Weekend, penselen en een akte.

We werden door onze dochter Meike en schoonzoon Ronald verrast met een weekendje-weg in Brielle. Zij hadden zelf een hotel geboekt, maar bleken later absoluut verhinderd. Jammer voor hen. Of wij het leuk vonden om te gaan. Ja natuurlijk. Leuk voor ons. Ik moet zeggen, het was een erg fijn weekendje. Een mooie hotelkamer in het Bastionhotel, een jammergenoeg te krap bemeten badkamer met toilet, maar vriendelijk personeel. We hebben heerlijk gegeten en geslapen en Brielle is een mooi stadje met leuke terrasjes. Een prima ontbijtje bij Chez André zondagochtend op het terras. Bij een wandeling door het stadje bleek jammer genoeg, dat het historisch museum dicht was. Dan maar even genoten van de mooie geveltjes. In Brielle bleek de Jumbo ondergronds te liggen, dicht bij de oude vestingwerken. Ja ondergronds, behalve het kleurrijke opvallende dak. Het vertroebelde de aanblik op de mooie oude vestingwallen en ook de bijbehorende parkeerplaats met auto’s was nu niet direct passend. Het lijkt wel op de plannen in Geertruidenberg om de ‘Plus’ te verhuizen naar het schootsveld bij de oude vestingwallen. Daarover wordt op 7 oktober door de Raad beslist. Veel mensen blijken tegen die verhuizing. Uiteraard heb ik er ook over geschreven in De Langstraat op mijn wekelijkse pagina over bestuur en politiek in onze gemeente. Oké, weer even terug naar het weekendje weg. Na ons bezoek aan Brielle ook nog even naar het strand van Rockanje, want het weer was heerlijk. Volop zon. Zelfs te warm om daar lang te blijven. We zijn daarop met een uitgerust gevoel en voldaan terug naar huis gegaan.

Eindelijk

Dinsdagavond ging José eindelijk na Corona weer eens met haar rolkoffertje naar de schilderclub. Daarin haar penselen en de verf en wat andere zaken die ze op haar lievelingsclub nodig heeft. Haar wekelijkse uitje, dat ze zo lang heeft moeten missen. Bijzonder genoeg om er even een fotootje van te maken. Het bleek weer gezellig en volgende week gaat ze zeker weer, maar dat wist ik al. Ze is nu met een boom bezig. Niet zo haar stijl, maar ach.

Genealogie

Even weer een oude akte uit mijn archief opgediept. Had ik nodig voor mijn nieuwe boek en dan met name de tijd van de Giselberten. De akte op de foto is die waarin Giselbert en zijn moeder aankondigen, dat de lieden van Helvoirt zijn overgeheveld naar de kerk van Oostilburg. Voor liefhebber: ONB 80.

(Bron:familiearchief f.van son).

 

Schilderen en meer....

Vandaag een keer over schilderen en nog wat meer onderwerpen. José en ik  hebben straks een uitje. Daarover volgende week zeker meer. Even alvast de spullen bij elkaar pakken.

Doorsnee

Eigenlijk tot nu toe een doorsneeweek. Of het komt doordat meer mensen zich bezighouden met familieonderzoek, of dat er andere redenen zijn, dat weet ik niet. Ik weet wel dat ik steeds meer mailtjes en appjes krijg van mensen die mij informatie willen geven of informatie van mij wensen. Gelukkig kan ik de meesten helpen. Ik heb het eigenlijk zo veel te doen, dat ik me zo nu en dan een druk baasje kan noemen. Dat ligt natuurlijk ook aan het weer volop opstarten van de artikelen voor de Langstraat nu het zomerreces voorbij is, zoals het gedoe rond de voorgenomen verhuizing van de supermarkt en het cafetaria naar een plek nabij de vestingwerken. Maar ook aan andere dingen. We zijn naar een voor ons nog onbekend deel van de Biesbosch geweest, - te onstandvastig weer om op de fiets en scootmobiel te stappen. Dat biesboschdeel begint bij Werkendam richting de rivier de Merwede en het pontje. We waren daar nog nooit geweest. Mooi gebied en vooral uitgestorven bij de spaarbekkens. Voor het overige pasten we bij voorbeeld deze week donderdag op Sem, die bijkomt van het knippen van zijn neus- en keelamandelen en bracht en haalde ik Cas naar en van school. We gingen naar de kapper en een vriendelijke, behulpzame buurman loste ons kapotte tappunt in de voortuin op. Fijn dat we in zo’n fijne straat wonen. Binnenkort staat er weer een straatbijeenkomst op het programma in het kader van burendag. Ik denk dat we weer van de partij zijn.

Schilderclub

De schilderclub van José begint na lange onderbreking door corona, komende dinsdag weer. Vooruitlopen daarop nodigde haar leraar Adrie Kersten de club uit om naar zijn vele schilderijen thuis te komen kijken. Niet de stijl van José overigens, die is echt helemaal anders. Een deel van de club van José was van de partij. Een gezellige avond,  ik ook mee naar toe ging. Ik maakte een paar fotootjes. De leden van de club hadden veel om bij te praten. Iedereen blijkt benieuwd naar hoe het in de komende maanden verder gaat. Elke dinsdagavond voortaan, schoolvakanties uitgezonderd, kan josé weer gaan hobbyen. Ik ben blij voor haar, na de lange corona-periode. Voor mij betekent het gewoon een vrije dinsdagavond.  Ik kijk nog wel hoe ik die ga invullen.

Vel

Ik zit niet al te goed in mijn vel momenteel. Benen en armen zijn net lood en ook de rest is niet om over naar huis te schrijven. Ik hoop dat het weer snel de goede kant opgaat. Maar ja. Klagen heeft geen zin, al moet ik wel toegeven, dat ik er toch best vaak aan denk, dat ik heel graag weer wel eens zonder krukken zou willen lopen. Dat is jaren geleden. Alhoewel, gewoon lopen kan ik het niet noemen. Dat heb ik nooit gekund. Ik weet dus niet hoe het is om zonder veel extra energie te wandelen bij voorbeeld. Fietsen op straat kan ik al een paar jaar niet meer. De hometrainer bij de fysio is de vervanger. Zo’n fiets heb ik ook thuis. Voor de herfst en winter, zal ik maar zeggen. Het is helaas niet anders. De tijd van genealogisch onderzoek komt er weer aan. Daar vind ik veel van mezelf in terug hoop ik.

(Bron: familiearchief f. van son) 

 

Was te verwachten...

Nee hoor. Klagen doe ik deze keer niet. Tot en met donderdag was het deze week prima weer om er met de scootcabrio en de fiets samen met José op uit te gaan. We hebben zelfs een paar weggetjes genomen, die we nog niet eerder in onze tochten hadden opgenomen. Ik bedoel dan vooral Hank en Nieuwendijk richting Biesbosch, maar ook Oosteind en ’s Gravenmoer en Waspik. Op de grens van wat de scoot-accu aankan. Het weer was er dan ook naar. Hoe warmer, hoe meer kilometers. Vrijdagochtend kwamen Cas en Sem weer ontbijten. Ik bracht Cas naar school en Sem kwam daarna bij mij zitten, toen ik mijn artikelen schreef voor De Langstraat. De gemeenteraad gaat volgende week weer aan de slag.

Aan de slag

Dat wordt wekelijks weer uren verzamelen, bellen en schrijven van artikelen over diverse onderwerpen en uiteraard maken van foto’s ter illustratie. Nou ja. Zo wilden wij vrijdagmiddag nog snel even een foto maken. Maar dat liep faliekant verkeerd. Halverwege begon het te spoelen en uiteraard was er geen plekje om te schuilen in de buurt. Eenmaal thuis maar snel de natte kleren uit en droge aan. Maar je mag gerust weten dat ik toen toch wel even vol ergernis zat. Typisch Nederland. Subtropisch naar herfst in één dag. Ik heb ’s middags maar even naar de etappe in de ronde van Groot Brittannië gekeken op tv. Mooi hoe die brit het probeert om het Wout van Aert zo moeilijk mogelijk te maken. De laagste is druk bezig zichzelf klaar te stomen voor de WK in eigen land volgende week.

Bezoekje

Vrijdagavond brachten we een bezoekje aan een voormalig lid van de schilderclub van josé. Leuk om er eens tussenuit te gaan. Zo vaak gaan we niet wel en vrijwel nooit krijgen we visite, anders dan van kinderen en kleinkinderen. We leven zo ons leventje op ons gemak. Ik ga ook mijn oppas van vroeger, toen ik nog peuter was, weer even bellen. Janny komt binnenkort bij ons eten. Beloofd is beloofd. En dus gisteravond met José op visite geweest bij Ineke en Giel. Het was een heel gezellige avond, tot na middernacht. Ja, dat voelde ik vanochtend wel even. Ben dat niet gewend. Maar we kijken er met veel plezier op terug.

Ja hoor

En ja hoor. Ook weer even bezig geweest met genealogisch onderzoek en wat vragen beantwoord van wildvreemden, die mij benaderden per mail. Dit keer over de geslachten Vreden en Randerath. Ook daarvan heb ik een aantal afstammelingen in mijn genealogische overzichten van in totaal ruim 14.200 personen, die op de een of andere wijze met elkaar verbonden zijn. Ik kwam op het internet bij oud Breda ook nog een foto van een oma van Son (op de foto in Breda), tegen die verbonden is aan de familie Van Son. Die tak kende ik helemaal nog niet. Weer een open eindje dus. Ik heb inmiddels een mailtje gestuurd en ook antwoord gekregen. Ik hoop binnenkort weer wat Van Sons uit Breda aan mijn verzameling toe te voegen. En ja, zelf onderzoek ik nog steeds de afstamming en banden van een aantal voorouders uit de jaren 1000 tot circa 1200. Geen giswerk, maar bronnenonderzoek. Dat vergt tijd, maar goed werk heeft tijd nodig. Gelukkig heb ik kennelijk voorlopig nog die tijd.…

(Bron: familiearchief f. van son).

 

Nee, niks aan gedaan....

Nee, nog niet. Ik heb nog geen tijd gehad om achter mijn laptop te kruipen voor mijn familieonderzoek en het boek dat ik aan het schrijven ben. Ik sta echt nog in de vakantiemodus. We hebben weer een aantal van onze kleinkinderen gezien. Robyn kwam vertellen dat ze op voetbal gaat en natuurlijk hebben wij van haar ook de eerste foto’s op het groene veld van de training en een galafoto van Robyn in voetbaltenue. Met dank aan mama Tara. Ook kleinzoon Youri is weer terug van vakantie. Hij heeft onmiddellijk de voetbaldraad weer opgepakt. Maandag en dinsdag deed hij mee aan de ‘Feyenoord Soccer Schools’, ‘trainen op de Feyenoordmanier’, stond er op de bus. Echt iets voor hem en oma en opa gingen natuurlijk kijken. Youri werd samen met twee anderen naar voren geroepen en als ‘talent’ aangewezen en mag volgend jaar automatisch weer meedoen, zodat ze hem in de gaten kunnen houden. Hij kreeg een tenue, een bal en een certificaat. Natuurlijk gaan we ook kijken als Robyn haar wedstrijden gaat spelen, want dat mag hopelijk weer in deze coronatijd. Die pittige tante zal best haar weg vinden bij TSC. We hadden Youri overigens al eerder gezien, toen hij met papa en mama in het weekend langs kwam na zijn vakantie. En op donderdag weer. Youri en Anouk waren toen bij ons en we zijn samen gezellig gaan picknicken in Speelbos Gilze. Gelukkig dat het weer geen roet in het eten strooide. Ook Inge heeft haar was weer weggewerkt na een geslaagde familie met haar gezin op een waddeneiland. En ook Elke en Wouter zijn met Cas en Sem weer terug. Zij kijken terug op een fijne vakantie in Zuid Frankrijk. Vanmiddag gaan we naar de gezamenlijke verjaardag van Joël, Daan en Robyn en pikken ook die van Tara mee. Nu is de vakantie echt over en gaat het gewone leven weer zijn gangetje. Maandag begint de school weer. Dan komt er waarschijnlijk ook weer tijd voor Genealogisch onderzoek…..

Herinnering

Hij bestaat niet meer. Misschien was er geen behoefte meer aan, of geen geld meer in te verdienen. Ik heb het over een uitgebreide speeltuin, waar ik als kind een paar keer naartoe ben geweest als ‘grote reis’ aan het eind van de zomervakantie van het kindervakantiewerk in onze buurt in Breda. Dat is zo’n zestig jaar geleden. We reden toen met een paar bussen naar Aartselaar in België. De speeltuin daar heette ‘de Koekoek’. Je kon beter spreken van een oude versie van de huidige moderne attractieparken. Er was immers van alles te doen, zoals je op de ansichtkaart kan zien. Rond die tijd reden wij op de fiets ook wel eens vanuit Breda naar Meerseldreef. Naar de Mariatuin daar, die er nu nog steeds is. José en ik zijn er enkele maanden geleden nog eens langs gereden. Tegenover die devotietuin van Maria ligt de ‘speeltuin van de paters’. Daar hebben we diverse uurtjes doorgebracht met na afloop een ijsje. Een aardig stukje fietsen om even te spelen. Leuk, al die herinneringen. Ik kom er steeds meer tegen. Zal wel zijn omdat ik ouder wordt.

(bron: familiearchief f.v.son)

 

Terug of bijna....

Ze zijn terug of bijna terug, onze kinderen en kleinkinderen. Terug van vakantie in eigen land of in het buitenland. Overal vandaan kregen we op onze familieapp of persoonlijk foto’s van kinderen en papa’s en mama’s die genoten.  Niet elk dag als ze in eigen lang zijn gebleven. Soms was het ellendig, als de zon verstek liet gaan en de regen parten speelde. Maar meestal viel het toch nog mee. In zuid Europa scheen de zon uitbundig. En daar bleven de jassen dan ook uit. Het is weer voorbij. Op weg naar normaal hoop ik, al waag ik dat te betwijfelen.

Zelf

José en ik maakten tripjes. Zelfs enkele keren op de fiets en de scootmobiel die ik in de zon liefkozend ‘mijn cabrio’ noem. Er was weer een dagje zee, dankzij de Haringvlietbrug via de Zoomweg en Walcheren. Toch hebben we die Haringvlietbrug van een afstandje gezien toen we gisteren in Willemstad waren. Ook nog een keertje brood gehaald bij bakker Van der Westen in de Raamsdonkse vestiging. Die van ons is tot maandag nog met vakantie. In Raamsdonk waren er heel veel carnavalsvlaggen te zien, die halfstok hingen na de plotselinge dood van Patrick Marcelissen. Waardoor nog maar eens bleek hoe sterk de saamhorigheid in dat carnavalsdorp-bij-uitstek is. Petje af.

Verademing

Het waaide flink gisteren in Willemstad. Jas aan dus en genoten van de wind, de zon en Nederlandse wolken en van de koffie op het terrasje van Bellevue. Toen we een kijkje namen bij het monumentale gemeentehuis kreeg ik weer de kriebels. In de afgelopen periode nam ik nauwelijks de tijd voor mijn genealogisch onderzoek. Er zijn immers ook andere prioriteiten. Nu het normale leven hopelijk zijn gang weer gaat, kan ik misschien weer door. Er valt nog het een en ander te onderzoeken, voordat ik mijn familieboek voor ons uitgebreide gezin kan voltooien. Een geschiedenis van onze voorouders van zo’n 15 eeuwen.

Dicht

Ja hoor. De wond op mijn voet is na weken eindelijk dicht. Minimaal twee keer per week naar de huisarts, waar de assistentie de wond nauwlettend in de gaten hield, bang voor de bacterie. José verbond tussendoor thuis. Het ergste vond ik, dat ik niet elke dag normaal kon douchen. Nu mag dat weer. Ik denk dat we maar een verzoek aan Amphia doen om bij ons thuis een dependance te maken. Woensdag 1 september zien we elkaar weer bij de KNO-arts aan de Molengracht in Breda. Eerste jaarconsult, staat er in de uitnodiging. Afwachten maar of hij me kan verder helpen.  Het zou zonde zijn, als ik niets meer zou mankeren……. En intussen tanken we met plezier net over de grens voor 1 euro 43,9. 

Meer dan genoeg de moeite waard om er even naar toe te rijden en langs een mooie route gezellig terug!                                                                                        

(Bron: familiearchief f.van son).

 

 

Het einde nadert....

Ja. Het klinkt misschien wat dramatisch, maar het einde van een dramatische zomervakantie nadert. Een front zag kans om onze hele zomervakantie grotendeels te verpesten. Zo zonnig en warm als de vorige zomers waren, zo ‘onder nul’ was die van dit jaar. En maar oeverloos blijven mauwen over de gevolgen van de klimaatverandering en er verder in de praktijk geen daden aan koppelen. De grote vervuilers en de echte vervuilers worden niet aangepakt door ons Haagse zootje, wat liever maandenlang aan zelfbevrediging zit te doen. Laat ik me er maar niet druk om maken. Dan blijf ik aan het schrijven. Ze krijgen niks voor elkaar. Frankrijk begon al maanden geleden met evacueren. Maar dat vonden Rutte en Broekers knol niet nodig. Het ging immers niet om de rijken en vertegenwoordigers van grote bedrijven. Nu maar jammeren, dat het niet lukt om Afghanen die voor ons hebben gezorgd, met hun families naar ons te halen. Typisch hypocriet VVD

Als kool

Onze kleinzoon in wording, zoon van Pieter en Tara, groeit als kool. Hij gaat in november geboren worden. Alles gaat prima en loopt op rolletjes, zoals de echo laat zien. We kregen zelfs de bewegende beelden doorgestuurd. Fantastisch hoe ze dat tegenwoordig kunnen. Daarvoor gebruik ik mijn energie liever en voor de vakantie van de kinderen. Ze worden geplaagd door het weer in Nederland. Veel uitstapjes dus, zeker als je binnenzwembad maar een uurtje per dag gebruikt mag worden. In het buitenland, om precies te zijn zuid Frankrijk is het weer echt zomers. Hoge temperaturen en zon. Als ik ze nog maar herken,als ze straks weer thuis zijn.

Ritjes

José en ik maakten wat kortere ritjes. Zo ging er één naar Breda. Een kijkje nemen in het Bredaas museum en via Boschstraat en Veemarkt naar de Grote Kerk. Een staaltje Brabantse gotiek dat in 1547 werd geopend. Het is een echt monument. Alhoewel, het moet er nog veel mooier en indrukwekkender hebben uitgezien met alle heiligenbeelden en dergelijke er nog in, voordat er weer een of andere godsdienst in 1566 een einde aan maakte, door diverse beelden te vernielen en de kerk te gappen. De prinsenkapel met het grafmonument is de moeite waard. Sorry, ik was zo moe van het lopen die dag, dat ik wat trillerig de foto maakte. Ben toen maar even bij een van de koorbanken gaan zitten om wat bij te kunnen komen. Op de terugweg rustten we even op een terrasje. Opeens stonden Inge en haar twee meiden voor ons. Ze waren aan het winkelen in Breda. Natuurlijk kwamen ze er even gezellig bijzitten.

Museum

Het Bredaas museum is ook zeer de moeite waard. Niet enkel door de geschiedenis van Breda maar ook door de wisselexposities. Het was er niet overdreven druk; -in de kerk overigens ook niet-. Op de Markt waren ondanks het weer de terrasjes vrij goed bezet. We maken er gewoon iets van…..

Weer een

Mijn lijst met medische specialismen in het Amphia ziekenhuis kan weer worden uitgebreid. Ik ben door de longarts tijdens de controle gisterochtend verwezen naar de KNO-afdeling. Ik geloof dat ik nu nog maar enkele specialismen op mijn bucketlijst heb. Ik hoop die nooit te hoeven bezoeken.

Straks weer

Binnenkort ga ik weer verder met de afwerking van de zoektocht naar mijn voorouders, de Giselberten. Er moeten nog een paar puzzlestukjes worden gelegd. Goed werk heeft tijd nodig....

(Bron: familiearchief f. van son)

 

Een pontje, de Linge en energie...

Voor oma en opa is het echt vakantie. Niet alleen voor ons. Onze kleinkinderen rekenen er elk jaar op. Een dagje met oma en opa mee. Vaak wordt het de favoriete dierentuin Zooparc  Overloon, voor de ouderen soms ook een museum of een andere attractie. Dit jaar is het niet veel anders. Deze week zijn we drie keer in de favoriete dierentuin van onze meeste kleinkinderen geweest; hebben we een dagje op twee kleintjes opgepast en ben ik op dinsdag samen met José nog even langs de Bommelerwaard gereden, over de Waal met het veerpontje tussen Brakel en Herwijnen en langs het mooie riviertje de Linge. Op die dinsdag na waren alle dagen stuk voor stuk gezellige energieverslinders. Ik hou dit weekendbericht daarom kort. Dan kan ik beginnen met uitrusten en bijkomen.

(bron: familiearchief f. van son)