar één ding is zeker: de leerlingen steken veel op van het Taaldorp. Ik doe er graag elk jaar weer aan mee. Ik vind het één van de goede dingen op onze school. Volgend schooljaar voor mij nog één keer taaldorp!

Vrijdagavond werden de diploma’s weer uitgereikt. Feestelijke gezichten en opgeluchte ouders. Ook dat maak ik volgend jaar nog één keer mee. Fijne afsluiting van het schooljaar.

(Bron: foto’s Melline Deurloo, Rie Quirijnen en Jolanda Groenevelt 2016, taaldorp Duits/Engels).

Ben ik nu bejaard......?

Vandaag precies 65 jaar geleden werd in Breda Fransje van Son geboren. Meteen gedoopt natuurlijk want dat was toen nog zo. Ik kreeg de volgende namen mee: Franciscus (naar mijn opa), Johannes(mijn andere opa), Cornelis (mijn vader) en Marie (mijn moeder en Maria). Ik werd geboren in het Moederheil, want we hadden thuis aan de Ginnekenweg 65 in Breda een groentewinkel. Veel te druk dus voor Mama en voor mij. Ik word dus vandaag 65.

Gisteren kwamen Tommy en zien vriendin Nienke mij alvast feliciteren. Haar vader is vandaag ook jarig. Vandaag komen ook alle andere kinderen en hun partner en natuurlijk ook de kleinkinderen. Ook mijn broer Marco met Dineke zijn er vanavond bij.  We hebben een barbecue gepland, maar dat is in ons kikkerlandje een beetje dom, zeker als je –zoals ik- in de Herfst jarig bent.....

We zien wel hoe we dat gaan doen. Mijn verjaardagscadeau van José was de zo gewenste nieuwe laptop. Die zal vandaag werkloos op tafel blijven staan, schat ik zo in. Morgen moet ik weer mijn podium voor de zondag invullen voor de Wielertoto van de Tour. Dan heb ik hem wel even nodig. Je snapt dat ik vandaag kort wil zijn. Ik heb het gewoon te druk! Maar niet zo druk dat ik toch nog even in mijn familiearchief kon kijken. Ik haalde er wat eerste foto’s uit van toen. Kijk maar. Lief manneke, niet? Niet zoveel veranderd hé!

(Bron: familiearchief f.v.son 1951 Fransje van Son).

Ik zou nog even......

Ik heb je vorige week beloofd, dat ik vandaag nog even terug zou komen op Vaderdag. Je miste nog enkele foto’s. Die kon ik vorige week zaterdag natuurlijk niet plaatsen, want anders zouden Papa Ronald en Papa wouter weten wat hun zoontje bij oma geknutseld had.

Op de foto kan je zien dat met hart en ziel geverfd werd. Alles werd geverfd, tot en met handen, gezicht en tafel toe. Maar dat mag. Zeker als het om een cadeautje gaat. Bij deze dus nog de foto’s.

Afgelopen week was er voor mij een als een klimtijdrit. Mijn gezondheid ging weer op de weg naar boven. Ik ben er nog niet, maar de verbeteringen zijn duidelijk merkbaar. Daarmee kunnenheb ik ook meteen de extra medicijnen weer opgeborgen.

Het was -terugkijkend- een drukke week met een vergadering van de Medezeggenschapsraad van mijn werk, waarvan ik voorzitter ben.

Een tweede avond werd gevuld met een interpellatieraadsvergadering, waar ik getuige was van echte en mijns inziens terechte boosheid van een woordvoerder van een van de coalitiepartijen en van opmerkingen van een minderwaardig niveau -waarvan ik vind- dat de voorzitter best had mogen, nee moeten optreden. Gelukkig escaleerde het niet verder en ging men uiteindelijk over tot de orde van de dag.

Dan hebben we samen met onze oudste kleindochter gisteren nog even haar verjaardagscadeautje uitgezocht. Een goede keuze Emma. En nu moet je nog twee weekjes wachten tot je het krijgt. Dat hebben we afgesproken. Een taartje en pannenkoeken en de vrijdag was weer voorbij. Oh ja. Ook nog even een volle tank benzine gehaald bij onze zuiderburen. 28 cent per liter maar liefst goedkoper. Zit dat 'kwartje van Kok' dus nog steeds als extra accijns op de benzine. Jammer dat we daar nooit over afgesproken hebben, dat we dat ook nog eens terug zouden krijgen.....

Dit weekend staan diverse dingen op het programma: het kopen van mijn nieuwe laptop; daarnaast het WK wielrennen op de weg in diverse landen; schoonmaken van mijn aquarium; kijken…… hoe een kast voor José in elkaar wordt gezet en tot slot ook nog het samenstellen van mijn deelnemerslijst voor de Tourtoto. Zeg maar eens dat ik het niet druk heb! En dan moet ik ook nog even tijd vinden om op mijn hometrainer te stappen uiteraard. Want mijn gezondheid blijft bij mij op nummer één!

(Bron: familiearchief f.v.son: Youri en Cas maken bij oma hun vaderdagcadeautje 2016)   

Lepeltje tik.…

Even een belangrijk nieuwtje: Cas heeft een eerste tandje! Een mijlpaal dus. Dat moest ik toch eerst even kwijt. Het zat er al een tijdje aan te komen, maar is nu zeker. …En gecontroleerd met het beproefde recept van generaties: lepeltje tikken in het mondje en je hoort het! Dat is één. Zoals het goede ouders betaamt, werd er uiteraard onmiddellijk een begin gemaakt met poetsen!

En dan het tweede onderwerpje. Het zou oma José niet zijn of ze was de afgelopen dagen weer creatief bezig met een paar kleinkinderen. Ik mag er nog niet teveel over zeggen natuurlijk en ook de foto’s houd je nog even tegoed. Want anders zou ik het geheim verklappen. Het is immers morgen pas vaderdag………… 

Vermakelijk om te zien hoe eerst Youri, later op de dag ook Cas en Anouk zich onder het toeziend oog van Oma José uitsloofden. Je kon de spanning van de gezichtjes aflezen.

En dan wat mezelf betreft: gelukkig kan ik weer oog hebben voor en genieten van de fijne dingen, die er dagelijks zijn. Langzaam maar zeker trekken de krampen zich na bijna drie weken uit mijn been terug. Het leven wordt weer wat meer dan verkrampen; medicijnen slikken; kleine beetjes slapen; op je buik liggen om de spieren te ontspannen en ’s nachts vooral wakker zijn; overdag lusteloos en niet weten of ik nu beter kan gaan zitten, gaan staan, laat staan of ik nog kan lopen.

Ik probeerde al een paar dagen om de medicatie terug te dringen; uiteraard na overleg met de medische staf. Zo’n stapel zware pijnstillers en spierverslappers per dag maakt een mens zo suf. Veel genieten is er dan niet bij. En die pijn, die eeuwige pijn, die blijft desondanks constant op de achtergrond doorzeuren.

Sinds woensdagmiddag lijkt de diepe massage van die fysiotherapeuten vrucht af te werpen. Ook het dagelijks meerdere keren trainen zonder weerstand op de hometrainer thuis, levert eindelijk resultaat op. Voorzichtig! Dat is het eerste woord dat in mij opkomt. Oh zo bang dat er weer een terugslag komt. Ik ben nu eenmaal –door de praktijk wijs geworden- vooral heel voorzichtig. Een echte ‘zwartkijker’, noemt een aantal anderen het. Het zij zo. Laat maar!

Ik kon donderdagavond gelukkig -maar jammergenoeg nog niet zonder pillen-  de geslaagden uit mijn klas even feliciteren op school. Veel meer energieverslindend dan ik gehoopt had, maar het gaat dus vooruit.

Als het herstel doorzet, dan kan ik maandag eindelijk ook weer les geven. Een heerlijk gevoel dat alles toch weer op zijn pootjes terecht lijkt te komen. En alle vaders! Een hele fijne dag morgen………. Nee. Ik verklap echt niks!

(Bron: familiearchief f.van son: eerste tandje Cas juni 2016, Vaderdag 2016: de boeven weten van niks).

Stop!

Mijn gezondheid blijft roet in het eten strooien. Een week lang forse medicatie heeft niet het gedachte resultaat. Een week met doorwaakte nachten, suf en vol pijn. Soms leek het te verbeteren en probeerde ik me weer hoopvol voor te bereiden om weer te kunnen gaan werken; om nauwelijks een halfuurtje later weer verkrampt in een warm bad te liggen.

Medicijnen zijn nog steeds de hele dag nodig om het wat houdbaar te kunnen krijgen. En val je dan doodmoe in slaap van de spierontspanners en pijnstillers, dan zorgt verkramping er weer voor dat die periode er een wordt van betrekkelijkheid; met als kenmerk vooral een korte periode. Dan schoenen aan, -nacht of niet-, en spieren even proberen om de goede weg op te duwen, door enkele minuten op de hometrainer te zitten met weerstand nul. Gedachten heb ik er vrijwel niet meer bij. Vaak kom ik niet verder dan wezenloos voor me uitstaren. Of met beide krukken een blokje om het huis lopen in de hoop dat de krampen – al is het dan maar tijdelijk- wegtrekken.

De fysiotherapeut houdt zich nu de hele week enkel nog bezig met pijnlijke massage van een paar totaal onwillige spieren, die zich aan medicatie niets gelegen lijken te laten liggen.

Ik geef niet op. Dat wil ik niet en mag ik niet. Al is het alleen al voor José, mijn steun en toeverlaat, ook en vooral als het moeilijk gaat. Zij laat me nooit in de steek. Hoe moeilijk moet dat voor haar niet zijn….

Oh, het lijkt allemaal zo hopeloos. Misschien volgende week dan? Misschien dat ik dan niet meer dan een uur over dit soort akelige artikeltjes gebogen hoef te zitten om er nog iets van te maken. Er moet immers toch een weekendbericht zijn. Sorry. Ook deze week kan ik het niet beter maken dan het is.

Ik móet winnen en weer aan het werk. Dat staat als een paal boven water. Is volgende week dan de laatste week van deze doffe ellende? Laat  ik het hopen.