Over voetbal en moderne grondwet

Nee, ik ga het niet hebben over PSV of Ajax, die gaan uitmaken wie er landskampioen wordt na een knotsgekke competitie. Vanochtend gaan José en ik in alle vroegte kijken naar de laatste voetbalwedstrijd van kleinzoon Cas. Hij hangt zijn voetbalschoenen aan de wilgen. Het  is voor hem toch niet de sport, waarvan hij echt blij wordt. Tijd dus voor oma en opa om nog even te gaan kijken. Hij speelde thuis, ik geloof tegen Raamsdonk, maar wel al om kwart voor negen. Sem mocht nog eerder op pad. Hij speelt vanochtend namelijk om 9 uur in Breda een uitwedstrijd. Een foto van zijn laatste wedstrijd houd je van mij tegoed.Youri voetbalt uiteraard onvermoeibaar door.

Hoezo modern

Een stukje geschiedenis ook in dit weekend bericht. De eerste moderne Nederlandse Grondwet aan het einde van de achttiende eeuw, is bekend als de ‘Staatsregeling voor het Bataafsche volk’, of het werd ook wel cynisch ‘Het Dikke Boek’ (met 918 artikelen) genoemd. Die wet had wel heel wat voeten in de aarde. Eerst werd hij weggestemd, maar na een staatsgreep op 4 mei 1798, trad hij toch nog in werking. Wij leerden op school vooral over de latere Liberale Grondwet van 1848 van Johan Rudolf Thorbecke. Maar die wet was voor een behoorlijk deel gebaseerd op de grondwet, van 50 jaar eerder uit de Franse tijd. We hebben het wel eens over ‘modern’. Maar die grondwet had echt al een aantal moderne artikelen. Zo was elke inwoner van de Republiek voortaan voor de wet gelijk. Er werd geen onderscheid gemaakt  ‘van geboorte, bezit, stand of rang’. Er kwam vrijheid van meningsuiting, pers, vergadering en religie. Concreet betekende dat bij voorbeeld voor Joden, katholieken en niet-gelovigen in de Republiek de emancipatie, terwijl de Nederduitsch hervormde kerk de monopoliepositie verloor. Er kwam ook echt een scheiding tussen kerk en staat. Ook toen was er al aandacht voor vluchtelingen. Immigranten waren welkom, aldus artikel 50: ‘De maatschappij ontvangt alle vreemdelingen, die de weldaaden der vrijheid vreedzaam wenschen te genieten in haar midden verleenende denzelven alle zekerheid en bescherming.’  Die mensen van toen waren op sommige vlakken verder dan wij…. Er staat wel een duidelijke voorwaarde bij. ‘vreedzaam wenschen te genieten’. Hoe zou het met handhaven gesteld zijn in die tijd?

Normaal

Het kan ook ‘normaal’ gaan, als de gemeenteraad een voorstel behandelt over de opvang van Oekraïners, asielzoekers en bouw voor eigen woningzoekenden in onze gemeente. Uiteraard volgde ik van nabij de debatten voor mijn eigen wekelijkse pagina in weekblad De Langstraat. Het ging er wel degelijk, maar respectvol aan toe, inclusief de 6 insprekers die er waren. Het verhaal wordt vervolgd, want op 5 juni is er nog een ‘beslisraad’. Dan valt het besluit, tenminste zo staat het op de agenda.

Feestje

Zondag staat ons een feestje te wachten. Oudste dochter Inge viert haar 50^e verjaardag, samen met haar man Bram, die al eerder die leeftijd bereikte. Maar dat is niet alles. Kleindochter Emma, -die ons woensdag nog met een bezoekje vereerde-, viert haar achttiende verjaardag en haar zus Renée haar zestiende. Reden voor een gezamenlijk feest. Proficiat alvast.

(Bron: familiearchief f. van son ; https://isgeschiedenis.nl)

 

Lekker toch… en Van Zonne!

Een ietwat andere week met die Bevrijdingsdag, de pedicure en de controle bij mijn cardioloog. Dan begeeft ook onze wasmachine het nog, na jaren van trouwe dienst. We kunnen niet zonder, dus dat betekende meteen een aanslag op ons toch al niet bijster gevulde spaarpotje. De nieuwe machine staat er al weer, aangesloten en wel. José kan weer wassen.

Hart

Maar eerst het controlebezoek bij de cardioloog. De laatste keer was de situatie rondom mijn hart eigenlijk de beste van de afgelopen anderhalf jaar, zo liet de cardioloog toen weten. Het blijft ‘zeer kwetsbaar, maar stabiel’. Deze keer een wederom lachende behandelend medicus. Mijn hart blijft haar en ook ons verbazen. Het blijkt -ondanks aanhoudende hartritmestoornissen-, veel sterker dan gedacht. Kreeg ik op 23 juni 2023 te horen, dat mij nog maximaal 1 jaar gegund werd; nu leef ik op twee maanden na al een jaar langer. Ik ben er blij mee en José ook. Blij ook omdat er totaal geen vocht in mijn longen zit, terwijl vorige keer toch een ruisje te horen was. Maar elke lichamelijke of geestelijke inspanning kost mij energie. Ik lijk dan doodmoe. Dat is normaal, liet de cardioloog weten. Mijn lichaam slurpt namelijk de geringe voorraad energie steeds snel op, want er moet heel wat werk verricht worden door mijn lichaam. We doen het er maar mee. Voordat we naar de cardioloog konden, waren we natuurlijk wat zenuwachtig. Daarom gingen we een dagje eerder de natuur in om rustig te blijven.  

Weer familieonderzoek

Vandaag nog maar eens een stukje uit mijn familieonderzoek. Ik zet de genealogie-schijnwerper op Henric van Broechoven. We weten dat Henric getrouwd was met Katharina, dochter van Jan van Zonne. Die verbintenis blijkt uit een akte van 6 april 1388 waar sprake is van Henricus met zijn vrouw "Katharina filia quondam Johannis de Zonne. In deze akte worden ook goederen te Udenhout genoemd, die zijn vrouw als huwelijksgift had ingebracht. Hij en zijn vrouw noemen één van hun zonen Jan van Zonne. Met hem begint de geslachtsnaam Van Son. Dat mag geslachtsnaam worden genoemd omdat alle nakomelingen sindsdien de naam van Son dragen; of dat nu afhankelijk van de tijd De Sonne is, of Van Zonne of van Zon of van Son. Met deze Henric sluiten we dus  een lange periode van voorouders met de ‘achternaam’ Bac of van Broechoven af.  

Henric de Broechoven, zoon van Gerardus moet zijn geboren na 1340.  We weten dat hij de zoon van Gerard is bij voorbeeld uit een akte van 14 juni 1402. Dan verkoopt Henricus Posteel aan Henric de Broechoven, zoon van wijlen Gerardus de Broechoven, zijn hoeve geheten tGoet te Aesvoert, gelegen in Hildwaren Beke ter plaatse Aesvoert. Ook -zo meldt die akte- bezat Henricus goederen in Udenhout, waarvan zijn vrouw Katharina van Zonne de helft als huwelijksgift had ontvangen van haar vader. Hij trouwde met Katharina vóór 1369. Zij werd vermoedelijk geboren ca 1340. (Bron: Bossche Prot. nr.1182 fol.434). Henric moet niet onbemiddeld zijn geweest, want uit een eerdere akte uit 1368 lees ik, dat hij een mansus in Oerle had in Tilburg. Volgens de archieven was het huis ongeveer 28 lopenzaad groot. (1 lopenzaad = 0,15 hectare) dus ca. 4,2 hectare. Er gaan nog veel meer akten over deze Henric.

De pa van zijn vrouw Katharina, zijn schoonvader dus, heet Johannes de Zonne. Hij is overleden tussen 1355 en 1374 en bezat reeds in 1312 in leen 2 hoeven in Udenhout die voor 1374 overgingen aan Gielis Wouterszoen van Goerle. (Bron: Cour Feodale de Brabant, Leenregisters no.1.fol.6. en 69v.,no.2 fol.52v ,no.4. fol.205v) (Prot.'s-Hertogenbosch nr.1175 fol.95). Henric draagt op 12 maart 1495 als man van Katharina filia quondam Johannis de Sonne filii Johannis Stroetman een erfel. cijns van 4 ponden over, die wijlen Johannes de Sonne had verkregen van Ghiselbertus Cuparius de Vessem. De vader van Katharina is dus dan al overleden.

Een van de zonen van Henric en Katharina wordt dus Jan van Zonne genoemd. Waarom, dat is niet helemaal duidelijk. Het kan zijn dat die zoon te kort na de huwelijkssluiting is geboren en daarom de naam van de moeder kreeg. Het kan ook een heel andere reden hebben, die te maken had met de belangrijkheid van de familie Van Zonne uit Den Bosch of het bezit van die familie. Van die Jan weet ik, dat hij verschillende landerijen in Tilburg bezat en een huis aan de Heuvel. (Bron: Tilburg, Oerle R1211-65-1441). Hij is getrouwd met een zekere Elisabeth. Dat verduidelijkt een akte van 20 februari 1399. Daarin wordt hij vermeld met zijn vrouw Elizabeth, dochter van Jacobus filius quondam Walteri dicti GroetWouter de Berkel, bij een verkoop van een erfcijns. (Bossche protocollen nr. 1181 fol 150v.).  Jan krijgt uit de nalatenschap van vader Henric een deel van de mansus in Oerle, zo blijkt uit een andere akte (Bossche protocol nr.1187.fol.170v). Ook Jan van Son komt in meerdere akten voor.

Een van de kinderen van Jan heet Jakob. In de akte van 13 juli 1444 staat immers dat Jan, geheeten van Zon, zoon van wijlen Henric van Broechoven heeft verkocht aan 'Jacob sinen zoen' de helft van een beempt. (Protocol van Oisterwijk 1443-1444 fol. 28v). Jan van Zon woonde in Tilburg zoals uit diverse akten blijkt. Hij wordt Van Zon van Tilborch of Van Zon van Westilborch genoemd. Hij bezat een huis aan de Heuvel, belend door de Kerkstraat. Dat wordt vermeld in 1409, 1414 en 1428. Na de dood van zijn vrouw wordt het huis door zijn kinderen verkocht. Hij zat -zo blijkt uit diverse akten- goed in de slappe was.  Onze Jan was ook betrokken bij een zogenoemd ‘zoenakkoord’ in de jaren vanaf 1420. Daarover vertel ik later wel eens.

(Bron: familiearchief f. van Son;  Protocol van Oisterwijk 1432-1433 fol.19 en1443-1444 fol. 28v; Protocol 's-Hertogenbosch nr. 1181 fol 150v. en nr. 1199, fol.163v; Cour Feodale de Brabant, Leenregisters no.1.fol.6. en 69v.,no.2 fol.52v ,no.4. fol.205v; (Kappelhof, THG, regest 397a).('s-Hertogenbosch, OAG THG).

 

We mogen niet mopperen…

 Wat hebben de kinderen kunnen genieten van de meivakantie. Heerlijk weer. En nu ze weer naar school kunnen, past het weer zich ook prima aan. Wij gingen in het weekend op verjaardagsvisite van kleinzoon Sven. Ook daar konden we heerlijk buiten zitten. José en ik hebben dus ook van het weer genoten. Maar ook in de auto en op de fiets en ik op de scootmobiel.

Ook reden we deze week via Wageningen en hotel-restaurant Nol in ’t Bosch, -waar we al eens een weekendje logeerden-, naar de Veluwe. In Apeldoorn kennen we de weg. We hebben er een paar jaar gewoond. Daarom konden we lekker binnendoor rijden naar plaatsjes als Hoog Buurlo, Hoog Soeren, Halte Assel, Radio Kootwijk, Ugchelen en Beekbergen. Bij de uitspanning Het Leesten van Staatsbosbeheer hebben we tussen de middag in Ugchelen een bruine bol met zalm gegeten. Heerlijk koel in die bossen daar. De enige ellende is, dat je op weg naar huis al snel altijd in de file staat op de A27 en zeker ook voor de brug bij Gorkum. Maar dat nemen we maar op de koop toe. Met de fiets en scootmobiel zijn we deze week een stuk gaan rijden in de polder tussen Raamsdonksveer en Oosterhout. De Biesbosch is onbeschut, daarom kozen we voor een ritje door de polder, lekker zo nu en dan onder bomen en struiken. We hebben ook nog een stuk van het fietspad langs de Donge gereden, naar een van onze favoriete plekjes, waar we de thermosfles thee en de boterhammen uit de tas hebben gehaald. Gisterochtend, -toen ik mijn pagina maakte voor De Langstraat-, kwamen Cas en Sem even langs. Zij  gingen, zo vertelden ze, naar het zwembad De Ganzewiel. Oma werd nog even gevraagd om een knuffel van een van de mannen de repareren. Dat gebeurde meteen. Waar zie je nog zulke service….

Later op de dag doorkruisten we met de auto de Biesbosch, eerst in Hank en daarna door naar Werkendam. Daar hebben we dik een uur op een bankje gezeten met onze onafscheidelijke thermosfles en weer een krentenbol en worstenbroodje. Als je er oog voor wil hebben, is de natuur altijd mooi. We mogen niet mopperen.

Gedoe

Vorige week was het koningsdag. Die moest naar zaterdag want zondag is het zondagsrust. Snap ik, het koningshuis is immers nu eenmaal protestant. Maar ik vind dodenherdenking op 3 mei, omdat 4 mei een zondag is, van een heel andere orde. We herdenken op 4 mei, -zondag of niet-, al jaren al degenen, die voor onze vrijheid hun meest waardevolle over hadden: hun leven. Zij kozen in óns belang al dan niet vrijwillig voor de ‘eeuwige rust’. Sorry, het gaat dus een keertje niet over rigide toepassen van zondagsrust van de mensen van nu. Kunnen jullie dat niet één keer om een grondige reden even terzijde schuiven?

Familieonderzoek

Ik heb het al eens eerder gezegd in een van mijn weekendberichten. Het familieonderzoek staat met dit mooie weer op een zacht pitje. Ik houd mijn mail uiteraard bij op dat gebied en reageer ook op vragen en voorgelegde gegevens. Maar meer eigenlijk niet, of het zou zo nu en dan de eindredactie van pagina’s uit mijn familieboek moeten zijn. Daar kom ik af en toe aan toe. Die tijd komt wel weer hoop ik. Maandag ging ik bloed laten prikken voor de cardioloog. Daar moet ik donderdag weer op controle. Benieuwd hoe de zaken er nu voor staan.

(Bron: familiearchief f. van son)

 

Gewoon doorgaan....

Een heel andere Pasen dan anders. We gingen op uitnodiging van Elke en Wouter samen lunchen in Drimmelen. Natuurlijk waren ook Cas en Sem van de partij. Heerlijk en gezellig. Weer eens iets anders dan alle kinderen bij ons over de vloer op zo’n feestdag. Uiteraard hebben we hen tevoren geïnformeerd over onze afwezigheid op Eerste Paasdag. Het zoeken van een parkeerplek bij Panorama is overigens een hele toer. Uiteindelijk reed het busje weg van de parkeerplek die het dichtst bij het restaurant lag. Ons wachten en geduld werden beloond. Op ons fietstochtje en natuurlijk voor mij stil zittend op de ‘cabrio’, zoals ik de scootmobiel pleeg te noemen, konden we genieten van de steeds mooier wordende natuur deze week. Alle mogelijke kleuren bloemetjes die, -zoals wij vroeger zeiden, als ‘kanta-slota’ (aan de kant van de sloot) in de berm als ‘onkruid’ mooi staan te pronken, zijn de moeite waard. De temperatuur is het nog net niet, zodat een kop warme thee uit de thermosfles tijdens een rustpauze een warme verrassing is. We zijn op de goede weg. Bij het ‘Huntingtonhuis’ zijn de palen al in de grond gezet, voor het geluid- en koplampenscherm vanwege het verkeer dat voortaan straks langs de ernstig zieke patiënten rijdt. De af- en oprit voor rijksweg A59 zijn immers veranderd en leiden het verkeer pal langs de Kloosterhoeve.

Tanden

Elk kind krijgt ermee te maken. Tandenwissel. De ene legt de melktand onder het kussen, de ander bewaart het melktandje in een speciaal doosje. Sem was aan de beurt. Een tand in zijn onder- en een in zijn bovengebit waren los gekomen. Altijd aandoenlijk.

Opvang

Ik moest dinsdagmiddag naar een persconferentie. Er was een plek gevonden, waar Oekraïense ontheemden en asielzoekers  kunnen worden opgevangen. Slimme zet om er meteen zo’n 50 huizen aan te koppelen voor de ‘eigen’ woningzoekenden. Maar het kon niet voorkomen, dat er een petitie ‘tegen’ op internet al onder de aandacht werd gebracht. Weer bleek daaruit, dat er een schromelijk gebrek aan de juiste informatie aan ten grondslag lag, mede ingegeven door vrij tendentieuze berichtgeving van Omroep Brabant en BN De Stem. Sportverenigingen bleken ook al in een brief aan het College hun zorgen te hebben geuit. Ook op facebook barstte de discussie al weer los. En dan moeten de Raadsvergaderingen met inspreekmogelijkheid nog komen. Ik heb er alvast voor komende week een uitgebreid verhaal over geschreven en ik sta alweer in de startblokken om van wat komen gaat verslag te doen in ons weekblad. Vorige keer haalde de gemeenteraad nog een streep door de plannen van het College.

Erfgoed

Er gaan in onze knotsgekke maatschappij stemmen op om de sprookjes in de Efteling wat meer aan te passen aan de huidige tijd. Ik zou het niet doen. Die idiote grillen van de huidige tijd zijn zeker geen lang leven beschoren. Bovendien zijn sprookjes een schoolvoorbeeld van erfgoed. Wist u overigens dat ook onze Koningsdag erkend is als immaterieel erfgoed. De viering van Koningsdag gaat terug tot het  eind van de negentiende eeuw, eerst als Prinsessedag vanaf 1885 en later als Koninginnedag, toen Wilhelmina koningin werd. Ik weet nog uit mijn jeugd dat Koninginnedag in Breda werd gevierd met onder meer een wielerronde, spuitbalwedstrijden door de brandweer en een mooi vuurwerk dat ’s avonds de feestdag afsloot. Het was er altijd druk. De vrijmarkten van nu, de koningsnacht vooraf en op veel plaatsen die voor mij wat oubollige aubades, optochten op versierde fietsjes en -waar de Oranjes op bezoek komen-, optredens door zowat van alles, komen jaarlijks terug. Met de optredens van diverse artiesten werd er nieuw bloed ingebracht en er zijn hier en daar ook écht leuke activiteiten te vinden. Aan mij is Koningsdag niet besteed, maar veel mensen hebben er plezier van en dat is in deze tijd heel wat waard.

Even wachten

Het was begin deze week nog even wachten op beter weer. Die weldadige zon heb ik toch wel een paar dagen gemist. Maar ik hoop niet dat het weer 35 graden of meer gaat worden komende zomer. Het is bij ons altijd hollen of stilstaan wat het weer betreft. Deze week nog even naar de kapper geweest en we hebben de auto volgetankt in België. Veertig cent minimaal per liter is de moeite waard. We komen er toch langs. We vielen -toen we een bakske wilden gaan drinken- in Meerseldreef meteen in een stuke nostalgie. Vader en dochter die begeleid worden door een andere wat oudere man en dansende stelletjes op hun nostalgische muziek. Het emotioneert me, zo ongedwongen even bijkomen bij oncompliceerd optreden op het terrasje van de Zevenster.

Bloedprikken

We kunnen er komende week weer tegenaan. Maandag begint met bloedprikken voor mijn controlebezoek begin mei aan de cardioloog. Ik ben benieuwd hoe mijn bloed- en hartwaarden nu zijn. Ik leef immers al weer bijna een jaar langer dan me op 23 juni 2023 in het vooruitzicht was gesteld: nog maximaal 1 jaar, heette het toen. Gelijkmatig leven en gezond eten houdt mij in elk geval op de been. Nog steeds blijft mijn hart schijnbaar onverstoorbaar kloppen. Ik koester elke dag uiteraard.

(Bron: familiearchief f. van son; https://isgeschiedenis.nl).

 

 

Dubbel genieten...

Het was heerlijk weer afgelopen zaterdagochtend. Fijn om weer eens een keertje naar onze voetballende kleinzonen te gaan kijken. Dubbel genieten dus. José liep door naar de training op het achterste veld. Daar was Sem onder het toeziend oog van mama en anderen partijtjes aan het trainen. Ik bleef met mijn scootmobiel bij het veld waarop Youri zou spelen. Natuurlijk kwam Sem na de training ook nog even naar zijn grotere neefje Youri kijken. Helaas wonnen ze niet en dat was toch echt niet nodig geweest na een 4-1 voorsprong. De achterhoede zag er jammergenoeg niet solide uit. Youri baalt dan, hij scoorde wel en gaf weer mooie passes en bij een paar aanvallen en vooral corners op het doel van de tegenstander, scheelde het soms centimeters. Opa en oma zijn weer eens geweest. Jammergenoeg speelde Cas niet ‘thuis’. Hij moest ‘uit’ naar Raamsdonk, maar die zien we ook nog wel voetballen. Je kan namelijk als oma en opa niet op twee plekken tegelijk zijn, al kunnen e ouders dat wel. Wouter gaat met Cas mee en Elke met Sem. Ik denk dan aan jaren geleden, toen wij met onze jongens Tommy en Pieter ook elke zaterdag de sigaar waren. Dat gold toen overigens ook voor de doordeweekse trainingsavonden.

Pasen

Kent de jeugd van nu eigenlijk nog de achtergrond van Pasen? Dat vroeg ik me af toen ik, -dankzij het feit dat de Raadsvergadering niet zo lang duurde-, samen met José een deel van ‘The Passion’ in Terneuzen op TV kon volgen. Mooi, dat oude verhaal ontdaan van vrijwel alle onnodige zaken. Goed gespeeld door de enthousiaste acteurs. Dat vonden wij tenminste. Van oudsher wordt Pasen gevierd op de eerste zondag die volgt op de volle maan na het begin van de lente. Morgen is het weer zo ver. Het is ook de tijd van de Matheus passion, voor velen hét klassieke muziekstuk van het jaar. Eigenlijk begon vrijdag na de koningsspelen op school de meivakantie. Op de foto Cas en Sem. Zij waren enthousiast en ook het weer speelde mee. Als ik het goed heb, dan hoeven de kleinkinderen twee weken niet naar school. Er zitten al heel wat mensen in de auto, op weg naar hun meivakantieadres. Anderen trotseerden de drukte op schiphol of namen hun vertrek vanaf een ander vliegveld. Sommigen uit ons uitgebreide gezin gaan er op uit naar Marokko bij voorbeeld. José en ik blijven thuis. Op morgen, eerste Paasdag na. Dan gaan we op uitnodiging van Elke en Wouter samen gezellig uit eten. Cas en Sem zijn er natuurlijk ook bij. Wordt zonder twijfel weer gezellig. Wij kijken ernaar uit. Of we maken komende week wat tripjes misschien. Misschien binnenkort een paar dagjes weg. Wie weet.

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Een stukje geschiedenis…..

Gistermiddag gingen José en ik naar de zeer druk bezochte afscheidsbijeenkomst van Kees den Exter in Made. Hij stierf vorige week, na zo’n twee maanden in het Amphia ziekenhuis te hebben gelegen. Kees, of ‘Kiske’, zoals velen hem noemden, was al geruime tijd ziek. Kees was mijn collega-journalist in het tweede deel van de jaren zeventig van de vorige eeuw. Een hele tijd terug dus. We maakten deel uit van elkaars leven toen en vormden, samen met Peter Schouten, die ook bij het afscheid was, en Willem Wolters, team Oosterhout van Dagblad de Stem. Toen was Dagblad De Stem, -in een heel andere tijd-, nog echt een regionale krant bij overtuiging. We hadden onze correspondenten voor het plaatselijke nieuws en als de gemeenteraadsvergadering van een of andere gemeente in ons verspreidingsgebied tot na middernacht duurde, geen nood, rammelend op de telex vanuit het kantoor aan de Arendstraat, tikten en verstuurden we onze artikelen naar het hoofdkantoor aan de Reigerstraat en het Kasteelplein in Breda. Daar had iemand van het team avonddienst en het artikel stond altijd die dag al in de krant. Dat waren nog eens tijden. Een foto van Kees toen en nu sierde het bidprentje.  

We hadden toen eigenlijk een tweede kantoor, zo zou je kunnen zeggen. Dat was het ‘Bruin Café’ waar Bout Stadhouders de scepter zwaaide. Zowel in de Arendstraat op de eerste verdieping, als in ons tweede kantoor in de Klappeystraat, hebben we wat afgelachen en ook tussendoor gewerkt. Kees had zijn droge en ook scherpe humor; ik deed er vaak een sausje overheen en de werkdag was dagelijks een gezellig feest en tóch werden er elke dag weer pagina’s met degelijk nieuws en achtergronden door ons en onze correspondenten geschreven. Telefonisch verzameld met de toen nog vaste telefoon of ‘en route’ op weg naar het nieuws. Johan van Gurp maakte steeds weer de juiste foto’s bij onze artikelen. Van hem kon je echt op aan. Dat was zo’n 50 jaar geleden.

Aan het eind van die jaren zeventig vertrok ik naar Apeldoorn om er in de gemeentevoorlichting aan de slag te gaan. Ik verloor daarmee de collega’s uit het oog, tot ik een paar jaar geleden op zekere avond een telefoontje kreeg van Kees den Exter. Hij wist altijd vrijwel alles over iedereen en dus ook over onze collega’s. ‘Weet jij nog hoe dat toen gegaan is’ , was vaak een vraag. Kees wilde altijd het naadje van de kous weten. Kees en ik spraken af en ik bezocht samen met José enkele jaren geleden Kees en zijn partner Mariëtte in hun mooie huisje in Hank om eindelijk weer eens bij te praten. Ze kwamen ook eens bij ons genieten van de kookkunst van José. Gezellig. Kees was toen al, -net zoals ik-, geruime tijd ziek. Maar hij kon duidelijk flink minder dan ik nog kon. En toch bleef die ondeugende schittering in zijn ogen. Hij was geen steek veranderd, maar het ging hem vanwege zijn ziekte wel een stuk moeilijker af. Maandagavond kreeg ik Mariëtte aan de lijn en gistermiddag was dus het afscheid van Kees en van een tijdperk. Ik voelde weerstand en een vreemd gevoel toen ik door de poort van de begraafplaats in Made moest. Voor Kees hoop ik dat hij nu voortaan zoveel plezier mag hebben, dat hij altijd zoveel aan anderen gegeven heeft. Bedankt Kees! Mariette, kinderen en de kleine Jacob wens ik toe, dat zij hun fijne herinneringen aan een mooi mens kunnen blijven koesteren.

Het leven gaat door

Het leven gaat door, is zo’n dooddoener; maar het klopt wel. Afgelopen zondagavond werd ons weer een heerlijk en verrassend diner voorgeschoteld door onze ‘schildervrienden’. Dit keer bij Petra en Jos. Het werd een gezellig en culinair hoogstandje, -door combineren van smaken, die eigenlijk niet kunnen passen-. een haast niet te kopiëren Klaproosdiner. Nu is José weer aan de beurt. 

Over de stuw

Begin van de week gingen we op de fiets en scootmobiel voor de lange tocht via Raamsdonk richting ’s gravenmoer en langs de oever van de Donge, tot de stuw. Via die oversteekmogelijkheid naar de andere oever en weer langs de Donge terug naar Raamsdonksveer. Dan zijn we er nog niet. Je kan niet meer achter ‘de Put’ langs, dus gaan we vóór de put en via het fietspad door de polder naar het Huntingtonhuis. Je ziet daar al volop bedrijvigheid voor de aanleg van de nieuwe weg. Via Geertruidenberg en na een ijsje van Enzo reden we uiteindelijk weer naar huis.

Robyn

Ik heb het optreden van onze actrice in de dop Robyn terug gekeken. Wij konden er vanwege ons etente niet bij zijn deze keer. Wat een heerlijk heldere stem heeft zij toch. Zo afgewogen en met de juiste intonatie. Je kon horen en zien, dat ze er plezier in heeft.

Youri

Vandaag gaan we weer eens op de velden van RFC kijken naar onze kleinzoon Youri. Die moet tegen de bovenste voetballen, zo liet hij afgelopen maandag al weten. Misschien spelen ook Cas en Sem wel thuis. We merken het vanzelf. En dan staat de nieuwe week weer op het punt van beginnen. Op naar Pasen.

(Bron: familiearchief f. van son; bibprentje Kees den Exter)

 

Voor het eerst.....

Dit jaar zijn we deze week voor het eerst op pad gegaan met de fiets en de scootmobiel. Het kan niet anders, dat die eerste tocht in 2025 naar ons favoriete bankje ging in de Biesbosch. Boterhammetjes mee en een thermosfles thee. Het was als vanouds, maar we hadden ons toch wel even wat verkeken op de wind. De draaiende wind.  Op weg er naartoe, zo’n 12 kilometer, ging het allemaal nog wel, maar soms hadden we de wind flink tegen. Naarmate de tijd vorderde, nam de wind zelfs in kracht toe en dat is voor José -ondanks haar elektrische fiets-, flink trappen.  Dankzij die wind was het stilzittend op de scootmobiel toch best soms wat rillerig. Maar het ging wel. We hebben zegge en schrijven twee bootjes gezien en wat watervogels, terwijl de wind aanhoudend in onze nek blies. In elk geval met de pet op, heerlijk zonkracht opgedaan en ook weer wat bijgekleurd.

Maandag waren we al met de auto even op pad geweest en hebben we op de middag in ons eentje op het terrasje van de Paters in Meerseldreef gebivakkeerd. Toch was het er lekker en gelukkig had ik mijn pet in de auto meegenomen. Dat is echt nodig, als het zo zonnig is als in de afgelopen week.

Tommy

Onze oudste zoon Tommy was maandag jarig. Dan moet hij werken, maar woensdag reden José en ik naar Vleuten om hem te feliciteren. En natuurlijk ook om onze kleinzoon Sven weer eens te zien. Papa Tommy en Mama Nienke waren beiden thuis. Sven was beig om uit twee plaatjes de tien verschillen te zoeken, toen wij binnen kwamen. Dat kan hij goed zeg. De kleinste details vallen hem al op en hij moet nog 4 worden. We bleven lunchen en zijn toen op tid weer naar huis gegaan. Of eigenlijk niet helemaal, want bij het opdraaien van de rijksweg richting Den Bosch en Breda kwamen we prompt in de file terecht. Ik haat rijden in de Randstad. Niet vanwege de files maar van het heen en weer kruisen door heel wat weggebruikers van de ene naar de andere rijbaan en weer terug en liefst zonder op andere weggebruikers te letten. Aan dat jachtig gedoe heb ik een bloedhekel. Eind van de middag waren we zonder brokken te maken weer veilig thuis. 

Hoogmis

Mogen is het de ‘Hoogmis’ van het wielerseizoen; de Ronde van Vlaanderen. Ik kijk ernaar uit, al zal ik de finish niet rechtstreeks meemaken. We zijn namelijk te gast bij een van de schildervrienden van José op een gezellig etentje. Jammer dat tegelijkertijd Robyn een optreden heeft. Daar geef ik dan uiteraard de voorkeur aan. De vorig keer werden we daar vergast op diverse culinaire uitspattingen.  Ik ben weer benieuwd. Daarna is José weer aan de beurt om haar kookkunsten te etaleren.

Droevig

Gisteravond kreeg ik een bericht onder ogen, dat mijn oud-collega journalist bij De Stem, Kees den Exter was overleden in het Amphia ziekenhuis. Een zwart bericht. Jarenlang was ik collega van hem in het ‘leuke team’, team Oosterhout. We hebben heel erg veel gelachen. Uiteraard he ik een foto uit mijn archief opgediept. Ik wens Mariette en alle andere dierbaren van Kees de kracht om dit verlies te dragen. Ik herinner mij hem als een goedlachse en uiterst vriendelijke vriend en collega.

(Bron: familiearchief f. van son).